บทที่ 2 แก้ม

บทที่ 2 แก้ม

ตึก ตึก ตึก

“แก้ม”

“ขา”

แก้มหยุดฝีเท้าลงขณะกำลังวิ่งลงบันไดบ้าน พลันเลี้ยวซ้ายไปทางห้องนั่งเล่นเมื่อได้ยินเสียงแม่เรียก

“ไปบ้านปืนเหรอ”

“ค่ะ ไปทำการบ้านพ่วงติว”

แก้มยกกระเป๋าเป้ขึ้นให้ดูก่อนเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมไปด้วยสองกระป๋อง

“แล้วนี่อาบน้ำแล้วเหรอ”

“อาบแล้วค่ะแม่ เออแม่ วันนี้ครูแนะแนวบอกให้แก้มเลือกคณะมนุษย์”

“อ้าว แต่แกเรียนสายวิทย์”

ฉันเหลือบมองหาขนมจนเจอ เลยหยิบเอาขนมสอดไส้ใส่ถุงไปด้วยอีกสามอัน ของปืนสอง ของฉันหนึ่ง

“ก็แก้มเรียนไม่เก่งเหมือนปืนนี่แม่”

“แล้วมันจะได้เรื่องเหรอไอ้คณะมนุษย์ จบมาทำงานอะไร”

“โธ่แม่ สมัยนี้เรียนอะไรก็ได้ ขอให้เก่งจริง”

ขาก้าวผ่านแม่ที่ยังนั่งอยู่โต๊ะกินข้าวแล้วนึกขึ้นได้

“เออหนูลืมอีกแล้ว พ่อจะกลับวันไหน ไปนานเชียวเที่ยวนี้”

“คงปลายเดือนมีอะไรหรือเปล่า”

“หนูต้องจ่ายค่าเรียนพิเศษ”

ฉันสังเกตว่าแม่เงียบเสียงลงจึงเอี้ยวหน้ากลับไปมอง ช่วงนี้แม่ดูท่าทางไม่ร่าเริง ไม่ค่อยยิ้ม หรือที่บ้านจะมีเรื่อง

“แม่มีอะไรหรือเปล่า”

ฉันเดินย้อนกลับมาทันทีวางกระเป๋าบนโต๊ะกินข้าวก่อนนั่งลงข้างกัน

“พ่อแกเขา ... ช่างเถอะ ไม่มีอะไร ไปติวหนังสือกับปืนเถอะ แล้วนี่ค้างหรือเปล่า”

“ค่ะ ว่าจะค้างเพราะคงดึก ติวเสร็จว่าจะเล่นเกมต่อ”

“เจ้าปืนนี่มันหัวดีนะ”

ฉันรีบผลักเก้าอี้ลุกขึ้นทันทีขี้เกียจฟังแม่สาธยายสรรพคุณความเก่ง ความฉลาดของปืน คว้ากระเป๋าและถุงขนมเดินออกจากบ้าน เงยหน้ามองท้องฟ้า ใกล้หน้าหนาวแล้ว อีกไม่กี่เดือนทั้งฉันและเขาต้องเลือกที่เรียนให้ได้เสียที - - ไอ้ปืนคงไม่มีปัญหา แต่ฉันนี่แหล่ะ

แก้มพาร่างในชุดนอนกางเกงขาสั้นเสื้อนอนแบบติดกระดุมสีส้มอ่อน ค่อยเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ ไม่รีบร้อน บ้านหลังถัดไปอีกสองหลัง เสียงลากร้องเท้าแตะ เสียงไอ้ด่างบ้านหลังตรงกลางเห่าทันทีเมื่อเธอเดินเข้าใกล้

เท้าฉันหยุดนิ่ง ตาจ้องมองบ้านเลขที่ 91/1212 ทำไมไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนว่าบ้านเลขที่ของเราสองคนสลับ ของเธอ 91/2121 - - ตลกดี

“น้าเจน ปืนอยู่บนห้องไหมคะ”

ด้วยความสนิทสนมกันมาหลายปี ทำให้ฉันไม่จำเป็นต้องกดกริ่ง ประตูรั้วบ้านปืนเปิดต้อนรับร่างเล็กของฉันเสมอมา

“อยู่ในห้อง เห็นเอาของกินขึ้นไปด้วย”

‘ของกิน’ ฉันรู้สึกแก้มตัวเองปริด้วยรอยยิ้มกริ่ม ปืนรู้ใจเสมอ คิดแล้วซอยเท้าขึ้นบันไดบ้านทันที

แอ๊ด...

