8

“ได้ ๆ ไม่เหมือนกันก็ไม่เหมือนกัน ข้าไปทำของอร่อยให้เจ้ากินดีกว่า”

พูดจบนางก็หิ้วสัตว์ป่าบนพื้นแล้วเดินออกจากถ้ำไป

เหยียนหยาจื่อมองดูเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าซีดเผือดพลางทายาให้ ปากก็บ่นพึมพำเสียงเบา

“ก็มันไม่เหมือนกันนี่ พี่ใหญ่เป็นของข้าต่างหาก”

“เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ”

ภายในถ้ำเงียบสงัด มีเพียงเสียงฟืนแตกปะทุ และเสียงน้ำมันจากเนื้อสัตว์หยดลงในกองไฟที่ดังซู่ซ่ามาเป็นระยะ เหยียนหยาจื่อลอบกลืนน้ำลาย เขามองซ้ายทีขวาที ทว่ากลับไม่กล้าจ้องมองไก่ย่างตรง ๆ

เหยียนลั่วหลีก็ไม่ได้พูดอะไรให้เขารู้สึกเสียหน้า เด็กก็ต้องมีท่าทีสมวัยเยี่ยงเด็กสิ เฝ้าดูท่าทางตะกละตะกลามเช่นนี้ไปเงียบ ๆ ไม่ดีหรอกหรือ นางไม่อยากทำตัวเป็นยายเฒ่าคอยจู้จี้จุกจิกเรื่องนั้นเรื่องนี้

ที่จริงเหยียนลั่วหลีก็ไม่กล้าพูดออกไปหรอก เกรงว่าเดี๋ยวเด็กน้อยจะกระโดดโลดเต้นโวยวายขึ้นมาอีก ท่ามกลางความเงียบสงบ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังทำลายความเงียบขึ้นมา

“อือ ที่นี่คือที่ใด”

เซียวเย่หยางฟื้นขึ้นมาก็เห็นเพียงถ้ำที่มืดสนิท ไม่สิ ยังมีผู้คนและแสงไฟ หรือว่าเขาจะถูกคนพวกนั้นจับได้เสียแล้ว เขารีบหยัดกายลุกขึ้นนั่ง

“ซี้ด”

ความเจ็บปวดที่หน้าอกบอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เขาได้รับบาดเจ็บจริง ๆ และยังมีชีวิตอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงเด็กพูดดังขึ้น

“พี่ใหญ่ เขาฟื้นแล้ว”

เซียวเย่หยางรีบหันไปมองทางกองไฟ ก่อนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เป็นเพียงเด็กน้อยสองคนเท่านั้น บนร่างของเขามีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ โชยมา ดูท่าเขาคงจะได้รับการช่วยเหลือไว้เป็นแน่

เหยียนหยาจื่อคว้ากระบอกน้ำแล้ววิ่งไปหยุดอยู่ข้างกายเด็กหนุ่ม ยื่นกระบอกน้ำให้ด้วยใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสา

“นี่ขอรับ พี่ชาย ท่านมีนามว่าอันใดหรือ”

“ขอบใจนะ ข้ามีนามว่าเซียวเย่หยาง”

พูดจบเขาก็รับกระบอกน้ำมาดื่มอึก ๆ ไปหลายอึก ริมฝีปากที่แห้งแตกเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง

“ข้ามีนามว่าเหยียนหยาจื่อ ส่วนพี่ใหญ่ของข้ามีนามว่าเหยียนลั่วหลี”

เมื่อได้ทราบนามของอีกฝ่าย เหยียนหยาจื่อก็ตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง วันข้างหน้าเขากับพี่ใหญ่ก็ไม่ต้องเหนื่อยยากถึงเพียงนี้อีกแล้ว

เซียวเย่หยางมองดูเด็กน้อยที่มีใบหน้าไร้เดียงสา แล้วหันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งเงียบขรึมอยู่หน้ากองไฟ เขาพบพานคนดีเข้าแล้ว

“ขอบคุณทั้งสองคนมาก เซียวเย่หยางผู้นี้จะต้องทดแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้อย่างแน่นอน”

เซียวเย่หยางคิดว่าทั้งสองเป็นบุตรหลานของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตีนเขา แต่หารู้ไม่ว่า ตนเองกำลังขายตัวเป็นทาสรับใช้พวกเขาไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

เมื่อได้ยินว่าเซียวเย่หยางต้องการทดแทนคุณ เหยียนหยาจื่อก็มีใบหน้าตื่นเต้นยินดี

“เช่นนั้นพี่เซียวติดตามพวกเราไปดีหรือไม่ขอรับ”

ดีหรือไม่ ดีหรือไม่ เหยียนหยาจื่อจ้องมองเขาอย่างอ้อนวอน สีหน้าคาดหวังนั้นทำเอาเซียวเย่หยางถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาดื้อ ๆ แล้วจะไปที่ใดเล่า หรือว่าพวกเขาไม่ใช่บุตรหลานของชาวบ้านที่อยู่ตีนเขาหรอกหรือ

“พวกเราเป็นผู้อพยพ”

