– บทที่ 6 –

– บทที่ 6 –

“ท่านจำมิได้จริง ๆ หรือ” นางหันไปมองหน้าเขาแล้วยกยิ้ม

ขึ้นน้อย ๆ มาดูกันว่านางจะทำให้เขายอมรับได้หรือไม่ว่าเขาเป็นคนที่ขึ้นไปบนรถม้าของนางในวันนั้น

“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณหนูหมายถึงเรื่องอันใด” เขายังคงปฏิเสธ เขาไม่มีทางยอมรับอย่างเด็ดขาด

“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นข้าที่เข้าใจผิด” รอดูฝีมือของนางเถิดว่าจะทำให้เขาเปิดปากยอมรับได้อย่างไร

“ใช่แล้ว เป็นคุณหนูที่เข้าใจผิดไปเอง” เห็นนางวางมือเขาก็วางใจไปหลายส่วน สตรีผู้นี้เขาเห็นฝีมือมาแล้วว่าปากของนางสามารถทำอันใดได้บ้าง

“มิใช่ท่านก็ดี ข้าจะได้บอกเรื่องนี้กับท่านพี่หนิงเฉิง เจ้าโจรชั่วผู้นั้นไม่รู้จักบุญคุณก็แล้วไป ยังจะมาทำร้ายร่างกายของข้าอีก ข้ารักษารอยช้ำอยู่หลายวัน เห็นทีคงต้องขอให้ท่านพี่หนิงเฉิงจับโจรชั่วผู้นั้นมาให้ข้าลงโทษด้วยตนเอง” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ยกยิ้มร้ายกาจส่งไปให้คนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง

คิดจะปฏิเสธหรือ ดูว่าเขาจะมีความสามารถเพียงใด

มือหนาที่กำลังยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบถึงกับชะงักเมื่อได้ยินประโยคที่นางเอ่ยออกมา หากนางเอ่ยเรื่องนี้ออกไป ทุกคนต้องรู้อย่างแน่นอนว่าเป็นฝีมือของเขา เพราะวันนั้นทุกคนล้วนรู้ดีว่าเขาออกไปปฏิบัติภารกิจให้องค์รัชทายาท

“หรือจะบอกว่าคนผู้นั้นลวนลามข้าดี” หญิงสาวแสดงท่าทีที่ครุ่นคิดออกมา “เอาเช่นนี้ดีกว่า ท่านพี่หนิงเฉิงคงต้องรีบนำตัวคนผู้นั้นมาให้ข้า”

ประโยคถัดมาของนางยิ่งทำให้เขาแทบอยากจะยกมือขึ้นมากุมขมับ นางร้ายกาจถึงเพียงนี้เลยหรือ

“เอาสิ หากเจ้ามิกลัวเสื่อมเสียชื่อเสียง” เขาไม่เชื่อหรอก

ว่านางจะถึงขั้นกล้าทำร้ายชื่อเสียงของตนเอง หากบอกออกไปแบบนั้นจะยังกล้ามีคนมาสู่ขออีกหรือ

“ฮ่า ๆ ชื่อเสียงของข้าจำเป็นต้องรักษาอีกหรือ คนทั้งเมืองหลวงรู้ดีว่าข้าเป็นคนเช่นไร” ชื่อเสียงในเมืองหลวงนี้นางไม่จำเป็นต้องสนใจแล้ว สตรีร้ายกาจเช่นนางจำเป็นต้องมีชื่อเสียง

ที่ดีด้วยหรือ “และที่สำคัญ ข้าก็แค่ต้องแต่งงานกับบุรุษผู้นั้น ไม่เห็นมีอันใดยากเย็น”

เซียวหนิงเฉิงที่กลับมาจากทำธุระ ได้ยินเสียงหัวเราะของน้องสาวจึงได้เอ่ยถาม “คุยอันใดกันหรือ หัวเราะเสียงดังเชียว”

“คุณชายผู้นี้เล่าเรื่องตลกให้ข้าฟังนิดหน่อย” นางยังไม่รู้เลยว่าเขามีนามว่าอันใด และนางก็ไม่คิดที่จะเป็นฝ่ายถามก่อนด้วย

