Share

บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

last update publish date: 2026-11-14 19:51:00

สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ

ในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอ

เธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจ

เธอพิมพ์ข้อความลงไป

“เราคิดถึงนะ”

นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษร

เธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัว

บางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่า

แต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอย

เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เพราะการเดินออกมาจากสิ่งที่เคยมีความหมาย ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด

---

บ่ายวันรุ่งขึ้น พวกเขานัดพบกันที่สวนสาธารณะแห่งเดิม

อากาศค่อนข้างร้อน แดดลอดผ่านกิ่งไม้ลงมากระทบพื้นเป็นหย่อม ๆ มีเสียงเด็กวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล และเสียงรถจากถนนด้านนอกดังแว่วมาเป็นระยะ

เธอเดินมาถึงก่อนเล็กน้อย เลือกนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นไม้ มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่บนตัก

เมื่อเขาเดินมาถึง เขาวางขวดน้ำลงข้างตัวแล้วนั่งลงโดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย

“วันนี้ดูเงียบ ๆ นะ” เขาเอ่ยขึ้น

เธอหัวเราะเบา ๆ แต่แววตาไม่ได้สดใสตามเสียงหัวเราะนั้น

“ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน”

เขาไม่ได้ถามต่อทันที เพียงเปิดฝาขวดน้ำแล้วยื่นให้เธอ

เธอรับมา ก่อนจะนั่งมองหยดน้ำที่เกาะอยู่บนขวดอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉันยังคิดถึงเขาอยู่เลย” เธอพูดในที่สุด “ทั้งที่เป็นคนตัดสินใจเดินออกมาเอง บางครั้งก็รู้สึกเหมือนตัวเองใจร้ายยังไงไม่รู้”

เขาพยักหน้าเบา ๆ

“แล้วเธอคิดถึงช่วงเวลาแบบไหนล่ะ”

เธอนิ่งไปเล็กน้อย

“ก็ช่วงที่เรายังมีความสุขกัน ช่วงที่เขายังทำให้เรายิ้มได้ ฉันรู้ว่ามันไม่ได้มีแค่เรื่องแย่ ๆ แต่พอนึกถึงเรื่องดี ๆ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าฉันควรให้โอกาสอีกสักครั้งหรือเปล่า”

เขาก้มมองมือของตัวเอง ก่อนจะใช้นิ้วหมุนฝาขวดน้ำเล่นช้า ๆ

“ฉันเคยเป็นแบบนั้นเหมือนกัน”

เธอหันไปมองเขา

“เธอเคยเหรอ”

เขายิ้มบาง ๆ แต่ไม่ได้ตอบในทันที

“เคยให้โอกาสใครบางคนซ้ำ ๆ จนบางครั้งก็ไม่รู้แล้วว่ากำลังให้โอกาสเขา หรือกำลังบอกตัวเองให้อดทนต่อไป”

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง สายตามองออกไปยังสนามหญ้าด้านหน้า

“ตอนนั้นฉันคิดว่า ถ้าอดทนอีกหน่อย อะไร ๆ อาจจะดีขึ้น แต่สุดท้ายฉันกลับเป็นคนที่เหนื่อยอยู่ฝ่ายเดียว”

เธอมองเขาอย่างตั้งใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดถึงเรื่องของตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป ปกติเขามักเป็นฝ่ายรับฟังเธอมากกว่า แต่วันนี้เธอได้เห็นบางอย่างที่เขาไม่ค่อยเปิดเผย

“แล้วเธอเสียใจไหมที่เคยให้โอกาสเขา”

เขาหัวเราะเบา ๆ คล้ายกำลังนึกถึงเรื่องเก่า

“ถ้าถามว่าเสียใจไหม ก็คงมีบ้าง แต่ฉันไม่อยากกลับไปตำหนิตัวเองในวันนั้นหรอก ตอนนั้นฉันก็แค่ทำดีที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้”

เธอก้มหน้าลง

“ฉันกลัวว่าถ้าวันหนึ่งฉันหายคิดถึงแล้ว ฉันจะมองย้อนกลับมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองทำผิด”

