EPISODE 03(2)

“น่าจะไม่ได้ไป เดี๋ยวกูโทรบอกป๊าเอง แล้วนี่มึงทำอะไรอยู่” ผมให้คำตอบและถามไถ่เพื่อน

“ต่อเลโก้รถไฟกับลูกมึงไง”

“นี่ซื้ออีกแล้วเหรอวะ แล้วไหนบ่นกูเวลากูซื้อ พอพาไปด้วยไหงซื้อให้เอง”

“ตัวนี้รุ่นล่าสุด ผลิตออกมาจำนวนจำกัด ไม่ซื้อไม่ได้” ไอ้เนมสรรหาข้ออ้าง

“ทีกูนี่บ่นตลอด”

“ไม่บ่นสิครับป๊าเสือ น้องอยากได้เอง อาเนมสงสารก็เลยซื้อให้” ลูกชายของผมทำหน้าอ้อนเมื่อพูดจบ

แล้วผมก็แพ้ทางเด็กคนนี้ตลอด เพียงเพราะเขาขาดคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘แม่’

ผมชื่อ ‘ธัน ธนวัฒน์’ เป็นลูกบุญธรรมคนที่ 2 ของป๊าคงคา ป๊าชอบเรียกผมว่า ‘ไอ้เสือ’ เพราะว่าผมนั้นกะล่อน หยอดสาวเก่ง สาว ๆ ตกหลุมพรางที่ผมวางไว้บ่อยครั้ง

ผมโสด ไม่ต้องการให้ใครมามีบทบาทในชีวิต เพราะคนอย่างผมไม่พร้อมจะดูแลใครทีละหลาย ๆ คน ผมชอบอิสระ และผมเคยทำผิดมหันต์กับป๊าผู้มีพระคุณ ความผิดของผมต่อให้ป๊าบอกให้อภัย แต่มันก็ยังติดอยู่ในใจของผม และเป็นตราบาปไปอีกนาน

ส่วน ‘น้องทิว’ เขาคือลูกชายของผมเอง เรื่องนี้ผมปิดเงียบไม่ให้ใครรู้สักคน นอกจากไอ้เนมเพื่อนผม ป๊าและบรรดาพี่น้องของผมไม่มีใครรับรู้การมีชีวิตอยู่ของน้องทิว ลูกชายแท้ ๆ ของผม

ลูกชายที่เกิดจากความผิดพลาด แต่ตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากว่าผมรักน้องทิวมาก ๆ

น้องทิวจะเรียกผมว่า ‘ป๊าเสือ’ เหมือนที่ป๊าคงคาชอบเรียกผมว่า ‘ไอ้เสือ’

น้องทิวคือลูกชายของผมที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอเป็นแค่คู่นอนของผมเท่านั้น

ผมไม่ได้รักเธอ แต่เธอคงจะรักผมมั้ง เธอก็เลยปล่อยท้องด้วยการแอบเจาะถุงยาง

เธอบอกผมว่าเธอท้อง ผมก็ตกใจและงุนงงบ้างเล็กน้อย แต่สุดท้ายผมก็ยืดอกรับผิดชอบ ผมไม่ใช่คนใจร้ายที่สามารถสั่งฆ่าเด็กบริสุทธิ์ แล้วยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผมอีกต่างหาก

ผมดูแลผู้หญิงคนนั้นในฐานะแม่ของลูก ผมดูแลเธออย่างดี กระทั่งเธอคลอดน้องทิว เธอยังไม่ทันได้กอดลูกด้วยซ้ำ เธอก็ดันจากไปซะก่อน เพราะเธอมีอาการตกเลือดมาก บวกกับโรคประจำตัวกำเริบ เธอก็เลยจากไปอย่างสงบ โดยที่ผมไม่เคยรู้เลยว่าเธอน่ะมีโรคประจำตัว

ถามว่าผมเสียใจไหม จะเรียกว่าเสียใจคงจะไม่ได้ เพราะผมไม่ได้รู้สึกเศร้าใจเท่ากับตอนที่น้องชายฝาแฝดจากไป

กับแม่น้องทิวคงเรียกว่าใจหายซะมากกว่า

พองานศพแม่ของทิวผ่านพ้นไป ผมก็เฝ้าดูแลลูกชายที่เพิ่งลืมตาดูโลก และคนที่ช่วยผมได้ดีก็คือไอ้เนม ผมไม่คิดจ้างพยาบาลหรือพี่เลี้ยง เพราะผมไม่ชอบให้คนรู้เรื่องของผมมากเกินความจำเป็น

และดีที่แม่ของน้องทิวไม่มีญาติที่ไหน ทำให้ปัญหาการแย่งเด็กไม่เกิดขึ้นกับผม

ทุกวันนี้น้องทิวก็อายุ 5ขวบกว่า ผมสอนเขาให้เขารู้ว่าใครคือแม่ และบอกเขาว่าแม่ของเขาจากเขาไปแล้ว ซึ่งผมย้ำกับเขาด้วยว่าแม่รักเขามาก

ชีวิตของผมทุกวันนี้ก็ถือว่าโอเคมาก มีลูกชายรออยู่บ้าน ทุกครั้งที่กลับมาเขาจะวิ่งมาต้อนรับผมเสมอ

ต้องขอบคุณผู้หญิงที่ชื่อ ‘ศิญา’ ที่เธอได้มอบของขวัญชิ้นพิเศษให้ผม ถึงแม้ผมจะไม่ได้ตั้งใจให้น้องทิวเกิดมา แต่เมื่อเขาเกิดมาแล้ว เขาคือหัวใจของผม