LOGIN"จะนั่งเงียบอีกนานไหมพีชญา" ผมเอ่ยถามเด็กน้อยที่ผมเลี้ยงดูไว้ตั้งแต่เธออายุได้15ปี จนตอนนี้เธอกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยที่ผมเป็นคนกำหนดให้
ยัยเด็กตรงหน้าผมเธอชื่อพีชญา เธอเป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก สวย เปรี้ยวบ้างบางครั้ง แต่เธอไม่เคยได้เที่ยว เพราะผมให้บอดี้การ์ดคุมเธออย่างแน่นหนา
เธอไม่มีโอกาสได้เล็ดลอดสายตา และไม่มีสิทธิ์คบกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น ถ้าผมไม่อนุญาต
ส่วนผมใครๆก็ต่างเรียก 'เสี่ยภพ' ผมเป็นหลานชายของป๊า'คงคา' ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อมาเฟีย พ่อแม่ผมตายเพราะไอ้เมฆามันลอบฆ่า ป๊าคงคาจึงรับผมมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม
ผมอายุ25ปี แก่กว่าไอ้ฮอลล์และพี่น้องทุกคน แต่ไอ้พวกนั้นดันเรียกผมเหมือนเพื่อน ซึ่งผมก็ปล่อยผ่าน
ขี้เกียจมากความ เพราะมันวุ่นวาย ผมรำคาญ!
อย่างที่รู้กันว่าป๊าคงคามีลูกบุญธรรมสี่คน นั่นก็คือ ผม ไอ้ธัน ไอ้ธอน และไอ้ฮอลล์
น่าเสียดายที่ไอ้ธอนมันตาย แต่ก็นั่นแหละ ถ้ามันไม่เอาตัวเข้าแทรกบังกระสุนแทนจิว ป่านนี้น้องสะใภ้คนสุดท้องคงตาย และไอ้ฮอลล์คงตรอมใจตายตาม
"พีช...เอ้ย! หนูแค่จะเอาเพื่อนมาอยู่ด้วยเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้บอกใครสักหน่อยว่ารู้จักเฮีย" พีชญาเป็นคนหัวรั้น และผมก็ดันชอบออกคำสั่ง
เธอต้องแทนตัวเองว่าหนู เวลาพูดกับผม
เธอต้องเรียกผมว่าเฮีย นี่คือสิ่งที่ผมต้องการ
และเธอห้ามเปิดเผยว่ารู้จักกับผม
เพราะผู้ชายอย่างธนภพไม่เคยเลี้ยงผู้หญิงเป็นตัวเป็นตน!
"ไม่อนุญาตไง ฉันไม่ชอบความวุ่นวาย" ผมสรุปสั้นๆ แต่คนตรงหน้ากำลังปั้นหน้าเศร้า
"หนูไม่เคยดื้อกับเฮียเลย ตอนนี้หนูก็จะ19ปี หนูโตแล้วนะคะ ทำไมเฮียไม่อะลุ่มอล่วยให้หนูบ้าง หนูนอนคนเดียวจะครบ4ปีแล้วนะคะ หนูอยากมีเพื่อนนอน เฮียอนุญาตได้ไหม" แล้วยัยเด็กดื้อก็ทำเสียงออดอ้อน
เธอคงจะไม่รู้ว่าบอดี้การ์ดรายงานความแสบของเธอทุกอย่าง เธอถึงทำตัวแอ๊บอยู่แบบนี้
จริงอยู่ที่ผมกับเธอไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะผมคิดว่ามันไม่สำคัญ สู้ผมเอาเวลาไปทำความสุขของผมดีกว่า
แต่ถึงจะไม่เจอ ผมก็ไม่เคยให้เธอคาดสายตา!
