EPISODE 03

“งานการกุศลที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้าบอสไม่ได้ลืมใช่ไหมคะ” เลขาสาวในบริษัทอสังหาริมทรัพย์เอ่ยถามผม

“ผมจำได้ครับ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

“ค่ะ แล้วงานเปิดตัวคอนโดใหม่ที่กำลังจะสร้างเสร็จ ดิฉันส่งข้อมูลนางแบบดารามาให้บอสเลือก ไม่ทราบว่าบอสเลือกเล็งไว้แล้วหรือยังคะ ดิฉันจะได้ให้ฝ่าย…”

“ผมยังไม่ได้ดูเลยครับ คุณช่วยเลือกแทนผมทีนะครับ ถ้าคุณคิดว่าคนไหนเหมาะสมที่จะเป็นพรีเซ็นเตอร์ของคอนโด คุณก็ส่งข้อมูลเข้ามาไว้ในเมลให้ผมเลย เดี๋ยวผมจะเลือกอีกที” ผมตัดบทง่าย ๆ เพราะจะให้ผมนั่งเลือกคงไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงแม้บอร์ดจะพากันเลือกเฟ้นออกมาแล้วก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้ลงมติว่าจะเอาคนนี้นะ ยังไงซะสุดท้ายก็ต้องเป็นผมที่ต้องตัดสินใจ

“รับทราบค่ะ” เลขาสาวยิ้มรับ

“ครับ ผมขอกาแฟด้วยนะ” ผมสั่งแล้วนั่งดูงานในจอคอมพิวเตอร์ต่อ

ผมก็ไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ แต่ผมมั่นใจว่าผมหล่อ และสาว ๆ คลั่งไคล้ผมเยอะ หนึ่งในนั้นคือเลขาของผม แต่ผมเป็นพวกไม่นิยมกินคนใกล้ตัว เพราะมันจะเสียระบบงาน

เนื่องจากนิสัยส่วนตัวของผมแล้ว มักจะปากหวานเมื่อยามอยากได้ แต่เมื่อได้แล้วปากผมจะหมาทันที

ฉะนั้นผมจึงตั้งกฎกับตัวเองว่า ‘ต่อให้สวยแค่ไหน ถ้าเป็นคนในระบบงาน ผมจะไม่เคี้ยวเด็ดขาด’

ผมเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จก็ตรงดิ่งกลับบ้าน ซึ่งนี่ก็เย็นมากแล้ว ป่านนี้ที่บ้านผมคงกำลังวุ่นกัน

“ป๊าเสือ” เสียงของเด็กตัวน้อยลากเสียงเรียกผมยาวเหยียด พร้อมกับร่างเล็กวิ่งเข้ามากอดผมที่เดินเข้าบ้านมา

“ว่าไงครับ วิ่งหน้าตั้งมาแบบนี้โดนอาเนมดุมาใช่ไหม” ผมลูบที่หัวเด็กน้อยตรงหน้า นิสัยขี้อ้อนคงจะเหมือนแม่ของเขา

“อาเนมอารมณ์ไม่ค่อยดีฮะ น้องทิวก็แค่วิ่งชนพี่ผู้หญิงสองคนที่ห้าง” เด็กน้อยรีบเล่าเรื่องราว

“อ้าว น้องทิวขอโทษพี่เขาไหมลูก”

“ขอโทษฮะ แต่อาเนมทะเลาะกับพี่ผู้หญิงอีกคนที่สวย ๆ แล้วคราวนี้อาเนมก็บอกจะไม่พาน้องทิวไปอีก อาเนมบอกน้องทิวซน”

“ก็ดื้อจริงไหมล่ะ อาบอกอะไรไม่เคยฟัง” เสียงที่สามดังแทรกฝ่าวงเข้ามา เป็นเสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทของผม และเป็นเพื่อนรักของผมด้วย

“มึงจะดุลูกกูทำไม เด็กมันก็ดื้อ มึงก็สอนไปแล้วยังไงทิวก็จำ มึงหงุดหงิดอะไร” ผมหันไปถามเพื่อนพลางอุ้มลูกชายขึ้นมา

“กูไม่ได้หงุดหงิดน้องทิว กูหงุดหงิดผู้หญิงคนนั้น” ไอ้เพื่อนผมมันว่า

“ผู้หญิงคนไหนทำให้มึงอารมณ์เสียได้ขนาดนี้วะ” ผมท้วงเมื่อสงสัยว่าใครมาทำให้เพื่อนที่นิ่งขรึมของผมมีปฏิกิริยาแบบนี้ได้

“ผู้หญิงโลกสวยไงมึง ช่างแม่งเถอะ แล้วงานเป็นไง” ไอ้เนมว่าตัดบท แต่ผมคิดว่ามันคงกำลังหัวเสียเอามาก ๆ

“ก็ปกติ”

“แล้วพรุ่งนี้ยังไง จะไปบ้านคุณท่านไหม” ไอ้เนมเอ่ยถามถึงป๊าผม

พรุ่งนี้เป็นนัดทานข้าวครอบครัวตอนเย็น ซึ่งผมก็ไปอยู่บ่อยครั้ง ถ้าหากผมว่าง แต่ถ้าไม่ว่างผมก็จะโผล่หัวไปวันอื่น ตอนนี้ครอบครัวของผมกลายเป็นครอบครัวใหญ่กว่าเดิม ป๊าแต่งงานกับพี่ไลลา ซึ่งอย่างที่รู้กันว่าพี่ไลลาเธอมีความสัมพันธ์กับป๊าจนตั้งท้องและแอบเลี้ยงลูกเอง พอป๊ารู้เข้าก็ขอเธอแต่งงาน ส่วนไอ้ฮอลล์กับเมียก็มีลูกคนที่สอง ส่วนไอ้ภพรายนั้นกลัวเมียและเห่อลูกเอามาก ๆ

เกือบสองปีได้แล้วมั้งที่ป๊าเลิกธุรกิจสีดำ ซึ่งผมก็คิดว่าดีเหมือนกันที่เลิก ผมจะได้มีเวลาอยู่บ้านมากขึ้น