Home / รักโบราณ / เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s / บทที่ 17 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

Share

บทที่ 17 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

Author: sanvittayam
last update publish date: 2026-09-16 20:46:33

บทที่ 17 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

กู้ชิงเหมยยิ้มอย่างดีใจที่เธอสามารถขายสินค้าได้แล้ว จึงรีบหยิบน้ำตาลและข้าวสารตามจำนวนที่ลูกค้าสั่งส่งให้ แล้วรับเงินมาตามราคาสินค้า

เมื่อลูกค้าคนแรกจากไปแล้ว คนอื่นก็ตามมาซื้อเรื่อย ๆ การค้าของเธอนับว่าเริ่มต้นได้ดีมาก

“หมดแล้วเหรอ” หญิงสูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม พอเห็นว่าสินค้าตรงหน้าไม่เหลือ ก็หน้าเสียลงเล็กน้อย เพราะตั้งใจจะมาเหมาซื้อ เพื่อเอาไปขายที่ตลาดอื่น โดยเพิ่มราคาเอากำไร

“หมดแล้วค่ะ” กู้ชิงเหมยยิ้มแล้วตอบกลับ เธอไม่คิดจะเอาสินค้าออกมาเพิ่ม เพราะการขายข้าวสารและน้ำตาลย่อมถูกจับตามอง ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยในตอนนี้ เธอเลยขายแบบจำนวนจำกัดดีกว่า

“เสียดายจังเลย แล้วเธอจะมาวันไหนอีก” หญิงคนนั้นถามอีกครั้ง

“ยังไม่รู้เลยค่ะ ถ้ามีสินค้าฉันก็จะเข้ามาขายอีก แต่สินค้าที่เอามาวันนี้ล้วนจำกัดปริมาณทั้งสองอย่าง ฉันเลยไม่สามารถบอกได้ว่าจะเข้ามาขายได้อีกวันไหน” กู้ชิงเหมยตอบกลับไปแบบแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะยังไม่ไว้ใจใคร และจะต้องทำไม่ให้ถูกจับตามองด้วย

เรื่องการค้าต่อให้อยากได้เงินแค่ไหน แต่ควรดูตลาดก่อน เธอเองเพิ่งเข้ามาอยู่ร่างนี้ได้เพียงสองเดียว คงไม่กล้าหาญทำการค้าใหญ่ขนาดนั้น อีกอย่างเธอยังไม่รู้เลยว่าสามีของเธอ นอกจากเป็นนักเลงแล้ว เขาพอจะมีอิทธิพลคุ้มกะลาหัวเธอได้หรือเปล่า อย่างไรคงต้องคุยกันกับเขาให้รู้เรื่องเสียก่อน

“อย่างนั้นเหรอ เอาเป็นว่าฉันจะเข้ามาดูเธอบ่อย ๆ ก็แล้วกัน” หญิงคนนั้นพยักหน้าและพูดอย่างเข้าใจ จากนั้นจึงได้เดินออกไป

กู้ชิงเหมยเก็บผ้าที่ปูอยู่บนพื้นมาพับใส่ตะกร้า เพื่อออกไปจากตลาดมืด แต่ก็ไม่ลืมที่จะหาที่ลับตาเพื่อเอาพวกเนื้อสัตว์และวัตถุดิบที่ใช้ทำเป็นอาหารออกมาด้วย เพราะเธอคิดว่าไปบ้านสามีมือเปล่า ก็คงไม่ดีสักเท่าไร

บ้านตระกูลไป๋

ตอนนี้เวลาเข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว การรอคอยครั้งนี้แม้ว่าเวลาผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ทว่าไป๋มั่วหยางกลับรู้สึกว่ามันช่างยาวนานเหลือเกิน ซึ่งขณะที่เขากำลังกังวลว่าเธอจะมาที่นี่หรือเปล่า หน้าประตูรั้วก็มีเสียงเคาะดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มรีบวิ่งมาดู ก่อนจะเห็นกู้ชิงเหมยหิ้วของเต็มสองมือ และกำลังพูดคุยกับคนเฝ้าประตู