เหยียนลั่วหลีพูดคลายความสงสัย น้ำเสียงกังวานใสไม่ทำให้เซียวเย่หยางเคลือบแคลงใจแม้แต่น้อย อายุยังน้อยเพียงนี้ เสียงยังไม่แตกหนุ่มก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ผู้อพยพ เซียวเย่หยางตกตะลึง คาดไม่ถึงเลยว่าเด็กสองคนนี้จะเป็นผู้อพยพ ลองดูใบหน้าที่สะอาดสะอ้านและดวงตาที่สุกใสเป็นประกายนี่สิ หากจะว่ากันตามจริง ยามนี้ตัวเขาเองต่างหากที่ดูเหมือนผู้อพยพเสียมากกว่า

“เจ้าไม่เชื่อหรือ”

เหยียนลั่วหลีหันไปมองเด็กหนุ่มที่หยัดกายลุกขึ้น รูปร่างไม่เลวเลยนี่ แต่จู่ ๆ เหยียนหยาจื่อก็คว้าเสื้อผ้าที่หล่นอยู่แถวขึ้นมาคลุมร่างของเซียวเย่หยางไว้มิดชิด เหยียนลั่วหลีจึงต้องดึงสายตากลับมา

“ก็ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ เพียงแต่...ดูไม่ค่อยเหมือนสักเท่าใด”

เซียวเย่หยางเกาศีรษะแกรก ๆ หรือว่าเขาจะหูหนวกตาบอดไปแล้วจริง ๆ ผู้อพยพสามารถใช้ชีวิตได้ดีเยี่ยมถึงเพียงนี้เชียว ลองดูถ้ำที่แสนอบอุ่นแห่งนี้ ไก่ย่างสองตัวบนกองไฟ และผลไม้ป่าอีกหลายผลนั่นสิ กระทั่งยามที่ตัวเขาเองหลบหนีเอาชีวิตรอด ยังไม่อาจเสวยสุขได้ถึงเพียงนี้เลยกระมัง

“พี่ชาย บ้านของท่านอยู่ที่ใดหรือ”

เหยียนหยาจื่อมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเกรงว่าผู้ใช้แรงงานที่หามาได้อย่างยากลำบากผู้นี้จะหลบหนีไปกลางคัน

บ้าน เซียวเย่หยางพลันเปลี่ยนสีหน้า เขาจะมีบ้านได้อย่างไร ตัวเขาหลบหนีเอาชีวิตรอดมาตลอดทางจนถึงที่นี่ เกรงว่าคนพวกนั้นคงแทบอยากจะสับร่างของเขาเป็นหมื่น ๆ ชิ้นเสียด้วยซ้ำกระมัง

“พี่ชายไม่มีบ้านหรอก”

ท่าทีเซียวเย่หยางดูเศร้าลง ทว่าสองพี่น้องเหยียนกลับสบตากันหลายครั้ง ไม่มีบ้านก็ดีน่ะสิ พวกเขาก็ไม่มีบ้านเหมือนกัน เช่นนั้นก็ประจวบเหมาะเข้ากันได้พอดีเลย

“พี่ชาย เช่นนั้นตามพวกเราไปเถิดนะ”

ใบหน้าเหยียนหยาจื่อเปี่ยมด้วยความคาดหวัง ในใจพร่ำภาวนาว่ารีบตกลงสิ รีบตกลงสิ จนกระทั่งเซียวเย่หยางพยักหน้ารับ เขาก็กระโดดโลดเต้นส่งเสียงร้องดังอย่างยินดี พวกเขามีลูกหาบให้ใช้งานแล้ว

เซียวเย่หยางมองดูเหยียนหยาจื่อที่กระโดดโลดเต้นไปมาก็พลันพลอยยินดีไปด้วย เขาหลงคิดไปจริง ๆ ว่าเหยียนหยาจื่อดีใจที่จะได้ตนไปเป็นพี่ชาย

ความรู้สึกปีติยินดีที่ตนเองยังเป็นที่ต้องการของผู้อื่นความรู้สึกอบอุ่นพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ เหยียนลั่วหลีเองก็ถูกสองคนนี้ทำให้ขบขันจนหลุดหัวเราะ ช่างเข้าใจกันไปคนละทิศคนละทางเสียจริง

หลายวันต่อมา เหยียนลั่วหลีกดไหล่ของคนทั้งสองที่หลบซ่อนอยู่ในซอกหินไว้แน่น

“เจ้าอย่าขยับ นั่งนิ่ง ๆ เงียบเสียงไว้”

พูดจบนางก็คว้าหญ้าแห้งหลายกำมือมาคลุมร่างของทั้งสองไว้ จากนั้นก็หิ้วดาบใหญ่แล้วแฝงตัวเร้นกายหายไป

ระหว่างที่วิ่งตะบึงไปตลอดทาง ความเคลื่อนไหวที่แว่วเข้าหูทำให้เหยียนลั่วหลีอดไม่ได้ที่จะสบถด่า นางทะยานร่างขึ้นไปเหยียบต้นไม้ใหญ่แล้วร่อนลงเกาะบนกิ่งไม้อย่างมั่นคง ริมฝีปากคาบมีดสั้นคมกริบไว้ ท่าทางราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหมอบซุ่มรอคอยจังหวะ

ในป่าทึบ นอกจากเสียงสัตว์นานาชนิดร้องขับขาน และบรรยากาศที่ดูแสนจะสงบสุขร่มรื่นแล้ว ยังแฝงไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง และตึงเครียดอย่างหาที่สุดไม่ได้

มาแล้ว