LOGIN@บ้านของคีย์ลีน – เช้า แสงเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่าง ห้องนอนของคีย์ลีนเต็มไปด้วยบรรยากาศสงบ แต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น เธอยืนหน้ากระจกส่องชุดเจ้าสาวสีขาวลูกไม้ละเอียด ปลายกระโปรงฟูเบา ๆ หยิบผ้าปิดหน้ามาลองคลุมใบหน้า “วันนี้…จริง ๆ นะ…” เธอพูดกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่แววตาเต็มไปด้วยความสุข ด้า
”ไม่ต้องขอบคุณ…เพราะฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้เอง” บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ เหมือนทั้งโลกหยุดหมุนไว้แค่สองคน… และคีย์ลีนรู้ว่า เธอพร้อมจะก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่มีเขาอยู่เคียงข้างแล้ว ช่วงค่ำ… เสียงทีวีเงียบลงแล้ว โต๊ะไม้ขนาดกลางตั้งอยู่ตรงกลาง ห้องนั่งเล่นสว่างด้วยโคมไฟอ่อน ๆ แสงส้มสะท้อนบนแก้วเบียร
@ห้องอาหาร โต๊ะอาหารยาวประดับด้วยโคมไฟระย้าส่องแสงอุ่น ๆ จานชามถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อย กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง คีย์ลีนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางประหม่า สายตากวาดมองรอบโต๊ะก่อนจะรีบก้มหน้า เธอไม่เคยชินกับบรรยากาศหรูหราแบบนี้เลย “มานั่งตรงนี้” องศาดึงเก้าอี้ข้างตัวเองออกให้ มือหนาแตะเ
ประโยคนั้นทำเอาใจเธอเต้นแรงจนแทบล้มละลาย ความรู้สึกเหมือนถูกโอบรัดแน่นหนาไปทั้งอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงแอร์เบา ๆ ที่ดังคลออยู่ในความมืดของช่วงหัวค่ำ คีย์ลีนก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ขณะที่องศายังคงจับพวงมาลัยขับไปเงียบ ๆ จนกระทั่ง
ทันทีที่คีย์ลีนก้าวเข้ามาในห้องเรียน บรรยากาศที่เคยคุยกันจอแจกลับเงียบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุด ทุกสายตาหันมามองเธอราวกับสิ่งแปลกใหม่เพิ่งเดินเข้ามา “คีย์…เมื่อกี้ฉันเห็นนะ” เพื่อนสาวคนหนึ่งรีบลากแขนเธอมานั่งด้วยเสียงตื่นเต้น “อะไรเหรอ” เธอพยายามทำเสียงเรียบ แต่แก้มยังแดงระเรื่อ “อย่ามาเนียน! เธอ
“ชีวิตของน้องสาวกู กูให้น้องกูเลือกเอง” คีย์ลีนสะอื้นเบา ๆ รีบถอยเท้ากลับขึ้นบันได หัวใจเต้นระรัว น้ำตายังไหลไม่หยุด เธอไม่กล้าอยู่ฟังต่ออีกแล้ว กลัวว่าตัวเองจะเดินออกไปตรงนั้น…แล้วทุกอย่างจะพังยับเยิน หลายวันต่อมา…. องศายังคงไปมาหาสู่คีย์ลีน ท่ามกลางสายตาของคลาสและเคอยู่ตลอด จนเด็กหนุ่มเริ่มสงสั
" ลูกโทรตามเหรอ" เสียงอนาวินเอ่ยถามเอวาขึ้น เมื่อเห็นเธอแสดงสีหน้ากังวัล " ค่ะ เด็กๆ คงรอ" " กลับก่อนได้นะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง" "ไม่เป็นไร อีกนิดงานก็จบแล้ว" " เป็นพี่เอง พี่ยินดีนะ อีกอย่างพี่อยากเจอเด็กๆ ด้วย" "ก็ได้ค่ะ" เอวาเอ่ยตอบพี่ชายของมาวินอย่างว่าน้อย หากจะให้เธอปฏิเสธเขาอีกรอบ ก็ดูเหมือน
Episodes 44| ขอโอกาส " เสือ...ปล่อยเรา" "เสือ...อึก...เสือขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา เรามาเริ่มต้นกันไหมได้ไหม เสือให้เธอได้ทุกอย่าง แต่อย่าเป็นแบบนี้อีกต่อไปได้ไหม เสือขอร้อง..." "อึก...เสืออย่าทำแบบนี้" เอวาไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป เธอรู้ตัวเองดีว่าที่ผ่านมา เธอไม่เคยลืมเสือหร
Episodes 39 | กลับมา "อาวินครับ ใครมาเหรอครับ" เสียงอาเซียนเอ่ยถามมาวินด้วยสายตามมึนงง เมื่อเห็นคนตรงหน้ามาวินเองก็อดที่จะหลุดขำไม่ได้ เมื่อลูกชายไม่รู้จักพ่อตัวเองแต่ก็นึกสงสารเสือขึ้นมา แม้จะไม่ชอบหน้ากันนักแต่ก็ยังคงเห็นใจ เพราะถ้าหากเป็นเขาก็คงเสียใจไม่น้อย เสือจ้องมองใบหน้าเด็กน้อยที่คล้ายคล
Episodes 37 | องศาอาเซียน สามปีต่อมา... เอวาจ้องมองลูก ๆ อย่างมีความสุขท่ามกลางเสียงคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้าฝั่ง เด็กน้อยวัยสองขวบครึ่ง วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของทั้งคู่ยังคงดังกึกก้องไปทั่วทั้งเกาะ " องศา อาเซียน ไม่เอาครับ ไม่เล่นกันแรงนะ" เสียงคนเป็นแม่เอ่ยเตือนเด็กแฝดชายวัยสองขวบ







