7

นางยื่นมือไปหาเหยียนหยาจื่อที่กำลังมองเด็กหนุ่มอย่างพินิจพิเคราะห์ ทว่ารออยู่นานเขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อน

เมื่อเห็นใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ของเหยียนหยาจื่อที่มองมาที่ตน เหยียนลั่วหลีก็ถึงกับปวดขมับ

“เจ้าเด็กคนนี้นี่ หรือว่าเจ้าอยากจะอยู่เฝ้าเขาไปอีกหลายวัน”

ดูหน้าก็รู้ว่าคนผู้นี้เป็นตัวนำโชคร้าย หากให้ติดตามพวกนางไปด้วย คงไม่แคล้วมีเรื่องวุ่นวายตามมาเป็นแน่

“ท่านพี่ ช่วยเขาหน่อยไม่ได้หรือขอรับ”

เหยียนหยาจื่อจับชายเสื้อของพี่สาวเขย่าไปมา พลางจ้องมองนางด้วยสายตาเว้าวอน หากเหยียนหยาจื่อล่วงรู้ว่าในภายภาคหน้าเด็กหนุ่มผู้นี้จะมาแย่งชิงความรักของพี่สาวไปจากเขา เกรงว่าเขาคงแทบอยากจะเชือดคอเด็กหนุ่มทิ้งเสียเดี๋ยวนี้เลยก็ได้

แต่ประเด็นสำคัญคือ เหยียนลั่วหลีแพ้ทางคนอ้อนเสียด้วยสิ น้องชายมาออดอ้อนปานนี้ จะไม่ใจอ่อนได้อย่างไร ช่วยก็ช่วย คนของตนจะให้ทำเยี่ยงไรได้เล่า ก็ตามใจเขาไปสิ

ทั้งสองช่วยกันลากร่างเด็กหนุ่มที่สลบไสลไม่ได้สติไปยังภูเขาอีกลูกหนึ่งอย่างทุลักทุเล มีตัวถ่วงเช่นนี้ เกรงว่าช่วงสองสามวันนี้คงไม่สามารถลงจากเขาได้แล้ว

ตลอดทางต้องคอยกลบร่องรอย กว่าจะหาสถานที่หลบซ่อนตัวที่มิดชิดได้ก็ปาเข้าไปปลายยามอู่ เอาละ เอาเป็นที่นี่ก็แล้วกัน

เหยียนหยาจื่อมองดูพี่สาวที่เหนื่อยหอบ เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวก็รู้สึกผิดขึ้นมา

“ท่านพี่ รอให้เขาหายดีแล้ว ค่อยให้เขาช่วยแบกของให้พวกเรานะขอรับ”

เหยียนลั่วหลีที่กำลังเหนื่อยอ่อนจนแทบขาดใจ ได้ยินดังนั้นก็รีบจับไหล่เด็กน้อยให้หันมาเผชิญหน้า

“เด็กดี เจ้าบอกความจริงแก่พี่มาเถิด เหตุใดเจ้าจึงอยากช่วยพี่ชายผู้นี้ หรือว่าเคยพบหน้ากันมาก่อน”

เหยียนหยาจื่อมีสีหน้าขัดเขิน “ข้าอยากให้พี่ชายผู้นี้มาช่วยพวกเราแบกของขอรับ”

พูดจบเขาก็มองพี่สาวตาละห้อย น้ำตาคลอเบ้า เขาคงไม่ใช่เด็กไม่ดีใช่หรือไม่ แต่เหยียนลั่วหลีดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น นางหอมแก้มเด็กน้อยไปฟอดใหญ่ สมแล้วที่เป็นน้องชายของนาง ความเจ้าเล่ห์แสนกลที่ซุกซ่อนอยู่นี้ ช่างสร้างความประหลาดใจให้นางเสียจริง

“ไม่เลว ๆ เป็นเด็กดีจริง ๆ”

