เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท EP.2.1 ความฮอตของแทคิณ

เมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว

@สนามแข่งรถ ที่พัทยา

ด้านพรีนร่างบางใบหน้าเรียวสวยมาถึงสนามแข่งพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆ ในชั้นเรียนของเธอ ฉันไม่ได้ชื่นชอบการแข่งรถอะไรหรอกนะ แต่ที่มาวันนี้เพราะถูกเพื่อนสนิทอย่างยัยลิลลี่ลากมา

“ลี่ มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบ แต่ก็ยังลากกูมาเนาะ” ฉันหันไปว่าให้กับยัยลิลลี่ มีอย่างที่ไหน วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของฉันแต่โดนยัยนี้ลากตัวมาไกลถึงพัทยาทั้งที่ฉันได้นอนไม่ถึง3ชั่วโมงมาแนะนำตัวกันหน่อย ฉันชื่อพรีน พรีนรดา เปลี่ยนชื่อจาก พรีนนารินทร์ มาเป็น พรีนรดา พึ่งเปลี่ยนได้ไม่กี่เดือนนิเอง ม๊าฉันเป็นคนที่เชื่อเรื่องดวงเอามักมาก มากกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก เลยลากฉันไปเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนแล้วหมอดูบอกฉันจะได้สามีเป็นคนมีชื่อเสียง ระดับนายพล นายพันของม๊าที่อยากได้ละมั้ง ส่วนฉันเป็นพวกตามใจม๊าซะด้วยสิ ไม่อยากจะขัดเลยยอมทำตาม อย่างว่าง่าย นี้ก็เปลี่ยนมา 2 เดือนแล้ว ละไหนคนมีชื่อเสียงอย่างที่หมอดูว่า ตั้งแต่เลิกลากับเจโน่ แฟนคนล่าสุดที่พึ่งเลิกลากันไป ก็ยังไม่มีใครเข้ามาเงียบอยู่เลย เงียบกริบจนน่ากลัว ปีหน้าฉันก็จะเรียนจบแล้ว ถ้าไม่มีช่วงเรียนจะมีอีกไหมเถอะ ถึงจะสวยเข้าขั้นประกวดดาวคณะแต่ก็แอบกลัวอยู่นะ กลัวว่าจะขึ้นคาน

“เหอะ มึงไม่อยากมา แต่เสื้อผ้า หน้าผมมึงจัดเต็มมาก ชุดมึงพอมาถึงสนามกูแยกไม่ออกเลย นึกว่ามึงมารับจ็อบเป็นพริตตี้โบกธง” ลิลลี่หันมาว่าให้พรีน ที่ปากบ่นไม่อยากจะมา แต่ชุดนางคือเต็มหน้านี้เครื่องสำอางแน่นมาก เล่นเอาซะคนอยากมาอย่างฉันและยัยกิ๊บถึงกับดรอฟลงเลยทีเดียว กางเกงยีนส์ เสื้อยืดธรรมดามาก ยัยพรีนจัดเต็มมาขนาดนี้ลี่กิ๊บไม่ได้เกิดค่ะ ผู้ก็มองแต่มันอะ

“กูก็แต่งปกติของกู ชุดนี้ยังกะพวกมึงไม่ชินตาหนะ” พรีนไม่พูดเปล่า แต่ร่างบางกับเดินสะบัดผมและขึ้นไปนั่งบนอัฒจรรย์

“มึงดูเพื่อนมึงอิกิ๊บ” ลิลลี่ไม่วายหันมาบอกกิ๊บ

“พวกมึงก็พอกัน ไม่งั้นก็คงเป็นเพื่อนกันไม่ได้” กิ๊บเอ่ยจบก็เดินขึ้นไปนั่งข้างพรีนทันที

พอนั่งกันได้สักพักใหญ่ๆ จากนั้นก็เริ่มการแข่งขัน

“โอ้โห เบอร์ 58 คือเข้าโค้งได้สวยมาก โคตรเท่ห์อะมึง” ยัยกิ๊บหันมาเอ่ยกับฉัน

“มึงมาเชียร์ใครอะกิ๊บ” ฉันหันไปถามยัยกิ๊บ

“ไม่รู้อะ กูกับมึงก็พอกันถูกอิลี่มันลากมา ไม่รู้ ใครชนะกูก็เชียร์คนนั้นอะ” มันหันมาเอ่ยกับฉัน เหอะแบบนี้ก็ได้เหรอ คำตอบยัยกิ๊บเอาซะมึนเลย แต่ขณะที่รถบิ๊กไบค์วิ่งในสนามเสียงกระหึ่มนั้น

“โคตรหนวกหู โรคประสาทจะกำเริบ อิลี่กูหนวกหู”ฉันหันไปเอ่ยพร้อมกับยกมือสองข้างขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้าง ยัยนี้มันไปโดนตัวไหนมาถึงได้ลากฉันมาดูเขาแข่งรถสองครั้งแล้วนะ ไม่ชอบ ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย

“เออ น่ามึงเดี๋ยวเขาก็แข่งเสร็จแล้ว นั่งเป็นเพื่อนพวกกูก่อน” ยัยลิลลี่เอามือมาจับตัวฉันให้นั่งลง หึ...นางคงไม่เข้าใจคนที่ไม่ชอบดูอะไรแบบนี้อย่างฉันสินะ

!! เฮ้ย...!! อิลี่มันไปแอบชอบหนุ่มนักแข่งรถตอนไหนเหอะ ลำบากที่ต้องมาเป็นเพื่อนมันนี้แหละ

ผ่านไปราวๆ 20 นาทีที่การแข่งขันจบสิ้นลง ช่วงมอบรางวัลให้กับผู้ชนะ

“อร้าย...พี่แทคิณ แกต้องเป็นเขา ฉันจำท่าเดินเข้าไป”

“กรี๊ดๆ ค่ะ เลิฟ เลิฟ พี่แทคิณ” เสียงสาวๆ ที่อยู่ข้างหลังพวกฉันตะโกนมาเสียงดัง ลำโพงสิบตู้ก็สู้เสียงพวกนางไม่ได้ กรี๊ดกร๊าดกันขึ้นมายกใหญ่