"ถ้าไม่อยากนอนคนเดียว มานอนกับเฮียไหมล่ะ" ผมแสยะยิ้มมุมปาก ยัยเด็กดื้ออ้าปากค้างในทันที
"คุณ! พีชยังเด็กนะคะ คนรวยระดับคุณคงไม่มาล่อลวงเด็กไร้เดียงสาแบบพีชหรอก จริงไหมคะ" แล้วเธอก็โวยวายขึ้นทันที
หึ! เด็กอ่อนหัด
"ไหนว่าโตแล้ว สรุปจะยังไง จะเด็กหรือคนโต หื้ม..." ผมยกยิ้มมุมปากเพราะถือไพ่เหนือกว่า
"โธ่...เฮียก็ดักทางหนูได้ตลอด" เธอทำหน้าสลดลงอีกครั้ง เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าโดนผมหลอก
"เปิดเรียนแล้วย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านนะพีช" แล้วผมก็ออกคำสั่งอีกครั้ง เพราะมันคือความต้องการของผม
ไม่สิ! มันไม่ใช่ความต้องการของผม มันคือความต้องการของป๊าที่อยากให้ผมมีเมียเป็นตัวเป็นตนแบบไอ้ฮอลล์
ทั้ง ๆ ที่ผมบอกไปแล้วว่าไม่อยากมีใครเข้ามาเพื่อสร้างความผูกพัน
แต่ป๊าก็ยังยื่นคำขาด จะหาผู้หญิงให้ผม ถ้าผมนั้นไม่หาเอง
“ก็ดูคำพูดที่เขาพูดสิคะ เพราะคิดได้แต่คำพูดที่ทำร้ายจิตใจคนอื่นแบบนี้ไง นี่แม่พี่นะ พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง พี่ไม่คิดว่าท่านก็เสียใจเหรอที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ แล้วเพราะหนูนี่แหละที่ไม่ให้ท่านบอกพี่ เพราะหนูเคยบอกพี่แล้วว่าถ้าหนูเดินออกมาแล้วหนูจะไม่กลับไปหาพี่อีก หนูก็แค่ทำตามพูดไว้ไง” เธอต่อว่าผม ผมทรุดลงกับพื้น เพราะคำพูดของเธอ และรู้สึกเสียใจที่มองแม่ในทางไม่ดี“วายขอโทษนะแม่ ขอโทษ” ผมก้มลงกราบมารดาที่ตอนนี้ยืนร้องไห้ เพราะผมผิดที่ต่อว่า และโกรธท่านจนปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียวมาตลอดหลายเดือน“ไม่ลูก แม่ไม่โกรธลูกเลย เพราะแม่ก็ผิดจริง ๆ ถ้าแม่ไม่ทำเรื่องนั้น ป่านนี้ลูกทั้งสองคงมีความสุขไปแล้ว แม่ผิดเองทุกอย่างแม่ผิดเอง” แม่นั่งลงข้างผมแล้วโอบกอดผมไว้“เลิกร้องได้แล้วลูก เดี๋ยวลูกสองคนคุยนะแม่ขอร้อง ในเมื่อยังรักกันก็ปรับความเข้าใจกันซะ อย่าอยู่อย่างทรมานอีกเลย เดี๋ยวแม่จะเข้าไปดูแฝดก่อนนะ คุยกันดี ๆ คุยกันให้เข้าใจ อย่าปล่อยเวลาไปกับความทุกข์อีกเลย” แม่ของผมลุกขึ้นยืนพลางเช็ดน้ำตาแล้วจับมือฟิล์มมาวางที่มือของผม จากนั้นท่านก็เดินจากไป“พี่ผิด พี่รู้ พี่ผิดทุกอย่าง พี่ดีใจนะที่หนูยังไม่ตาย