เหยียนลั่วหลีลูบศีรษะของน้องชาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู นางยังคิดอยู่ว่าจะแก้ไขนิสัยซื่อบริสุทธิ์ของเด็กคนนี้เช่นไร ที่แท้ก็ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เหมือนกันหรือนี่

สำหรับน้องชายผู้นี้ เหยียนลั่วหลียิ่งมองก็ยิ่งรักใคร่ ตัวถ่วงอันใดกัน นี่มันคือกำลังรบชั้นยอดชัด ๆ

ไม่ใช่ว่าเหยียนลั่วหลีมีจิตใจชั่วร้าย ทว่านิสัยซื่อบริสุทธิ์นั้นไม่เหมาะกับยุคสมัยนี้เอาเสียเลย ยามนี้คือยุคสมัยอันใดกัน ขุนนางไม่ทำหน้าที่ขุนนาง ชาวบ้านไม่ใช่ชาวบ้าน กระทั่งเหตุการณ์คนกินคนก็ยังเกิดขึ้นให้เห็น แล้วความใสซื่อจะมีประโยชน์อันใดเล่า

เหยียนลั่วหลีหวังให้เด็กน้อยผู้นี้มองโลกตามความเป็นจริงโดยเร็ว หากวันใดเกิดพลัดหลงกันขึ้นมา จะได้ไม่ถูกคนอื่นจับไปขาย แล้วยังมานั่งช่วยเขานับเงินอีก

ที่แท้น้องชายตัวน้อยผู้นี้ก็รู้จักปวดใจแทนนาง ถึงได้ตั้งใจหาผู้ใช้แรงงานมาให้โดยเฉพาะ เหยียนลั่วหลีที่เดิมตั้งตนจะเป็นศัตรูกับเด็กหนุ่มที่สลบไสลไม่ได้สติ แต่ตอนนี้นางกลับมองเขาด้วยสายตาปรานีขึ้น

เด็กหนุ่มไม่รู้สักนิดว่าในยามที่ตนหมดสติอยู่นั้น ได้ถูกผู้อื่นจัดแจงวางแผนชีวิตไว้ให้อย่างเสร็จสรรพ ต่อให้เป็นเนื้อหมูก็ยังไม่อาจชำแหละขายได้หมดจดปานนี้กระมัง

“เจ้าเฝ้าเขาไว้ก่อนนะ พี่ใหญ่จะออกไปหาสมุนไพรเสียหน่อย”

คนผู้นี้จะตายไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นที่ลงแรงแบกหามมาคงสูญเปล่า เหยียนหยาจื่อมองตามแผ่นหลังของพี่สาวตาละห้อย ก่อนจะวิ่งไปที่ปากถ้ำแล้วนำหญ้าแห้งมาปิดทับไว้อีกหลายกำมือ

เหยียนลั่วหลีปามีดสั้นในมืออกไป กระต่ายป่าสีเทาถูกตรึงร่างติดกับพื้น ขาที่ยังคงดิ้นรนถีบส่งถูกคว้าหมับแล้วหิ้วขึ้นมา  เหยียนลั่วหลีคว้าขากระต่ายป่าสีเทาตัวอ้วนที่ถูกยิงนอนอยู่บนพื้นขึ้นมา ใช้เถาวัลย์ที่เตรียมไว้มามัดติดกับเอวของตนเอง ตอนนี้รอบเอวของนางมีสัตว์ป่าที่ล่าได้มัดติดอยู่เต็มไปหมด ทั้งไก่ป่าและกระต่ายป่าตัวอ้วนพี

เหยียนลั่วหลีถือห่อใบไม้ขนาดใหญ่ที่มีไข่นกฟองเล็กฟองใหญ่นับสิบฟองบรรจุอยู่ในนั้นอย่างระมัดระวัง อีกมือก็ถือสมุนไพรหลายชนิดมุ่งหน้ากลับไปหาน้องชาย และไม่ลืมที่จะกลบร่องรอยตนเองตลอดทางที่มาด้วย