“พี่หยางมาแล้ว” เมื่อเห็นสามีเดินมาหา กูชิงเหมยจึงทักทายและยิ้มกว้างอย่างยินดี

“ฉันนึกว่ามาผิดบ้านเสียอีก” เธอพูดอย่างเขิน ๆ

ใครจะคิดกันละว่าชายที่เพิ่งออกมาจากคุก และขึ้นชื่อว่าเป็นนักเลงประจำเมือง จะมีบ้านหลังใหญ่โตที่สามารถเรียกว่าคฤหาสน์ได้เลยอย่างนี้

“อาเหมยมาแล้ว พี่คิดว่า...เอ่อ...” ชายหนุ่มเรียกเธอพร้อมยิ้มแก้มแทบปริ เขาดีใจมากที่เห็นเธอมาจริง ๆ ก่อนจะทำท่าเก้อเขินเหมือนทำอะไรไม่ถูก

“พี่คงสงสัยว่าทำไมฉันมาวันนี้ใช่ไหมล่ะ ทั้งที่เรานัดกันในอีกสองวันข้างหน้า ความจริงตอนแรกฉันตั้งใจจะมาตามวันนัดนั่นแหละ แต่พอดีที่บ้านกู้มีปัญหานิดหน่อย และตอนนี้ฉันก็ตัดขาดกับบ้านกู้แล้วจึงไม่มีที่ไป เลยมาหาพี่ก่อนกำหนด พี่คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม” หญิงสาวเล่าให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบัง และยิ้มให้อย่างเก้อเขินที่มาก่อนวันนัด

“ไม่ว่าเลย แบบนี้ดีเสียอีก ส่งของมาเถอะ พี่ถือให้” ไป๋มั่วหยางได้ฟังอย่างนั้นก็รีบพูดอย่างดีใจทันที เขายื่นมือมารับของที่เธอถือมา และมองกระเป๋าผ้าใบเดียวที่ดูเหมือนไม่มีอะไร อย่างสงสัย

“ฉันมีของแค่นี้แหละ ว่าแต่พี่เถอะ บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้อยู่กันกี่คน พ่อกับแม่อยู่ด้วยหรือเปล่า” หญิงสาวบอกออกไปหลังจากเห็นสายตาสงสัยของเขา ก่อนจะถามเรื่องที่เธอสนใจอยากรู้

“บ้านนี้พี่อยู่คนเดียว แต่บ้านหลังเล็กด้านหลังมีลูกน้องคนสนิทอยู่ ส่วนแม่บ้านจะมาทำความสะอาดสัปดาห์ละครั้งน่ะ ส่วนพ่อกับแม่ของพี่ ทั้งสองท่านเสียไปหลายปีแล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยเรื่องพ่อแม่ก็มีความเศร้าเล็กน้อย

“ฉันขอโทษนะพี่ที่ถามเรื่องนี้ ว่าแต่พี่กินมื้อเที่ยงยัง ฉันซื้อวัตถุดิบมาด้วย เดี๋ยวฉันจะทำอาหารให้กินนะ”

เธอไม่คิดว่าเขาจะตัวคนเดียว เลยเอ่ยขอโทษกับสิ่งที่ถาม โดยเฉพาะเรื่องพ่อแม่ของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปถามเรื่องอื่น

“ไม่ต้องขอโทษหรอก มันเป็นเรื่องที่อาเหมยควรจะรู้ไว้ด้วย ส่วนที่ถามว่ากินมื้อเที่ยงหรือยัง ขอบอกว่ายังไม่ได้กินเลย ความจริงพี่ได้ยินข่าวว่าอาเหมยออกจากบ้านหลังนั้นแล้ว และคงจะมาที่นี่วันนี้ พี่เลยรออาเหมยอยู่น่ะ” ไป๋มั่วหยางตอบไปตามตรง ก่อนจะหันมาบอกคนเฝ้าประตูที่ยืนมองอยู่ “นี่คือภรรยาฉัน เธอคือนายหญิงของตระกูลไป๋ คำสั่งเธอเหมือนคำสั่งฉัน บอกทุกคนด้วย”

“ครับ” คนเฝ้าประตูตอบรับและโค้งศีรษะให้ทั้งสองอย่างเคารพ

“เข้าไปในบ้านเรากันเถอะ” ไป๋มั่วหยางบอกอย่างอ่อนโยน 

จากนั้นเขาจึงเดินนำเธอเข้ามาในบ้าน โดยที่กู้ชิงเหมยยังงงกับคำสั่ง และท่าทีที่ดูเหมือนว่าเขาจะดีใจกับการมาของเธอมากเลยทีเดียว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s   บทส่งท้าย เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

