ออกเดินทาง 6

เช้าวันนี้ไม่มีครอบครัวไหนทำอาหารเพราะต้องออกเดินทางแต่เช้า หัวหน้าหมู่บ้านแจ้งให้กับชาวบ้านทุกครอบครัวรู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่าวันนี้จะเป็นวันที่พวกเขาออกเดินทางต่อ เช่นนั้นแล้วให้แต่ละครอบครัวเตรียมตัวให้ดี เสิ่นอิงอิงกับพี่ชายทั้งสองแต่ละคนจะสะพายตะกร้าเอาไว้บนหลัง ข้าวของส่วนใหญ่ถูกเก็บเอาไว้ในรถเข็น

ครอบครัวของเสิ่นอิงอิงรวมถึงครอบครัวสหายของเสิ่นเทียนหยางพวกเขามักจะเดินรั้งท้ายกลุ่มเสมอ ด้านหน้าสุดเป็นครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงกับบ้านใหญ่เสิ่น เสิ่นเทียนหยางจึงเลือกที่จะอยู่รั้งท้ายของขบวน ชาวบ้านหลายครอบครัวล้วนกล่าวขอบคุณเรื่องมันเทศ ทำให้พวกเขาสามารถมีอาหารเพิ่มขึ้นอีกหน่อย อย่างน้อย ๆ มันเทศยังสามารถทำให้อิ่มท้องได้ 

วันนี้อาหารมื้อเช้าของบ้านเสิ่นก็คือมันเทศเผาที่หานหลิวอิงตื่นมาทำตั้งแต่ก่อนออกเดินทาง เสิ่นเทียนหยางเตือนภรรยาให้ทำมันเผาเอาไว้มากหน่อย เพราะหนทางข้างหน้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะพบเจอกับความยากลำบากอันใดบ้าง นอกจากนี้ดูเหมือนว่ายิ่งเดินต่อไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบว่าภัยแล้งรุนแรงมากขึ้น ผืนป่าที่แทบจะหาสีเขียวไม่ได้ ทั่วทั้งป่าเต็มไปด้วยใบไม้ที่ร่วงโรย ต้นไม้ยืนต้นตาย ส่วนต้นที่มีชีวิตรอดอยู่นั้นน้อยมาก ป่าที่ไม่มีร่มเงา ใบไม้ร่วงหล่นเต็มผืนป่า 

เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านเห็นสภาพผืนป่าเป็นเช่นนี้แล้วพวกเขาตัดสินใจเดินทางต่อ ป่าเช่นนี้ไม่สามารถหยุดพักได้เลยจริง ๆ นอกจากนี้คงไม่มีทางหาอาหารได้เพิ่มอีก โชคดีที่พวกเขายังมีน้ำเหลืออยู่ยังพอประทังชีวิตไปได้อีกสองสามวัน ตั้งแต่ออกเดินทางไม่มีผู้ใดได้อาบน้ำ เพียงแต่ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดร่างกายเท่านั้น บางคนไม่แม้แต่จะสนใจเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ตราบใดที่พวกเขามีน้ำให้ดื่มกิน ส่วนเรื่องอาบน้ำเช็ดตัวนั้นล้วนไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้

ก่อนออกเดินทางเมื่อวาน เสิ่นเทียนหยางได้ไปพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องการเปลี่ยนเส้นทาง เดิมทีพวกเขาต้องมุ่งหน้าไปยังทางหมู่บ้านร้างที่มีผู้อพยพมาจากที่อื่นมาอาศัยอยู่และอาศัยดักปล้นชาวบ้านที่เดินทางผ่านมาทางนี้นอกจากจะดักปล้นอาหารแล้ว ยังกินเนื้อคนเป็นอาหารด้วย ในชาติที่แล้วครอบครัวของเขาต่างตกตายอยู่ที่หมู่บ้านนี้จนหมด ตัวเขาแม้จะถูกช่วยออกมาได้แต่ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้อีกต่อไป 

เพื่อหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้ว เสิ่นเทียนหยางได้ไปโน้มน้าวให้หัวหน้าหมู่บ้านเปลี่ยนเส้นทางการเดิน ถึงแม้จะลำบากขึ้นบ้างแต่เพื่อความปลอดภัย หัวหน้าหมู่บ้านเองเชื่อมั่นในตัวเสิ่นเทียนหยางมาก เพราะเขาสามารถหาอาหารและแบ่งให้กับชาวบ้านโดยไม่เก็บเอาไว้คนเดียว 

หัวหน้าหมู่บ้านจึงเชื่อว่าหากเสิ่นเทียนหยางพูดเช่นนี้แสดงว่าทางข้างหน้ายังสามารถพึ่งพาเขาได้ ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งปันน้ำหรืออาหาร หัวหน้าหมู่บ้านเองก็พอจะได้ยินเรื่องราวของหมู่บ้านร้างมาบ้าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่การรักษาชีวิตเอาไว้ย่อมดีที่สุด