ช่วงสองสามวันนี้คงไม่อาจออกมาหาอาหารได้อีก ไม่ใช่นางหวาดกลัว ทว่าการต้องกระเตงเด็กน้อย และคนเจ็บสาหัสไปด้วยนั้น นางไม่อาจเอาชีวิตตนไปเสี่ยงได้จริง ๆ

เหยียนลั่วหลีผู้นี้ต้องตกอยู่ในสภาพยุ่งยากเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน รอให้สบโอกาสก่อนเถิด นางจะสับพวกมันให้แหลกละเอียด แล้วโยนให้สุนัขป่ากินเสีย

เดิน ๆ หยุด ๆ เด็ดผลไม้ป่ามาอีกหลายผลจนล้นมือจึงรีบเร่งฝีเท้า เหยียนหยาจื่ออยู่ในถ้ำเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าจะหวาดกลัวหรือไม่

ยามนี้เหยียนหยาจื่อกำลังถอดเสื้อผ้าของเด็กหนุ่มเพื่อเช็ดตัวให้ ทว่าเมื่อเห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มก็รู้สึกไม่ค่อยเหมาะสม จึงรีบนำเสื้อผ้ามาคลุมปิดไว้ พี่สาวของเขาเป็นสตรี จะปล่อยให้คนผู้นี้มาเอาเปรียบไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวภายนอกถ้ำ เขาก็รีบคว้ามีดสั้นมากอดไว้แนบอก จ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านนอก

“เหยียนหยาจื่อ”

พอได้ยินเสียงพี่สาวเรียก เขาก็วิ่งไปแหวกกอหญ้าออก หัวเล็ก ๆ โผล่พ้นปากถ้ำออกมา

“พี่ใหญ่”

ภายในถ้ำ เหยียนหยาจื่อกระโดดโลดเต้นวนรอบตัวเหยียนลั่วหลี

“มีเนื้อเยอะแยะเลย”

ช่างน่าเวทนานัก เด็กคนนี้หิวโหยมานานเพียงใดกัน นางปลดสัตว์ป่าที่เอวโยนทิ้งไว้ให้เขาชื่นชมตามสบาย ส่วนตนเองก็หยิบก้อนหินมาบดทุบสมุนไพร

ขณะกำลังจะเลิกเสื้อของเด็กหนุ่มขึ้น นางก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน เหยียนหยาจื่อร้อนรนจนเสียงหลง

“ข้าทำเอง ให้ข้าทำเอง”

เขาแย่งสมุนไพรมาถือไว้แล้ววิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่ม แล้วหันมามองเหยียนลั่วหลีด้วยใบหน้าขึงขัง

“พี่ใหญ่ ท่านหันไปเลยนะ ห้ามแอบดูเด็ดขาด”

เหยียนลั่วหลีได้ยินก็หัวเราะร่วน

“เหตุใดจึงแอบดูไม่ได้เล่า ตอนเจ้าอาบน้ำก็ไม่ใช่ข้าหรอกหรือที่เป็นคนอาบให้น่ะ”

“นั่น นั่นมันไม่เหมือนกันนี่” เหยียนหยาจื่อโวยวายหน้าแดงก่ำ

“ไม่เหมือนกันอย่างไร เจ้าไม่ใช่เด็กผู้ชายหรือ หรือว่าเขาไม่ใช่เด็กผู้ชาย”

เหยียนลั่วหลีรู้สึกขบขัน มองน้องชายที่หน้าแดงเถือกถึงใบหูพลางย้อนถาม

“โธ่เอ๊ย ก็มันไม่เหมือนกันนี่นา”

เหยียนหยาจื่อร้อนรนจนกระทืบเท้า ทว่ากลับอธิบายไม่ได้ว่าไม่เหมือนกันตรงที่ใด

เมื่อเห็นว่าตนเองแกล้งน้องจนเกือบร้องไห้ นางก็ยอมแพ้