บทที่ 1 ปืน

บทที่ 1 ปืน

ตึง ตึง ผ่าง..

“ปืน ปืน ไอ้ปืน ตื่น ๆ”

“อืออ”

“โมงเช้าแล้วแก ไปโรงเรียน”

ผมดึงผ้าห่มคลุมหัวแล้วพลิกไปอีกด้านทันที แต่ยายเตี้ยไม่ยอมยังพยายามดึงผ้าห่มจนผมต้องรีบตะครุบไว้จับแน่น

“เฮ้ย!! แก้ม มึงเข้ามาในห้องผู้ชายไม่อายหรือไง”

“อายอะไร มาเกือบทุกวัน เร็ว ลุก วันนี้ถ้าไปสายจะโดนวิ่งรอบสนาม”

ผมสลืมสลือมัวขี้ตาตั้งท่าจะสะบัดผ้าห่มนึกขึ้นได้ว่าไม่ทันได้ใส่กางเกง จึงชักขากลับ

“มึงออกไปก่อน ไปรอข้างล่าง”

“ไม่ เป็นอะไรของมึง”

“เปล่ากูไม่เป็นอะไร อย่าดึง!! กูบอกว่าอย่าดึงผ้าห่ม”

ด้วยความอายผมจึงเผลอขึ้นเสีย เห็นมือเล็กขาวชะงักหยุดทันทีเลยนึกละอายใจ เงยหน้าขึ้นตั้งใจจะเอ่ยขอโทษ แต่ทว่า ...

พรึบ!!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ที่แท้ก็ไม่ได้ใส่กางเกงนอน”

ดีที่ผมคว้าหมอนมาปิดไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นยายเตี้ยได้เห็นอาวุธลับแน่

“มึงนี่ เป็นผู้หญิงหรือเปล่า หลบไปกูจะเข้าห้องน้ำ”

“เออ ไปเลย เดี๋ยวกูนอนรอแทน”

ผมหลบแทบไม่ทันเมื่อยายเตี้ยกระโดดขึ้นเตียงเล็กขนาดสามฟุตครึ่งจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด แล้วดึงผ้าห่มไปกอดไว้ควักโทรศัพท์ไถโซเชียลไม่ได้สนใจผมอีก

“มึงอย่าไปทำแบบนี้กับใครนะไอ้แก้ม”

“ทำไม”

ปากถามแต่ตายังมองโทรศัพท์ ผมมองหาผ้าเช็ดตัวที่โยนทิ้งไว้บนเก้าอี้เมื่อคืนแล้วคว้าเอามาพันตัวก่อนลุกยืน

“มึงได้โดนปล้ำแน่”

“เออ ดี กูอยากโดน”

ยายเตี้ยปากดีจนผมเข่นเขี้ยว เอี้ยวหน้าไปมองร่างเล็กในชุดนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ปักชั้นมอหกจุดสอง - - ฮึ ดีแต่ปาก สมองยังไงก็ด้อยกว่าผมล่ะว่ะ

ตอนนี้แก้มไม่ได้สูงไปกว่าเดิมสักเท่าไร หากยืนแล้วเตี้ยกว่าผมมาก สูงเลยหัวไหล่ผมมานิดเดียว  เส้นผมดกหนายาวมัดรวบผูกโบสีน้ำเงินเข้ม จมูกโด่งเรียวเล็ก ตากลมโต ปากกว้างเล็กน้อยเคลือบด้วยสีชมพู ปลายจมูกชื้นเหงื่อ ผิวขาวใสจนเห็นเส้นเลือดบนพวงแก้มไล่หายลับลงต้นคอ

“เดี๋ยวกูเปิดแอร์ให้”

“เปิดทำไม”

“ก็มึงร้อน”

“มึงรู้ได้ไงว่ากูร้อน”

ผมไม่เถียงอีกหยิบรีโมทเปิดแอร์กำลังจะหันกลับไปเข้าห้องน้ำ พลันยายเตี้ยนอนชันขาขึ้นจนกระโปรงร่วงร่นถึงต้นขา

อึก...