“อ้อ ข้าลืมแนะนำไป นี่แม่ทัพไป่ ไป่ซีฮัน บุตรชายคนโตของแม่ทัพใหญ่ไป่” เขาแนะนำสหายให้นางรู้จัก ก่อนจะหันไปเอ่ยกับคนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ “เจ้าคงรู้จักนางแล้ว ข้าไม่แนะนำ”

ซีฮันได้แต่พยักหน้า ต่างจากอีกคนที่หันไปยกยิ้มที่แฝงความร้ายกาจส่งไปให้เขา “ยินดีที่ได้รู้จัก คุณชายใหญ่ไป่”

“รู้จักกันไว้ก็ดีกว่า วันหน้าอาจต้องพึ่งพากัน” เรื่องในวันหน้าไม่แน่นอน และเขาในฐานะองค์รัชทายาท หลาย ๆ เรื่องอาจไม่สามารถเข้าไปช่วยเหลือนางได้ คงต้องหวังพึ่งคนผู้นี้แล้ว

“ได้พึ่งพาอย่างแน่นอน” นางยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ นางต้องได้พึ่งพาเขาอย่างแน่นอน เพราะเขาต้องตอบแทนบุญคุณนาง

ซีฮันปรายตามองสตรีเพียงคนเดียวครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่สนใจอีก เขาหันไปมองดูองครักษ์ที่ยืนอยู่ เขาต้องเลือกคนที่ฝีมือดีไปให้นางสักสองสามคนตามที่องค์รัชทายาทร้องขอ

“ท่านพี่หนิงเฉิง ท่านจำวันที่ข้าเข้าวังไปพบท่านน้าได้หรือไม่” ถึงเวลาที่นางจะต้องทวงบุญคุณจากเขาเสียที

ชายหนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองที่นางทันที เพราะไม่คิดว่านางจะกล้าเอ่ยเรื่องนี้ออกมา เขาประเมินนางต่ำไปจริง ๆ

“จำได้สิ เหตุใดจะจำไม่ได้” เขาหันไปมองน้องสาวอย่างแปลกใจ เรื่องนี้เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน เหตุใดเขาจะจำไม่ได้ นี่นางว่าเขาแก่จนเลอะเลือนไปแล้วหรือ

“ระหว่างทางพบทหารมากมาย...” ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยจบ เสียงไอของคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็ดึงขึ้นขัดจังหวะ นางยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยียวน

“คุณชายไป่เป็นอันใดหรือ”

ชายหนุ่มส่งสายตาดุดันไปให้อีกฝ่าย เพื่อให้นางหยุดพูดเรื่องนี้ ก่อนจะเอ่ย “ข้าเปล่า”

“อ้อ” นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่มเพื่อปกปิดรอยยิ้มของตนเอง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยในที่สุด “ท่านเลือกองครักษ์ให้ข้าได้หรือยัง”

“ใช่ ข้าเห็นเจ้ามาตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้เลือกคนให้นางอีกหรือ” เขาหันไปถามสหายด้วยสายตาฉงน ทุกคนที่นี่ซีฮันล้วนรู้จักฝีมือดี แต่เหตุใดยังไม่เลือกมาอีกเล่า

“ได้แล้ว” เขาหันไปเรียกทหารที่ไว้ใจได้สี่คนเพื่อให้ติดตามคอยดูแลนาง

“ดี” เขาเอ่ยขึ้นอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับลี่ฮวาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “เจ้าวางใจได้ คนพวกนี้จะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” รอยยิ้มดีใจถูกส่งไปให้ผู้ที่เปรียบเสมือนพี่ชาย หากไม่มีสองแม่ลูกนี่ ก็ไม่รู้ว่าชีวิตของนางจะลำบากมากกว่านี้เพียงใด “เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ออกมาจากจวนนานแล้ว”

หญิงสาวทำทีท่าว่าจะลุกขึ้น ก็รู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดราวกับจะเป็นลม หนิงเฉิงที่เห็นน้องสาวเป็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคองด้วยความเป็นห่วง

“ฮวาเอ๋อร์ เป็นอันใดไป” น้ำเสียงเป็นห่วงถูกเปล่งออกมาจากผู้สูงศักดิ์ เขาประคองให้นางนั่งลงเช่นเดิม