“ฉันตอบแทนเธอไม่ได้หรอกว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกหรือผิด” เขาพูดอย่างใจเย็น “แต่ฉันคิดว่าเธอควรจำเหตุผลที่ทำให้ตัวเองต้องเดินออกมาด้วย อย่าจำแค่ช่วงเวลาที่เคยมีความสุขจนลืมช่วงเวลาที่ทำให้เธอต้องร้องไห้”

เธอเงียบไป

ลมพัดผ่านต้นไม้เหนือศีรษะ ใบไม้แห้งใบหนึ่งตกลงบนม้านั่ง เธอหยิบมันขึ้นมาหมุนเล่นระหว่างนิ้ว

“บางทีฉันอาจไม่ได้อยากกลับไปจริง ๆ ก็ได้” เธอพูด “ฉันแค่ยังไม่ชินกับการไม่มีเขาอยู่ในชีวิต”

เขาหันมามองเธอ ก่อนจะพยักหน้า

“ก็คงต้องใช้เวลาสักหน่อย”

“แล้วเธอล่ะ” เธอถามกลับ “เรื่องที่เธอเคยเจอ ตอนนี้ยังรู้สึกอะไรอยู่ไหม”

เขานิ่งไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางลงจากใบหน้า

“บางเรื่องก็ยังอยู่ตรงนั้นแหละ เพียงแต่เราไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูทุกวันเหมือนเมื่อก่อน”

เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะยกขวดน้ำขึ้นดื่ม

เธอไม่ได้ถามต่อ เพราะรู้สึกได้ว่าเขายังไม่พร้อมเล่ามากไปกว่านี้ และเธอก็ไม่อยากทำให้เขาต้องเปิดแผลเพียงเพราะวันนี้เธออยากรู้จักเขามากขึ้น

ทั้งคู่นั่งอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ พูดคุยเรื่องงาน เรื่องอาหารที่อยากกิน และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน มีบางช่วงที่หัวเราะออกมาพร้อมกัน และบางช่วงที่ต่างคนต่างเงียบ

ก่อนแยกกัน เขาหันมาบอกเธอว่า

“กลับถึงบ้านแล้วพักผ่อนบ้างนะ ช่วงนี้เธอดูเหนื่อย”

เธอยิ้มให้เขา

“เธอก็เหมือนกัน อย่ามัวแต่เป็นคนฟังคนอื่นจนลืมดูแลตัวเองล่ะ”

เขาหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“รับทราบครับ”

---

คืนนั้น เมื่อกลับถึงห้อง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง หน้าต่างแชทเดิมยังอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม

เธอมองชื่อของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดหน้าจอและวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

ความคิดถึงยังไม่ได้หายไป ความรู้สึกผิดก็ยังคงมีอยู่ และเธอยังไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะกลับมายิ้มได้โดยไม่ต้องนึกถึงเรื่องเดิม

แต่คืนนี้เธอไม่ได้พิมพ์ข้อความหาใคร

เธอเดินไปปิดไฟ แล้วปล่อยให้ตัวเองพักผ่อนโดยไม่ต้องหาคำตอบให้ทุกความรู้สึกในทันที

ส่วนเขาเอง เมื่อกลับถึงห้อง ก็หยิบกล่องใบเล็กจากลิ้นชักออกมาวางบนโต๊ะ เขาเปิดมันเพียงครู่เดียว มองสิ่งของข้างใน ก่อนจะปิดฝากลับไปเหมือนเดิม

มีเรื่องบางเรื่องที่เขายังไม่เคยเล่าให้เธอฟัง

และบางที เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นเล่าจากตรงไหน

คืนนั้นต่างคนต่างกลับไปอยู่กับความทรงจำของตัวเอง ไม่มีใครสามารถทำให้บาดแผลของอีกคนหายไปได้ และไม่มีใครจำเป็นต้องรีบหายดีเพื่อทำให้ใครสบายใจ

เพราะบางครั้ง การยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง ไม่ได้เริ่มต้นจากวันที่เราไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป

แต่มันเริ่มจากวันที่เรายังเจ็บอยู่ แต่ไม่ยอมกลับไปทำร้ายตัวเองซ้ำอีก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status