“มึงไม่คิดจะยกโทษให้แม่มึงจริงเหรอวะ ท่านเป็นแม่มึงนะโว้ย” ไอ้บอมมันทักถามผม“แต่ฟิล์มจะไม่ตายเลย ถ้าแม่กูไม่ทำแบบนั้น กูกับฟิล์มคงรักกันดี แล้วลูกแฝดคงได้คลอดแล้ว” ผมบอกกับเพื่อน และคิดถึงอนาคตในจินตนาการที่มันไม่มีทางจะเกิดขึ้น เพราะผู้หญิงที่ผมรักได้จากไปแล้ว จากไปแบบไม่มีทางหวนกลับ“แต่แม่มึงแก่แล้วนะ มึงไม่ห่วงแม่มึงบ้างเหรอ ที่แม่มึงทำก็เพราะรักมึงทั้งนั้น แม้จะเป็นการรักที่ผิดก็เถอะ แต่ที่ทำไปก็เพราะรักมึง และจะโทษแม่มึงอย่างเดียวก็ไม่ได้ ในเมื่อมึงไล่ฟิล์มอยู่ทุกวัน ฟิล์มไม่เคยคิดจะไป แต่พอมึงบอกว่าจะแต่งงานฟิล์มก็ไปทันที ความผิดมันอยู่ที่มึงเลยนะเรื่องนี้” ไอ้เฟลมมันพูดเสริมทันทีที่ผมถกเถียงวันนี้ผมก็มาขลุกอยู่ที่คลับเหมือนทุกวัน เพราะอยู่บ้านแล้วภาพทุกอย่างของเธอมันหลอกหลอนผม ไอ้ภพกับพีชไม่ได้เข้าคลับมานานมากแล้ว ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เพราะผมไม่อยากเจอหน้าพีชเพื่อนของฟิล์ม ผมทำอะไรไม่ถูก เพราะผมฟิล์มถึงตาย ผมละอายใจที่จะเจอพีชส่วนเรื่องงานแต่งที่ผมคิดจะแต่งเพื่อประชดฟิล์ม พอเกิดเรื่องผมก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ผมยกเลิกทุกอย่าง ส่วนผู้หญิงที่ว่าจะแต่งงานด้วยผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะผมไม่
ถ้าจะถามว่าคิดถึงพ่อของลูกไหม ฉันขอบอกเลยว่าคิดถึงมาก คิดถึงที่สุด ฉันพยายามหาอะไรทำหลาย ๆ อย่างเพราะไม่อยากคิดถึงเขาแล้วต้องร้องไห้ ฉันไม่อยากให้ลูกทั้งสองของรู้สึกเศร้า ฉันจึงมักออกไปหาซื้อต้นไม้มาปลูกรอบบ้าน มันช่วยฉันคลายเครียดได้ดีเลยล่ะดังเช่นตอนนี้ที่ฉันออกมาซื้อต้นไม้เพื่อไปปลูก ฉันมากับคนขับรถของคุณภพ ซึ่งคุณภพส่งมาให้ดูแลฉันเช่นเดียวกันกับแม่บ้านนั่นแหละ“วันนี้เอาต้นอะไรดีคะคุณแม่” เจ้าร้านของเอ่ยทักฉัน ฉันมาประจำจนกลายเป็นลูกค้าประจำไปแล้ว“ไม่รู้เลยค่ะ ฟิล์มซื้อจนไม่รู้จะเอาอะไรไปปลูกแล้ว” ฉันยิ้มให้เจ้าของร้านหลังจากพูดจบ“มีต้นกุหลาบมาใหม่นะ สนใจไปชมไหมจ๊ะ” เจ้าของร้านแนะนำ และฉันไม่คิดปฏิเสธอยู่แล้ว เพราะฉันไม่รู้จะซื้ออะไร แต่ที่มาเพราะรู้สึกคิดถึงใครคนนั้น ก็เลยหาเรื่องทำจะได้ไม่ต้องวกไปคิดถึงเขา แม้จะไม่ได้ผลเต็มที่ แต่ก็ย่อมดีกว่าการนั่งร้องไห้“พิเศษเฉพาะคุณแม่ลูกแฝดที่ขยันมาร้านแทบทุกวัน” เจ้าของร้านเอ่ยเมื่อพาฉันมาถึงบริเวณที่เก็บต้นกุหลาบหลายสายพันธุ์ ซึ่งมันสวยมาก สวยจนฉันต้องเอาไปปลูกที่บ้านแน่ ๆ“งื้อ... สวยมากเลยค่ะ” ฉันเอ่ยปากชมเพราะมันสวย สวยมาก ๆ สวยจนไ
“พีชอยากมานะ แต่ฉันไม่ให้มา บอกตามตรงว่าฉันหึง ฉันไม่อยากให้พีชกับเธออยู่ด้วยกัน เธอเข้าใจฉันใช่ไหม” สามีของเพื่อนรักบอกเล่า และฉันก็เข้าใจ เพราะฉันกับพีชเราสองคนเคยทำเรื่องลึกซึ้งด้วยกันมาก่อนจึงไม่แปลกที่คนเป็นสามีจะหึงหวง“ฟิล์มเข้าใจค่ะ แล้วเรื่องที่ปล่อยข่าวออกไป ฟิล์มก็ขอบคุณมากนะคะ แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจก็ตาม” ฉันเอ่ยขอบคุณจากหัวใจ“ถ้ามันรู้ว่าแม่มันเป็นคนทำทุกอย่าง