ログインในตอนนี้แม้ว่าพวกเขาอาจจะยังไม่เข้าใจเรื่องความเป็นความตายอย่างถ่องแท้ แต่เรื่องราวของดวงดาวผู้พิทักษ์ก็ได้ปลูกฝังความรัก ความทรงจำ และความอบอุ่นไว้ในหัวใจดวงน้อยของทั้งสามคน...และสายใยของครอบครัวก็จะยังคงส่องสว่างนำทางพวกเขาต่อไป...ตราบนานเท่านาน... กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปอีกครั้ง จาก
หลายปีผ่านไปหลังจากนั้น...กาลเวลาได้ถักทอเรื่องราวบทใหม่ให้กับทุกคนในครอบครัวใหญ่ กิจการ "บ้านหลี่" เติบโตและมั่นคงอย่างถึงที่สุด หม่าหลี่หยวนได้พิสูจน์ตัวเองในฐานะนักบริหารหนุ่มผู้เก่งกาจ ส่วนหลี่เมี่ยวและโจวยี่เหิงก็ได้สร้างชื่อเสียงในแวดวงวิชาการและวงการแพทย์ของตนเองจนเป็นที่ยอมรับในร
สองปีถัดมา หลังจากที่ทุกคนในครอบครัวทั้งตระกูลหลี่ ตระกูลเซี่ย และตระกูลหม่า ต่างก็เร่งรัดและส่งเสริมให้หม่าหลี่หยวนรีบแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ในที่สุดวันนี้ที่ทุกคนในครอบครัวรอคอยก็มาถึง งานวิวาห์ระหว่างหม่าหลี่หยวน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้สืบทอดกิจการของสองตระกูล และ หลินเยว่ พนักงาน
หลายปีแห่งการเติบโตและการทำงานอย่างหนักในเส้นทางของตนเองได้ผ่านพ้นไป...โจวยี่เหิงในตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแพทย์ประจำบ้านอีกต่อไปแล้ว แต่เขาได้กลายเป็นศัลยแพทย์สมองหนุ่มผู้มีชื่อเสียง และเป็นอาจารย์พิเศษที่ได้รับความเคารพอย่างสูงในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้ บุคลิก
ข่าวด่วนในเช้าวันหนึ่งของเมืองปักกิ่ง ข่าวนี้ได้สร้างความสะเทือนใจไปทั่วแวดวงวิชาการและเทคโนโลยี...ได้มีคนพบศพนักศึกษาสาวอัจฉริยะในอพาร์ตเมนต์ของเธอเอง ร่างของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด มีบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกมีดแทงที่กลางหน้าอกอย่างเหี้ยมโหด จากการสืบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่
คำกระซิบที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานอยู่ในหัวใจของหลี่เมี่ยวทำให้เธอตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม ใบหน้างามแดงก่ำจนลามเลียไปถึงใบหู เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกล้าที่เต็มไปด้วยความรัก ความจริงจัง และการรอคอยอย่างเปี่ยมล้นคู่นั้น...น้ำตาแห่งความตื้นตันใจค่อย ๆ เอ่อคลอขึ้นมาอย่างสุดจะกลั้น เธอไม่ได้
กลางดึกของคืนนั้น ภายในกระท่อมไม้เก่า ๆ เพิงพักของอาเปียวที่ได้พาอาเฟิงเข้ามาพักด้วย ผู้หมวดหนุ่มกำลังลืมตาโพลงขึ้นในความมืดทันที แม้จะแสร้งทำเป็นหลับใหลแต่ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขายังคงตื่นตัวอยู่เสมอเสียงสัญญาณสั้น ยาว สั้น แผ่วเบาจนแทบจะจับไม่ได้หากไม่ใช่ผู้ที่ถูกฝึกมาโดยเฉพาะดังลอดมาจากหน้าต่าง
เซี่ยอวิ๋นซือ หลี่หยวน หลี่เมี่ยว และกู้ยวี่ ต่างมองมาที่หลี่หานเป็นตาเดียว รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรแม้ว่ากู้ยวี่จะคาดเดาได้ก็ตาม"อาเฟิงบอกฉันว่าเขารู้จักแหล่งรวมของเก่าขนาดใหญ่มากแห่งหนึ่ง" หลี่หานเล่าต่อ "เขาบอกว่าที่นั่นมีของทุกอย่าง ของดี ของหายากก็เยอะ แต่...มันเป็นที่ที่ค่อนข้างจะลับเฉพาะ ต้องซื้
เขาคือใครหรือครับ เจ้านาย เสี่ยวหม่าวที่นั่งคลอเคลียอยู่ไม่ไกลเด็กหญิงถามอย่างสงสัยหากฉันจำไม่ผิดเขาคือพันโทเฉินเฟิงจากยุคปัจจุบันก่อนที่ฉันจะจากมา หากในตอนนี้ก็น่าจะเป็นผู้หมวดเฉิน คำตอบจากเจ้านายตัวเล็กทำให้เอไอผู้รอบรู้ได้ประมวลผลเรื่องของเจ้าของชื่อทันทีอย่างเร่งด่วนและดูเหมือนว่าตอนนี้เขาได้พบ
"พวกนายทุกคนลงไปรอข้างล่างตึกก่อนนะ หาที่เหมาะ ๆ นั่งรอกันก่อน เดี๋ยวแม่ครัวใหญ่ของฉันทำเสร็จแล้วจะให้เด็ก ๆ ช่วยกันยกลงไปให้ วันนี้เราจะกินข้าวเย็นฉลองความสำเร็จด้วยกัน!""ครับลูกพี่!" อาเปียวและลูกน้องรับคำพร้อมเพรียง พวกเขาเข้าใจดีว่าห้องพักแห่งนี้ไม่สามารถรองรับคนจำนวนมากได้จึงทยอยกันเดินออกจากห







