Partager

บทที่14:การเลือกที่จะถอยห่าง

last update Date de publication: 2026-11-14 19:38:47

คืนนั้นหลังจากแยกทางกับเขา เธอกลับมาถึงห้องในเวลาที่ค่อนข้างดึก

ห้องเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟจากโคมเล็ก ๆ ข้างเตียงที่ส่องสว่าง เธอวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ ถอดรองเท้า แล้วเดินไปนั่งที่ปลายเตียง

โทรศัพท์ในมือถูกเปิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ของใครบางคน ความสัมพันธ์ที่ครั้งหนึ่งเคยมีความหมาย และเป็นความสัมพันธ์ที่เธอใช้เวลาหลายเดือนพยายามประคับประคอง

เธอเคยหาเหตุผลให้กับความเงียบของเขา เคยเข้าใจวันที่เขาไม่ใส่ใจ และเคยบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าอีกฝ่ายอาจกำลังเหนื่อยหรือมีเรื่องบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้

ทุกครั้งที่เกิดปัญหา เธอมักเป็นฝ่ายพยายามทำความเข้าใจ

จนบางครั้งเธอแทบไม่ได้ถามตัวเองเลยว่า แล้วใครกำลังพยายามเข้าใจความรู้สึกของเธอบ้าง

เธอวางโทรศัพท์ลง หลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้เธอไม่ได้เปิดอ่านข้อความเก่า แต่เลือกเขียนข้อความใหม่

"ฉันคิดทบทวนเรื่องของเรามานานแล้ว ฉันพยายามเข้าใจและให้โอกาสมาหลายครั้ง แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะพยายามต่อไป ฉันไม่ได้ต้องการโกรธหรือโทษเธอ แต่อยากขอถอยออกมาจากความสัมพันธ์นี้ เพื่อดูแลความรู้สึกของตัวเอง หวังว่าเธอจะเข้าใจและเคารพการตัดสินใจของฉัน"

เธออ่านข้อความนั้นซ้ำอยู่หลายรอบ

นิ้วมือหยุดอยู่เหนือปุ่มส่งเป็นเวลานาน

ไม่ใช่เพราะเธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แต่เพราะลึก ๆ แล้ว การเดินออกจากสิ่งที่เคยผูกพันก็ยังคงเป็นเรื่องยากอยู่ดี

สุดท้ายเธอก็กดส่ง

หน้าจอโทรศัพท์กลับมาเงียบเหมือนเดิม

ไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในห้องนั้น มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ค่อย ๆ คลายออกจากอก แม้จะยังมีความเศร้าหลงเหลืออยู่ก็ตาม

เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองชนะใคร และไม่ได้รู้สึกว่าต้องพิสูจน์ว่าใครเป็นฝ่ายผิด

เธอเพียงแค่เลือกที่จะหยุดทำร้ายตัวเองด้วยการรอคอย

บ่ายวันต่อมา เธอขึ้นไปพบเขาตามเวลาที่เคยนัดกัน

เขานั่งอยู่ที่เดิม เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาก็ยิ้มทักทายเหมือนทุกครั้ง

แต่วันนี้เธอมีบางอย่างอยากเล่าให้เขาฟัง

"เมื่อคืนนึกอะไรได้หลายอย่างเลยนะ"

เขาหันมามอง

"เรื่องอะไรเหรอ"

เธอนั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะเล่าให้เขาฟังถึงข้อความที่เธอส่งออกไป และการตัดสินใจที่จะหยุดความสัมพันธ์ที่ทำให้เธอเหนื่อยมานาน

"ฉันตัดสินใจแล้วนะ ฉันจะถอยออกมาจากความสัมพันธ์นั้น"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ จางลง

"เธอแน่ใจแล้วเหรอ"

"อืม"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

"ฉันไม่ได้อยากให้เธอกลับไปอยู่ในสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บนะ แต่ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่า วันหนึ่งถ้าเธอใจเย็นลงแล้ว เธอจะกลับมาเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้หรือเปล่า"

เธอมองเขาอย่างสงบ

"ฉันเข้าใจว่าเธอเป็นห่วง แต่ฉันไม่ได้ตัดสินใจเพราะอารมณ์ชั่ววูบนะ ฉันคิดเรื่องนี้มานานมากแล้ว"

เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

"ฉันเคยให้เวลาเขาหลายเดือน พยายามเข้าใจ พยายามอดทน และพยายามหาคำตอบว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนั้น แต่สุดท้ายฉันก็พบว่า ต่อให้ฉันเข้าใจเหตุผลของเขามากแค่ไหน มันก็ไม่ได้ทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นเปลี่ยนไป"

เขานั่งฟังโดยไม่ขัดจังหวะ

"ฉันไม่ได้เกลียดเขา และไม่ได้อยากให้เขาต้องเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยรู้สึกด้วย แต่ฉันก็ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับการรอว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างจะดีขึ้นอีกแล้ว"

เธอหันไปมองเขา

"ฉันไม่ได้บังคับให้เธอต้องเห็นด้วยกับฉัน แค่อยากให้เธอรู้ว่า ครั้งนี้ฉันเลือกเพื่อตัวเองบ้าง"

เขาก้มมองพื้น ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"บางทีฉันอาจยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ถ้าเธอคิดดีแล้ว ฉันก็เคารพการตัดสินใจของเธอ"

เธอยิ้มบาง ๆ

"ขอบคุณนะ"

เขาหันมามองเธออีกครั้ง

"แต่ถ้าวันไหนเธอรู้สึกเสียใจ ก็ไม่ต้องทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าฉันหรอกนะ"

เธอหัวเราะเบา ๆ

"ฉันรู้แล้วน่า"

บทสนทนาหลังจากนั้นไม่ได้ยาวนัก ทั้งคู่ไม่ได้พยายามหาคำตอบว่าใครคิดถูกหรือผิด และไม่ได้คาดหวังให้อีกฝ่ายเปลี่ยนความคิดตามตัวเอง

ก่อนกลับ เธอหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาเปิดหน้าว่าง แล้วเขียนข้อความลงไป

"การเดินออกจากใครบางคน ไม่ได้แปลว่าเราไม่เคยเห็นคุณค่าของเขา แต่อาจหมายถึงเราเริ่มเห็นคุณค่าของตัวเองมากพอที่จะไม่อยู่ในที่ที่ทำให้เราเจ็บปวดอีกต่อไป"

เธอปิดสมุดและเก็บมันลงในกระเป๋า

พวกเขาเดินกลับไปตามถนนด้วยกันเหมือนทุกครั้ง

ระหว่างทางยังมีบทสนทนาเล็ก ๆ เกิดขึ้นบ้าง แต่บางช่วงก็เงียบไปโดยไม่มีใครพยายามหาเรื่องมาพูด

เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดหายไปในทันที และอาจมีบางคืนที่เธอยังคงคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

แต่เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครสักคน ไม่ได้หมายความว่าเราจำเป็นต้องกลับไปหาเขา

และการให้อภัย ก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเปิดประตูให้เขากลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง

บางครั้งการถอยห่างอาจเป็นการตัดสินใจที่เงียบที่สุด แต่ต้องใช้ความกล้ามากที่สุด

เพราะการเลือกที่จะรักษาหัวใจของตัวเอง ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนเห็นแก่ตัว

มันเพียงแสดงให้เห็นว่า ในที่สุดเราก็เรียนรู้ที่จะไม่ทอดทิ้งตัวเองอีกต่อไป

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status