สองวินาที ... สถิติใหม่ที่ผมก้าวจากหน้าเตียงมายืนหน้ากระจกในห้องน้ำ หอบหายใจเอามือออกจากจมูกแล้วส่องดู - - ก็ไม่มีเลือดกำเดานี่หว่า

พลันก้มลงมองกลางตัว ผ้าเช็ดตัวพุ่งตรงเคารพธงชาติ ลองใช้มือดันลงแต่ยังผงาดพุ่งจึงถอนหายใจ - - มึงเลิกนึกภาพไอ้แก้มได้แล้ว

ซ่า ..... อืม.... แฮก ๆ

....................

ก๊อก แก๊ก แอ๊ด

“ทำไมช้าตั้งครึ่งชั่วโมง”

ยายเตี้ยโพล่งคำถามทันทีเมื่อผมเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำเปียกโชกทั้งตัวทั้งหัว

“โกนหนวด”

ผมตอบแบบส่ง ๆ เดินไปทางตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนักเรียนออกมาสวม ชำเลืองมองไปทางยายเตี้ยเห็นยังง่วนอยู่กับการพับผ้าห่มจึงรีบสวมเสื้อผ้าเผลอแปปเดียวมันมายืนจ้องหน้า

“โกนยังไง ทำไมยังขึ้นเต็ม”

“เฮ้ย..มึง!! นี่ผีหรือคน ตกใจหมด”

ผมหน้าแดงซ่านรีบหันหลังติดกระดุมจนเสร็จจับยัด ๆ ใส่กางเกงแล้วยืนหวีผม

“บ่ายนี้ครูเรียกไปห้องแนะแนว”

“ไปทำไม”

“เรื่องเข้ามหาลัย”

“คุยซ้ำซาก”

“เออ! ไปหรือเปล่า”

“ฮึ ไม่ไป เบื่อ บอกไปแล้วจะเข้าวิดวะ”

ยายเตี้ยเงียบไปเป็นพักจนกระทั่งผมแต่งตัวเสร็จ หันกลับไปมองอีกทีเห็นนั่งหน้าจ่อยอยู่บนเตียง

“ไป รีบไป เดี๋ยวค่อยคิดจะเรียนที่ไหน”

“กูไม่ได้หัวดีอย่างมึง จะเลือกเรียนที่ไหนก็ได้”

ผมคว้าข้อมือนุ่มมันขึ้นมาแล้วฉุดออกจากห้องพาเดินลงบันไดบ้าน

“อ้าว สายแล้วนะปืน ไม่รีบพาแก้มไปโรงเรียน”

เสียงแม่ตะโกนออกมาจากในครัวพร้อมเสียงล้างจานกระทะ

“กำลังจะไปแล้ว”

“ไม่ทันได้กินข้าวเช้าเลย” แก้มบ่นออดแอดขณะสอดเท้าเข้ารองเท้านักเรียน

“งั้นรีบไปกินที่โรงอาหาร เดี๋ยวเลี้ยง”

“จริงดิ”

“เออ ไปเร็ว”

แก้มยิ้มจนแก้มขึ้นลูกทั้งสองข้าง โน้มตัวลงหยิบหมวกกันน็อกบนชั้นวางของขึ้นมาสวมโดยมีผมทำหน้าที่เป็นคนคาดสายรัดให้เหมือนเคย จากนั้นจึงขึ้นนั่งไพล่ข้างซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์แบบกระเทย (อันนี้แม่เรียกแต่ผมก็จำมาใช้เพราะมันเท่ดี)

มือเล็กโอบเอวสอบผมมาด้านหน้า นั่งแกว่งขาไปร้องเพลงไปตลอดทาง บางครั้งผมก็แกล้งเบรกจนเธอชนเข้ากับแผ่นหลัง - - อืม นุ่มดี อมยิ้มแล้วขับต่อไป ยายเตี้ยไม่เห็นหรอกเพราะเธอซ้อนหลัง