มันคงเสียใจมาก” คุณภพว่า“เขาไม่มีทางรู้เรื่องนั้นหรอกค่ะ แล้วเขาก็กำลังจะแต่งงาน เขาคงรักผู้หญิงคนนั้นถึงได้ตัดสินใจจัดงานแต่ง ฟิล์มก็เป็นแค่ของขวัญวันเกิดอย่างที่เขาว่านั่นแหละค่ะ ก็แค่ของเล่นเท่านั้น” ฉันยิ้มให้คุณภพหลังจากที่พูดตัดพ้อออกไป“เอาน่า จากนี้ฉันกับพีชจะดูแลเธอเอง แต่เธอกับพีชอาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยนักนะ เพราะฉันหวงเมียฉัน เผื่อเกิดบ้าทิ้งฉันมาอยู่กับเธอฉันได้บ้าแน่ ๆ” ท่าทีที่คุณภพแสดงความวิตกกังวลทำให้ฉันนั้นอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แม้ว่าในใจฉันกำลังเศร้าก็ตาม“เดี๋ยวเธอพักผ่อนนะ ฉันจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ แล้วพอหายฉันจะพาไปอยู่บ้านใหม่ของเธอ” คุณภพว่าและคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวให้ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้
‘อะ นี่ของขวัญวันเกิดปีนี้ กูไม่รู้จะให้อะไรเอาผู้หญิงคนนี้ไปแล้วกัน สดซิงไม่เคยผ่านมือชาย แต่เปื้อนมือเมียกูนิดหน่อย’‘อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนู...’‘ไม่ทันแล้วสาวน้อย ไหนดูซิว่าเธอสดซิงอย่างที่เพื่อนฉันบอกไหม’‘พี่พูดว่าอะไรนะคะ พี่เนี่ยนะรักหนู หนูเป็นแค่...’‘พี่รักหนูจริง ๆ นะ ไม่รู้ว่ารักตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีหนูก็อยู่ในสายตาพี่ตลอดเวลา จากนี้พี่จะจริงจังกับเธอแล้วนะ คบกับพี่นะ’ผมยังจำรอยยิ้มของเธอได้ รอยยิ้มที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอดีใจแค่ไหนที่ผมให้ความชัดเจนกับเธอตั้งแต่นั้นมาผมก็เอาใจใส่ดูแล หึงหวงห่วงแค่เพียงเธอ กระทั่ง...‘แต่งงานกันนะ ช่วยแต่งงานกับพี่ได้ไหม จากนี้พี่จะมีแค่เธอ พี่จะเป็นของเธอแค่คนเดียว’ใช่... ผมขอเธอแต่งงาน ทุกอย่างถูกจัดเตรียม ผมพร้อมที่จะใช้ชีวิตกับผู้หญิงคนนี้ หลังจากที่ผมเคยถูกผู้หญิงคนหนึ่งทรยศมาเมื่อนานมาแล้ว อดีตของผมที่ถูกผู้หญิงรุ่นพี่หลอกลวงมันทำให้ผมไม่เคยคิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนอีก จนกระทั่งมาเจอฟิล์ม ผู้หญิงธรรมดาที่เอาหัวใจของผมไปผมคิดว่ายังไงฟิล์มก็ไม่มีทางหักหลังผม กระทั่งรูปและคลิปวีดีโอถูกส่งมาให้ผมที่บ้าน ผู้ชายถูกเซ็นเซอร์หน้า