“คุณหนู เป็นอันใดไปเจ้าคะ” มี่มี่เอ่ยถามเจ้านายด้วยความเป็นห่วง นางไม่รู้ว่าคุณหนูเป็นอันใด แต่ช่วงนี้คุณหนูดูอ่อนเพลียบ่อย ๆ

“ข้ามิเป็นไร อาจเพราะที่นี่ร้อนเกินไป” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเสียจริง อะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็จะเป็นลมเสียแล้ว

“เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่เลย เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ เรียกหมอมาตรวจดีหรือไม่” เมื่อครู่นางยังหาเรื่องขู่เข็ญหาผลประโยชน์

จากเขาอยู่เลย นางก็มิได้มีทีท่าว่าจะเป็นอันใด เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

“ข้ามิเป็นอันใดจริง ๆ เพียงแค่หน้ามืดเท่านั้น” หญิงสาวยังคงเอ่ยออกมาอย่างไม่ยอม ด้วยคิดว่าตนเองพักผ่อนไม่เพียงพอเลยเป็นเช่นนี้

“เรียกหมอมาตรวจหน่อยก็ดี เพื่อความสบายใจ” เขาหันไปสั่งลูกน้องให้ไปเรียกหมอหลวงมาตรวจร่างกายให้นาง ไม่ได้สนใจคำค้านของนางแม้แต่น้อย ต้องมีอะไรที่ผิดปกติอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นมิเป็นลมง่าย ๆ เช่นนี้

ตอนเด็ก ๆ เขาวิ่งเล่นกลางแดดกับนางยังไม่เป็นอันใด

นี่เพียงมานั่งอยู่เฉย ๆ ก็หน้ามืด มันจะปกติได้อย่างไร

“เจ้าค่ะ”

รอได้ไม่นานหมอหลวงที่องค์รัชทายาทให้คนไปพามาก็มาถึง เขาเร่งตรวจร่างกายให้คุณหนูผู้นี้ เพราะดูแล้วเหมือนนางจะเป็นคนสำคัญขององค์รัชทายาท

ตรวจไปได้ไม่นานเขาก็พบว่าร่างกายของนางผิดปกติ เขาตรวจชีพจรซ้ำและยังนานกว่าปกติ จึงทำให้คนที่ยืนดูอยู่ถึงกับต้องเปิดปากถาม

“มีสิ่งใดผิดปกติหรือ” หนิงเฉิงที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหมอหลวงก็เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

“เอ่อ... คุณหนูผู้นี้มีพิษอยู่ในร่างกายพ่ะย่ะค่ะ มันเบาบางมาก เหมือนจะได้รับในปริมาณที่น้อย แต่จะทำให้ร่างกายค่อย ๆ อ่อนแอลง” เขาหันไปมองหน้าผู้สูงศักดิ์ ก่อนจะเอ่ยต่อ “พิษนี้ ตรวจสอบอยาก หากเมื่อครู่กระหม่อมไม่ตรวจดูให้ละเอียดก็จะไม่รู้ว่าถูกพิษ ชีพจรก็จะเหมือนไม่สบายทั่วไป”

“ถูกพิษ?” หญิงสาวถามออกมาอย่างเหม่อลอย นางว่านางระวังตัวดีแล้วนะ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้ พวกนั้นทำอย่างไรจึงส่งยาพิษมาที่เรือนของนางได้

“โธ่...คุณหนู” มี่มี่ปล่อยโฮออกมาเพราะสงสารผู้เป็นนาย คนพวกนั้นใจร้ายเกินไปแล้ว ถึงขั้นกล้าลงมือกับคุณหนูของนางโหดร้ายเช่นนี้

“ผู้ใดมันกล้าทำเรื่องเช่นนี้!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดถูกเปล่งออกมา กล้ายิ่งนักที่กล้าทำเช่นนี้กับนาง คนตระกูลหงไม่รักชีวิตแล้วหรืออย่างไร

“เรื่องนี้ยากนักที่จะหาตัวคนร้าย ขนาดข้าระวังตัวแล้วยังถูกพิษได้” น้ำเสียงเรียบเรื่อยถูกเปล่งออกมาก่อนจะหันไปถามหมอที่มาทำการตรวจร่างกายนาง “ท่านหมอ มีวิธีรักษาหรือไม่”