    บทส่งท้าย เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sกู้ชิงเหมยถามกลับไปอย่างแปลกใจ เธอไม่ได้อยากจะใจดำ ต่อให้กู้อี้ฟางจะเปลี่ยนตัวเองแล้วก็ตาม แต่ในอดีตที่ผ่านมา การกระทำของอีกฝ่ายที่มีต่อร่างเดิม มันยากที่เธอจะให้อภัยจริง ๆ“ฉันแค่อยากมาขอโทษกับทุกสิ่งที่ผ่านมา ฉันรู้แล้วว่าฉันทำผิดกับพี่ ฉันไม่ควรแย่งคู่หมั้นของพี่ จนทำให้พี่เสียชื่อเสียงและต้องออกมาจากตระกูลกู้ ฉันสำนึกผิดแล้ว ฉันขอโทษ” กู้อี้ฟางเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงที่เหมือนคนคิดได้แล้ว เพราะกำลังจะเป็นแม่คน ทำให้เธอรู้สึกตัวว่าที่ผ่านมานั้น เธอได้ทำผิดจนยากเกินจะให้อภัย จึงทำเพียงขอโทษ โดยไม่หวังว่าอีกฝ่ายจะให้อภัย“ในเมื่อรู้ตัวว่าทำผิดก็เปลี่ยนตัวเองเสียใหม่ เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ อย่างน้อยทำอะไรก็คิดหน่อยเถอะว่า ในท้องยังมีอีกหนึ่งชีวิตให้เธอเลี้ยงดู ส่วนพ่อกับแม่ของเธอก็แก่แล้ว ดูแลท่านทั้งสองให้ดีเพื่อชดเชยสิ่งที่เธอทำ แล้วชีวิตของเธอจะดีขึ้นเอง”กู้ชิงเหมยมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดขึ้นคล้ายกับสั่งสอนกู้อี้ฟางแม้จะเสียใจที่ไม่ได้ยินคำว่าให้อภัยจากพี่สาวต่างแม่ แต่เธอก็เข้าใจได้ เพราะรู้ดีว่าในอดีตเธอทำร้ายอีกฝ่ายมากเหลือ

  • เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s   บทที่ 57 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

    บทที่ 57 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sหลังจากกลับมาถึงปักกิ่ง กู้ชิงเหมยยังคงดูแลสามีไม่ห่าง แม้ว่าร่างกายของเขาหายดีจนออกไปทำงานได้แล้วก็ตาม เหมือนวันนี้ที่เธอมาหาเขาถึงสำนักงาน ซึ่งปกติแล้วเมื่อก่อนเธอไม่ค่อยมาที่นี่สักเท่าไรที่สำนักงานมีพนักงานสาวฝ่ายบัญชีคนหนึ่ง ดูเหมือนเธอจะชอบไป๋มั่วหยางมาก เธอพยายามหว่านเสน่ห์และยั่วยวนเขาหลายครั้ง ก่อนที่เขาจะถูกลอบโจมตีเสียอีก ทว่าชายหนุ่มกลับไม่สนใจ และไม่คิดยุ่งเกี่ยวด้วย เขาทำเพียงเฉยๆ กับเธอเท่านั้นแต่ครั้งนี้เหมือนว่าพนักงานคนนี้จะล้ำเส้นมากเกินไป ด้วยการจะเข้ามาดูแลเขาจนน่ารำคาญ ไป๋มั่วหยางจึงส่งจดหมายเชิญเธอออก ทำให้หญิงสาวไม่พอใจและคิดว่าเรื่องเกิดขึ้นเป็นเพราะกู้ชิงเหมย“เพราะหล่อน ทำให้ฉันถูกไล่ออก นายท่านไปชอบเธอได้ยังไงกัน” พนักงานสาวคนนี้เห็นกู้ชิงเหมยเดินมา จึงพูดกับเธออย่างไม่พอใจกู้ชิงเหมยที่เดินเข้ามาพร้อมปิ่นโตใส่อาหาร ก็มองอย่างไม่เข้าใจว่าพนักงานคนนี้บ้าหรือดี ถึงได้มาหาเรื่องเธอแบบนี้ แต่ก็ยังเงียบเพื่อดูท่าทีก่อนจนพนักงานอีกคนเดินเข้ามา แล้วชี้หน้าด่าพนักงานคนแรกอย่างไม่พอใจ“นี่เธอเป็นบ้าเหรอ เธอจะพูดกับนายหญิงอย่าง

  • เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s   บทที่ 56 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

    บทที่ 56 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s“ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยสั่งอาหารที่นี่มากินก็ได้ครับ” ชายหนุ่มไม่อยากให้เธอต้องลำบาก จึงบอกไปอย่างไม่เรื่องมากอะไรกู้ชิงเหมยยิ้มให้สามี เธอรู้ว่าเขาเกรงใจและไม่อยากให้เธอลำบาก จึงบอกมาอย่างนี้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็คือสามีที่เธอรักมากที่สุด ลำบากแค่ไหนเธอก็พร้อมที่จะทำให้เขา“แต่ฉันอยากทำอาหารให้พี่กินด้วยตัวเองนี่คะ เดี๋ยวพี่รออยู่ที่นี่กับอาชางก่อนนะ ฉันจะลองไปหาซื้อวัตถุดิบและมาขอใช้ห้องครัวของที่นี่ดู หากไม่ได้คงต้องไปหาร้านที่ให้เช่าทำครัวได้ข้างนอก หรือไม่ก็ร้านอาหารของรัฐ ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องทำอาหารให้พี่กินให้ได้”กู้ชิงเหมยบอกกับสามีอย่างจริงจัง และเมื่อพูดจบก็ไม่รอช้า เธอเชื่อว่าเขาคงห้ามอีกเหมือนเคย เลยรีบเดินออกมาด้วยรอยยิ้ม ทำให้สามีของเธอได้แต่มองตามด้วยรอยยิ้มเช่นกัน“ฉันโชคดีจริง ๆ ที่ได้อาเหมยมาเป็นภรรยา” ไป๋มั่วหยางพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันไปถามลูกน้องคนสนิท “นายล่ะเป็นอย่างไรบ้าง อาการไม่หนักใช่ไหม” ไป๋มั่วหยางแทนที่จะห่วงตัวเองกลับห่วงลูกน้องมากกว่า น้ำเสียงจึงดูกังวลเล็กน้อยอาชางหันมายิ้ม ก่อนจะพูดอย่างทีเล่นทีจริงกับเจ้านายที่

  • เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s   บทที่ 55 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

    บทที่ 55 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sกู้ชิงเหมยเดินลงมาจากรถพร้อมลังเอกสาร ก่อนจะยื่นให้กับคนของจ้าวเฟิง เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาของจ้าวเฟิงและลูกน้องของเขา“ระเบิดพวกนี้ นี่มัน...” ลูกน้องคนหนึ่งของจ้าวเฟิงพูดอย่างตกใจ“อ๋อ..ระเบิดนี้ฉันรู้ว่าชาวบ้านธรรมดาไม่สามารถมีได้ แต่การกระทำครั้งนี้ฉันเอาไว้ป้องกันตัว และต้องการให้นายท่านจ้าวเห็นถึงอานุภาพของมัน เผื่อจะสนใจซื้อไปใช้ในกองทัพ อีกอย่างคนพวกนี้ไม่ตาย หวังว่านายท่านจะให้อภัยฉัน”กู้ชิงเหมยตอบกลับไปเหมือนไม่มีอะไรร้ายแรงและยังเสนอการค้ากับนายท่านจ้าวอีกด้วย“ฮ่า ๆ ๆ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการให้เอง รับรองว่าจะไม่มีใครพาเธอไปตรวจสอบแน่นอน” จ้าวเฟิงหัวเราะร่วนก่อนจะบอกเพื่อให้เธอสบายใจ เขาเห็นแล้วว่าอาวุธชนิดนี้ร้ายแรงมากแค่ไหน การมีไว้ในกองทัพย่อมต้องดีมากแน่ ส่วนเรื่องจัดการความสงบตรงนี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยสำหรับเขา“แล้วนั่นคืออะไรเหรอ” เขาถามพร้อมกับชี้ไปที่ลังเอกสารในมือของลูกน้อง“อ๋อ..ลังเอกสารลับค่ะ เอกสารพวกนี้คือหลักฐานที่สามารถเอาผิดตระกูลไช่ทั้งหมด ทรัพย์สินพวกนั้น ฉันจะคืนให้กับรัฐทั้งหมด เผื่อว่า

  • เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s   บทที่ 54 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

    บทที่ 54 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sไช่กั๋วมองหน้าลูกชายก็รู้ได้ทันทีว่า ไช่ติงหยวนไม่ฟังคำพูดของตนเองและคิดจะทำอะไรบางอย่าง เขาจึงได้กล่าวย้ำอีกครั้ง “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าเมื่อไรที่ทำให้ตระกูลไช่ของฉันต้องพังพินาศลงเพราะการกระทำโง่ ๆ ของแก วันนั้นฉันจะปลิดชีวิตของแกด้วยตนเอง” น้ำเสียงที่ส่งออกมานั้นเด็ดขาดอย่างมาก‘ถึงแม้ว่าตระกูลไช่จะเป็นที่เชิดหน้าชูตาของฉันมาตลอด ทว่ามาถึงตอนนี้แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือชีวิต ไม่ใช่ทรัพย์สินหรือเงินที่หายไป และบั้นปลายชีวิตของฉัน ฉันไม่มีวันที่จะเข้าไปอยู่ในคุกเป็นอันขาด’ เขาคิดในใจอย่างคนปลงตกกับชีวิต“แกสองคนออกไปเถอะ อาอี้มาพบฉันหน่อย”จากนั้นไช่กั๋วก็บอกให้ลูกชายและหลานชายออกไปจากห้อง และเรียกคนสนิทเข้ามาพบเพื่อสั่งการบางอย่างออกไป โดยหวังเพียงว่าผู้หญิงคนนั้น จะยอมทำตามอย่างที่ชายชราคนนี้ขอร้อง ทันทีที่ออกมาจากห้องทำงานของปู่ ไช่หม่าถงได้รั้งแขนของพ่อไว้แล้วบอกไปว่า “พ่ออย่าคิดทำอะไรเด็ดขาดนะ” น้ำเสียงนั้นกดดันคนเป็นพ่ออย่างชัดเจน“แกจะมาสั่งห้ามฉันทำไม ในเมื่อแกก็รู้แล้วนิว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมาจากผู้หญิงคนนั

  • เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s   บทที่ 53 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

    บทที่ 53 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sไช่หม่าถงเมื่อออกจากร้านก็รีบกลับมาบ้านตระกูลไช่ทันที เพื่อส่งข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นให้ปู่ของเขาฟัง และพอมาถึงบ้าน เขาก็เล่าทุกอย่างที่โต้เถียงกับกู้ชิงเหมยให้ทุกคนฟัง“เจ็บใจนัก ฉันล่ะอยากจัดการผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ แต่เรายังไม่รู้ว่าใครกันที่หนุนหลังเธออยู่ ดังนั้นทำอะไรก็ต้องระวัง จะบุ่มบ่ามไม่ได้”นายท่านผู้เฒ่าไช่พูดด้วยความรู้สึกเจ็บแค้น แต่เพราะยังหาเอกสารสำคัญไม่เจอ ดังนั้นเขาจึงยังไม่อยากมีปัญหาเพิ่มขึ้นอีก เนื่องจากเขายังไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังของกู้ชิงเหมย และเธอมีความสามารถอะไร ที่ทำให้ตระกูลไช่ไม่เหลือแม้แต่เงินซื้อข้าวกิน“แล้วเราควรทำอย่างไรดีล่ะพ่อ แบบนี้ไม่เท่ากับตระกูลไช่ของเราอยู่ในมือผู้หญิงคนนั้นหรอกหรือ แบบนี้เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” ไช่ติงหยวนถามขึ้นมาอย่างร้อนใจ หากเขาต้องอยู่ในมือของหญิงชาวบ้านที่สืบได้ว่าเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา คนในตระกูลไช่จะเอาหน้าไปไว้ไหนกัน“นั่นสิครับคุณปู่ จากสายตาที่มองมา ผมอ่านใจเธอไม่ได้เลยว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่สายตาของเธอก็ทำให้ผมกลัว แถมเธอยังบอกอีกว่า ถ้าพวกเรากล้าเข้าไปวุ่นวา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status