“ท่านพ่อ เดิมทีพวกเราไม่ได้จะเดินทางมาทางนี้ไม่ใช่รึ เหตุใดหัวหน้าหมู่บ้านถึงได้เปลี่ยนเส้นทางการเดิน ท่านดูสิแบบนี้ไม่ใช่จะพาพวกเรามาตายใช่หรือไม่ ป่าทั้งป่าหาสีเขียวไม่พบ ต้นไม้ใบหญ้าล้วนแห้งตายหมดแล้ว” เสิ่นหงอัน

“ใครจะไปรู้เรื่องความคิดของหัวหน้าหมู่บ้านกัน”

“ก็ไม่รู้ว่ามีใครไปพูดโน้มน้าวให้หัวหน้าหมู่บ้านเปลี่ยนเส้นทางเดิน แต่เมื่อวานข้าเห็นอารองคุยอยู่กับหัวหน้าหมู่บ้านขอรับท่านพ่อ” เสิ่นหงเชวียน

“เช่นนั้นก็เป็นเจ้าสารเลวเทียนหยางนี่แล้ว หากอยากจะตายเหตุใดไม่ไปตายเสียคนเดียว นี่มาลากเอาชีวิตของคนทั้งหมู่บ้านไปตายด้วย แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน”

“หงอัน พวกเราไม่มีหลักฐานอย่าได้พูดจาเหลวไหล ตอนนี้พวกชาวบ้านต่างถูกเจ้ารองซื้อเพราะมันเทศ ตอนนี้พวกเราจะพูดอันใดต้องระวัง หาไม่แล้วจะกลายเป็นศัตรูของทั้งหมู่บ้าน เอาไว้เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมค่อยหาทางจัดการก็ยังไม่สาย”

“ขอรับท่านพ่อ”

“นี่ตาเฒ่า พวกเราจะต้องเดินทางไปถึงเมื่อไหร่กัน ตกลงหัวหน้าหมู่บ้านได้บอกอันใดหรือไม่” นางซูเหนียง

“หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าหากไปถึงเมืองข้างหน้าแล้ว ถ้าหาที่ตั้งรกรากได้ก็จะตั้งรกราก ยื่นเรื่องขอทะเบียนบ้านและจัดสรรที่ดินสำหรับที่อยู่อาศัย หากใครไม่ต้องการอยู่ก็สามารถเดินทางต่อหรือแยกไปอยู่เองได้ เรื่องนี้หัวหน้าหมู่บ้านไม่มีการบังคับ”

“ถ้าเกิดว่าเมืองข้างหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าบ้านเกิดของพวกเราอีกล่ะจะทำเยี่ยงไร”

“เรื่องนี้ข้าเองยังไม่ได้คิด แต่หากว่าเมืองข้างหน้าไม่สามารถอยู่ได้จริง ๆ พวกเราอาจจะเดินทางกลับบ้านเกิด ข้ามั่นใจว่าฝนจะต้องตกลงมาแน่นอน”

หลังจากเดินทางมานาน ตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านเตือนชาวบ้านเร่งฝีเท้าเดินให้เร็วขึ้น หลังจากเดินทางพ้นป่าแห้งแล้งมาได้พักใหญ่ ๆ เดินผ่านทุ่งนาเข้าสู่เขตป่าเชิงเขาอีกครั้ง แม้ว่าภูเขาแห่งนี้จะอยู่ห่างจากป่าแห้งแล้งที่พวกชาวบ้านเดินทางผ่านมาไม่ไกลนัก แต่ทว่าภูเขาแห่งนี้ดูเหมือนว่าจะอุดมสมบูรณ์พอสมควร หัวหน้าหมู่บ้านจึงสั่งให้หยุดและพักที่ชายป่าแห่งนี้

การเดินทางครั้งนี้มีทั้งคนชราและเด็กทำให้พวกเขาไม่สามารถเดินทางได้เร็วนัก อีกทั้งอาหารที่นำมาในแต่ละครอบครัวเหลือไม่มากแล้ว บางครอบครัวอาหารได้หมดลงแล้วเช่นเดียวกัน ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงหาอาหารเพิ่มทุกครั้งที่หยุดพัก

“เอาล่ะ คืนนี้พวกเราจะหยุดพักที่นี่ หาที่พักกันให้เรียบร้อย และรวมกลุ่มกันเอาไว้ให้ดี” หัวหน้าหมู่บ้าน

“หัวหน้าหมู่บ้าน เหตุใดท่านถึงพาพวกเรามาเส้นทางนี้ล่ะ ไม่ใช่ว่าตอนแรกจะเดินไปตามถนนของทางการหรือ”นางจูหลิงที่เป็นสหายสนิทของนางซูเหนียงถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ก็ทางนั้นมันไม่ปลอดภัย ข้าก็จำต้องเปลี่ยนเส้นทาง เจ้ามีอันใดอีกหรือไม่ หรือหากว่าเจ้าไม่พอใจ เจ้ากับครอบครัวสามารถเดินทางกันเองได้ในเส้นทางที่เจ้าพอใจ ไม่ต้องเดินทางร่วมกับชาวบ้านคนอื่น”

“ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ ข้าก็แค่สงสัยเท่านั้น”

“ก็แค่นั้นแหละ” หัวหน้าหมู่บ้านสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไป ตลอดการเดินทางก็มียายเฒ่าไม่กี่คนในหมู่บ้านที่ชอบก่อปัญหา ทำให้การเดินทางล่าช้า