บางทีก็แกล้งจับมือไว้ตอนจอดไฟแดง หรือตอนออกตัว กระชากเบา ๆ อีกหนึ่งที นี่แหล่ะครับในทุกเช้าของผมกับแก้ม

“ปืน”

“เออ ว่าไง” ผมหยุดเดินเมื่อได้ยินไอ้เหนือตะโกนเรียกมาแต่ไกล

“กูมีเรื่องวานว่ะ”

ผมมองหน้ามันเห็นท่าไม่ดีตั้งท่าจะปฏิเสธ

“มึงห้ามบอกปัด นี่กูเป็นเพื่อนมึงนะโว้ย”

ผมเบือนหน้าหนีแล้วพลันสะดุดตากับยายเตี้ยกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนข้างเสาธงกับเพื่อน หรี่ตามองคล้ายเห็นกระดาษในมือยายนั่น  จึงรีบหันกลับมา

“มึงมีอะไร”

“กูแค่จะวานมึงเอานี่ให้แก้มหน่อย”

ผมมองกระดาษพับสี่ส่วนจนเล็กเท่าฝ่ามือตวัดตามองเพื่อนอีกที

“อะไร” น้ำเสียงเริ่มห้วน

“เออน่า มึงไม่ต้องรู้ ฝากให้แก้มหน่อย แล้วนี่ ค่าเดินเรื่อง”

ไอ้เหนือยัดแบงก์ร้อยใส่มือมาสองใบ ผมไม่ได้เห็นแก่เงินหรอกนะแต่รับไว้ยัดใส่กระเป๋ากางเกง

“เดี๋ยวตอนเย็นเอาให้”

“เออ ขอบใจว่ะ”

ไอ้เหนือพาดแขนบนไหล่แล้วผลักจนผมต้องออกเดินทั้ง ๆ ที่ยังมองยายเตี้ยนั่งอ่านอะไรสักอย่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หน้าแดง

“มึงไปก่อน กูต้องไปห้องแนะแนวกับไอ้แก้ม”

“เออ งั้นกูขึ้นห้องก่อน”

ผมรอจนไอ้เหนือเดินห่างออกไปจึงเลี้ยวกลับไปทางม้าหินอ่อน

“แก้ม”

“อ้าว ปืน”

“จะบ่ายแล้วต้องไปห้องแนะแนว”

ผมทำทีชำเลืองมองเพื่อนร่วมห้องของแก้มแล้วยิ้มให้ เห็นหน้าแดงกันเป็นแถว - - ต้องมีเรื่องอะไรแน่

“งั้นฉันไปก่อนนะเปิ้ล ฝ้าย”

แก้มเก็บของใส่แฟ้มรวมไปถึงจดหมายฉบับนั้นพับอย่างดีแล้วสอดไว้ในหนังสืออ่านนอกเวลาเล่มเล็ก ก่อนสอดใส่แฟ้มใสอีกที

“เย็นนี้อยู่ทำการบ้านไหม”

ผมถามขึ้นทันทีเมื่อเดินออกห่างเพื่อนแก้ม

“เออ ดี อยากกินก๋วยเตี๋ยวหลอดว่ะ ให้แม่มึงทำให้กินหน่อยดิ”

ผมหรี่ตามองแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปหาแม่ แก้มยิ้มจนแก้มปริเดินแกว่งแขนไปเรื่อยผ่านตึกหนึ่งแล้ววกไปทางด้านหลังจนถึงตึกห้า ผมถอนหายใจยาวยามมองห้องแนะแนวตรงหน้า - - ไม่น่าเลยไอ้ปืน มึงหาเรื่องหูแฉะอีกแล้ว

ได้แต่บ่นพึมในใจแต่ขายังก้าวขึ้นบันไดตึกเป็นเพื่อนยายเตี้ยไปห้องแนะแนว