“มีขอรับ ดื่มยาสองสามเทียบก็ขับพิษออกหมดแล้ว”

พิษนี้เป็นพิษที่ไม่ร้ายแรง แต่หากได้รับเข้าไปในร่างกายเป็นเวลานานก็ทำให้ร่างกายอ่อนแอและเสียชีวิตได้

“เช่นนั้นท่านก็จัดการให้นางเถิด” ตอนนี้ในหัวของเขาคิดอะไรไม่ออก ในหัวของเขามีแต่คำว่าเป็นห่วง

หากนางกลับไปอยู่ที่จวนคงเป็นอันตรายอย่างแน่นอน

“ท่านหมอ ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าหากได้รับยาพิษนี้เป็นเวลานานจะเกิดอันใดขึ้น” นางถามออกมา ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจของนาง ลงมือเหี้ยมโหดเช่นนี้คงไม่ใช่ฝีมือของเด็ก ๆ อย่างแน่นอน

“หากได้รับยานี้เป็นเวลานาน ร่างกายก็จะยิ่งอ่อนแอ และตายลงในที่สุด” เขาบอกตามความจริง พิษนี้จะว่าหายากก็หายาก แต่ถ้าหากมีเงินมากพอก็ไม่เป็นปัญหา

“ท่านแม่” หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างเหม่อลอย ก่อนที่มารดาจะจากไป ร่างกายก็อ่อนแอลงเช่นนี้ หรือว่าท่านแม่ก็จะโดนพิษนี้เช่นกัน

“หรือเจ้าคิดว่าท่านป้าก็ถูกพิษชนิดนี้เช่นกัน” เมื่อเห็น

สีหน้าของนางเขาก็พอจะเดาออกว่าอะไรเป็นอะไร ดูเหมือนเรื่องนี้จะใหญ่เกินกว่าที่นางจะรับมือไหว

“ข้าคิดว่าอาจจะเป็นไปได้ ตอนนั้นร่างกายของท่านแม่อ่อนแอลงเรื่อย ๆ” ในความทรงจำนี้มีเรื่องราวของผู้เป็นมารดาเพียงเลือนราง แต่นางจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ นางไม่ค่อยได้อยู่กับมารดาบ่อยนัก เพราะว่าร่างกายมารดาไม่แข็งแรงและเหนื่อยง่าย นางจึงเข้าไปหาได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น

“เรื่องนี้เจ้ารับมือไม่ไหว เข้าไปอยู่ในวังกับเสด็จแม่ก่อน

ดีหรือไม่ รอให้ร่างกายของเจ้าแข็งแรง ค่อยจัดการทุกอย่างก็ยัง

ไม่สาย”

หากนางกลับไปอยู่ที่จวน คนพวกนั้นต้องหาทางส่งยาพิษมาให้นางอีกอย่างแน่นอน

“ดีเหมือนกัน ข้าไม่รู้ว่าผู้ใดคิดที่จะลงมือกับข้า และยังไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นส่งยาพิษมายังไง” การออกไปอยู่นอกจวนนั้นปลอดภัยกว่า รอให้หาตัวคนทำได้ค่อยกลับไปชำระความก็ยังไม่สาย รักษาชีวิตเอาไว้ถึงจะสามารถแก้แค้นได้

“ดี ข้าจะได้ส่งคนไปแจ้งเสด็จแม่ก่อน” เรื่องนี้จะรอช้ามิได้ เขาจะต้องหาตัวคนผิดออกมาให้ได้ มิเช่นนั้นชีวิตต่อไปในจวนสกุลหงของนางคงยากจะรักษา

“เจ้าค่ะ” นางไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตใหม่ของนางจะต้องมาพบเจอเรื่องราวอันตรายเช่นนี้ เดิมทีนางเพียงแค่คิดว่าเป็นการทะเลาะกันของเด็กสาวในจวนเท่านั้น แต่เมื่อมีเรื่องยาพิษมาเกี่ยวข้องเช่นนี้ เห็นทีว่าจะมิใช่เรื่องของเด็ก ๆ เสียแล้ว