(‘มาถึงข่าวอุบัติเหตุตามท้องถนนของบ้านเรากันบ้างนะคะ เมื่อค่ำวานนี้เกิดอุบัติเหตุซ้ำซ้อน ทำให้หญิงท้องเสียชีวิตหนึ่งรายพร้อมลูกแฝดในท้อง รายชื่อผู้เสียชีวิตนางสาว มินทิรา หทัยทิพย์ ขอแสดงความเสียใจกับญาติผู้เสียชีวิตด้วยนะคะ’)เพล้ง !“คุณหนู! แก้วแตก กาแฟหกหมดแล้วค่ะ”“ปะ... ป้าครับ เมื่อกี้ใช่ชื่อ มินทิรา หทัยทิพย์ ใช่ไหม ผมไม่ได้หูฝาดใช่ไหมครับป้า” ผมถามป้าแม่บ้าน เมื่อข่าวในทีวีประกาศชื่อผู้เสียชีวิต“ใช่ค่ะคุณหนู ทำไมชื่อกับนามสกุลถึงเหมือน...”“คุณฟิล์ม ชื่อนามสกุลคุณฟิล์มใช่ไหมคะ” แม่บ้านอีกคนเอ่ยขึ้น ในขณะที่ป้าแม่บ้านกำลังนิ่งค้างไม่ต่างจากผม“ผมคงหูฝาด หรือไม่ก็ผู้ประกาศข่าวรายงานผิด จะชื่อยัยนั่นได้ยังไง ในเมื่อยัยนั่นยังนอนอยู่ห้องแม่บ้าน ใช่ไหมครับป้า ยัยนั่นยังอยู่บ้านเราใช่ไหมครับ” มือของผมมันสั่น ใจของผมมันเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมภาวนาให้ป้าแม่บ้านตอบว่าเธอยังอยู่“คุณฟิล์มเก็บของออกจากบ้าน เรียกรถแท็กซี่มารับตอนหัวค่ำค่ะ โธ่... คุณฟิล์มของป้า ไหนจะเจ้าหนูในท้องทั้งสองอีก” คำตอบของป้าแม่บ้านไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากฟังสักนิด“ไม่ใช่หรอกป้า เป็นไปไม่ได้ ผมไม่เชื่อหรอก” ผมแย้งแล้ว
ตอนนี้ฉันกลัว และไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ถ้าร้องโวยวาย ปืนที่จ่ออยู่ข้างหลังก็อาจจะยิงเข้ามาที่ร่างกายฉัน ไหนจะไอ้เฮียที่โดนรุมอยู่ตอนนี้“หึ ๆ น่าดีใจจริง ๆ ที่กูจะได้ต่อยได้กระทืบมาเฟียใหญ่ หึ เก่งนักใช่ไหม” สิ้นประโยคนี้พี่ชายอิงฟ้าก็รัวหมัดใส่หน้าสามีของฉันไม่ยั้ง แล้วยังต่อยไปที่ท้องเขาอีกนับไม่ถ
“ที่เราคุยกันไว้มันไม่ใช่แบบนี้นะคะคุณภพ คุณภพลงมือเองแล้วจะคร่ำครวญอะไรอีกคะ ถ้าทำตามที่จิวบอก ถึงจะช้าแต่ก็ชัวร์ แต่นี่คุณภพใจร้อน พอทำลงไปแล้วค่อยคิด จิวก็ไม่รู้จะช่วยยังไงแล้วค่ะ ช่วยตัวเองเอาเถอะค่ะ จิวเบื่อคุณภพแล้ว แค่นี้นะคะ” น้องสะใภ้วางสายใส่ผมทันทีผมก็แค่ใจร้อน ก็เลยข้ามขั้นที่จิววางไว้
“ก็แค่ให้กินยาที่มีสารกระตุ้นที่น้องพีชแพ้อย่างรุนแรง จากนั้นก็กะว่าจะหั่นแยกชิ้นส่วน แต่น่าเสียดายที่พวกเธอเข้ามาขวาง ทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังจะสำเร็จ… สอดไม่เข้าเรื่องจริงๆ” อาจารย์แก้วพูดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เธอบอกเล่าโดยไม่มีความสะทกสะท้านอะไรออกมาแต่อย่างใด“หึหึ ชอบหั่นเหรอคะ ไหนขอลองดูบ้างซิ
“จะทำแบบนั้น ถ้านายรู้พวกผมตายแน่ ๆ เลยครับ” น้ำเสียงหวาดหวั่นของบอดี้การ์ดที่ตามติดชีวิตของฉันพวกเขาตามติดตั้งแต่ที่ฉันย่างก้าวเข้ามาอยู่ในวงจรของคำว่า ‘เด็กเสี่ย’“ถ้าพวกคุณไม่พูด เขาไม่มีทางรู้หรอกค่ะ” ฉันชี้แนะนำทางด้วยความมั่นใจเพราะนาน ๆ ทีเสี่ยผู้มีพระคุณถึงจะโผล่หัวมาให้ฉันเจอ ชีวิตของฉัน







