LOGIN@บ้านของคีย์ลีน – เช้า แสงเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่าง ห้องนอนของคีย์ลีนเต็มไปด้วยบรรยากาศสงบ แต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น เธอยืนหน้ากระจกส่องชุดเจ้าสาวสีขาวลูกไม้ละเอียด ปลายกระโปรงฟูเบา ๆ หยิบผ้าปิดหน้ามาลองคลุมใบหน้า “วันนี้…จริง ๆ นะ…” เธอพูดกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่แววตาเต็มไปด้วยความสุข ด้า
”ไม่ต้องขอบคุณ…เพราะฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้เอง” บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ เหมือนทั้งโลกหยุดหมุนไว้แค่สองคน… และคีย์ลีนรู้ว่า เธอพร้อมจะก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่มีเขาอยู่เคียงข้างแล้ว ช่วงค่ำ… เสียงทีวีเงียบลงแล้ว โต๊ะไม้ขนาดกลางตั้งอยู่ตรงกลาง ห้องนั่งเล่นสว่างด้วยโคมไฟอ่อน ๆ แสงส้มสะท้อนบนแก้วเบียร
@ห้องอาหาร โต๊ะอาหารยาวประดับด้วยโคมไฟระย้าส่องแสงอุ่น ๆ จานชามถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อย กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง คีย์ลีนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางประหม่า สายตากวาดมองรอบโต๊ะก่อนจะรีบก้มหน้า เธอไม่เคยชินกับบรรยากาศหรูหราแบบนี้เลย “มานั่งตรงนี้” องศาดึงเก้าอี้ข้างตัวเองออกให้ มือหนาแตะเ
ประโยคนั้นทำเอาใจเธอเต้นแรงจนแทบล้มละลาย ความรู้สึกเหมือนถูกโอบรัดแน่นหนาไปทั้งอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงแอร์เบา ๆ ที่ดังคลออยู่ในความมืดของช่วงหัวค่ำ คีย์ลีนก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ขณะที่องศายังคงจับพวงมาลัยขับไปเงียบ ๆ จนกระทั่ง
ทันทีที่คีย์ลีนก้าวเข้ามาในห้องเรียน บรรยากาศที่เคยคุยกันจอแจกลับเงียบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุด ทุกสายตาหันมามองเธอราวกับสิ่งแปลกใหม่เพิ่งเดินเข้ามา “คีย์…เมื่อกี้ฉันเห็นนะ” เพื่อนสาวคนหนึ่งรีบลากแขนเธอมานั่งด้วยเสียงตื่นเต้น “อะไรเหรอ” เธอพยายามทำเสียงเรียบ แต่แก้มยังแดงระเรื่อ “อย่ามาเนียน! เธอ
“ชีวิตของน้องสาวกู กูให้น้องกูเลือกเอง” คีย์ลีนสะอื้นเบา ๆ รีบถอยเท้ากลับขึ้นบันได หัวใจเต้นระรัว น้ำตายังไหลไม่หยุด เธอไม่กล้าอยู่ฟังต่ออีกแล้ว กลัวว่าตัวเองจะเดินออกไปตรงนั้น…แล้วทุกอย่างจะพังยับเยิน หลายวันต่อมา…. องศายังคงไปมาหาสู่คีย์ลีน ท่ามกลางสายตาของคลาสและเคอยู่ตลอด จนเด็กหนุ่มเริ่มสงสั
“ถ้าจะหาคนรับผิดชอบ คงไม่ยาก” คำพูดนั้นเหมือนแทงตรงกลางใจ คีย์ลีนก้มหน้าลง มองมือที่กำสั่นของตัวเอง เธอรู้ดี…ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหน สุดท้ายคนที่ต้องตามเก็บกวาดก็คือตัวเธอเอง ธามมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเจือเวทนา ก่อนยื่นข้อเสนอเสียงทุ้มต่ำ “อย่าคิดมาก เราไม่รีบ” “…” เสียงรองเท้าหนังดัง ตึก…ตึก… อยู่ไม
@มหา‘ลัย เสียงนักศึกษาคุยกันจอแจ คีย์ลีนเดินตรงไปยังโต๊ะมุมห้องที่เทวากำลังนั่งยกขาขึ้นพาดเก้าอี้ กดมือถือไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี “เทวา” เสียงของคีย์ลีนดังขึ้น ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมา แววตากรุ้มกริ่มทันทีที่เห็นเธอ “มีอะไร?” คีย์ลีนวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ น้ำเสียงนิ่ง “ฉันอยากคุยกับพี่…เรื่องโยชิ” ร
ใบหน้าคมกริบอยู่ใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับน้ำหอมราคาแพง คีย์ลีนพยายามผลักอกเขา แต่แรงไม่มี มือเธอสั่นจนแทบยกไม่ขึ้น “ปล่อย…ฉันกลับเองได้…” เสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออก “กลับเอง? สภาพแบบนี้? เธอเดินออกจากประตูยังแทบไม่ไหว” คีย์ลีนดิ้น แต่แรงอ่อนยวบเหมือนเด็กเล็ก เสียงดนตรีและเสียงคนในผับกลายเป็นแค่
เขารีบหันหลังกลับออกไป ปล่อยให้บานประตูหนีไฟปิดลงอย่างช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนาหนักยิ่งกว่าเดิม องศาเหลือบมองเธอที่ยังคงก้มหน้าหลบ แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ “เห็นไหม? เธอไม่ตอบฉันก็ไม่เป็นไร เพราะต่อให้เธอเงียบ คนอื่นก็เริ่มสงสัยอยู่ดี” คีย์ลีนผลักร่างชายหนุ่มออกห่าง ก่อนจะก้าวเดินตามโยชิออก