“อะไรน่ะ”

ฉันเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่ทันได้ปิดประตูห้องด้วยซ้ำ แล้วรีบวางกระเป๋าซอยเท้าไปยังโต๊ะทำงานตัวเล็กข้างเตียง

“ตามกลิ่นมาเลยนะ ยังไม่ทันจุดธูปเลย”

“ไอ้บ้า นั่นมันผี”

“ฮ่า ฮ่า มานี่ สั่งเค้กมาให้”

“ฮู้ยยย”

ครืน...เลื่อนเก้าอี้อย่างเร็ว

“กำลังอยากกินเลย รู้ใจกูที่ซู้ดดด”

ตาฉันยังจ้องไปยังขนมเค้กนมสดสตรอเบอรี่ แต่หัวถูไถต้นแขนปืนกระทั่งปืนเอามือดันออก

“กินดี ๆ เลย เอาหัวมาถูเป็นไอ้เสือ”

“ไอ้เสือมันไปดาวแมวแล้ว ยังจะเอามันมาล้อเล่น”

ปากพูดไปเรื่อยแต่มือฉันคว้าช้อนตักเค้กเข้าปาก ยิ้มแป้นจนตาหยี

“อิตะดะคิมัส จะกินแล้วนะคะ”  มีเสียงหัวเราะทุ้มดังขึ้นทันที “ทำไมไอ้ปืน ไม่เคยดูการ์ตูนหรือไง เนี่ยก่อนกินเราต้องพูด จะกินแล้วนะคะ”

“เค๊ย... แต่ไม่เห็นมีใครทำแล้วตลกเท่านี้”

“ตลกยังไง อืม อร่อยจัง เออใช่เกือบลืม กูเอาน้ำอัดลมกับขนมสอดไส้มาด้วย”

ตากวาดลงข้างโต๊ะใกล้ปลายเท้าปืน แต่ด้วยความขี้เกียจลุกจึงพาดตัวเอื้อมมือลงไปหยิบ

“เป็นอะไรปืน สะดุ้งเชียว” พูดแล้วหยิบขนมขึ้นมาวางบนโต๊ะ

“ไอ้แก้ม มึงจะเอาของก็บอกดิว่ะ”

ฉันมองหน้าที่ขึ้นสีของปืนชั่วแวบหนึ่งแล้วคร้านจะใส่ใจ ช่วงนี้ปืนเป็นอะไรกัน เดี๋ยวหน้าแดง เดี๋ยวเหงื่อออก ได้แต่คิดแล้วยักไหล่

“กินไหม อ่ะ ป้อนเจ้าของเงิน” ตักให้หนึ่งคำ ไม่ใหญ่มากหรอกเดี๋ยวหมด

“อืม..อร่อยดี”

“ใช่ อร่อยดี”

ฉันเลียช้อนพลาสติกอันเดิมหันไปมองหน้าปืนอีกรอบแล้วขมวดคิ้ว หน้าแดงอีกแล้วลามไปถึงใบหูเลย

“ปืน”

“อะไร”

“มึงไม่สบายหรือไง”

“เปล่า”

“แต่มึงหน้าแดง หูก็แดง”

“เปล่า”

“แต่ว่า...”

“กูบอกว่า...เปล่า” ย้ำเสียงหนัก

“มึงโกรธอะไรกู ทำไมต้องขึ้นเสียง”

ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจก่อนที่ปืนจะลุกเดินไปนั่งที่โซฟาแทน - - เค้กเริ่มไม่อร่อยแล้ว

“มึงทำการบ้านไปไอ้แก้ม เดี๋ยวกูเล่นเกมรอ มึงทำเสร็จค่อยเล่นเกม”

น้ำเสียงปืนคล้ายเหนื่อยหน่ายจนทำให้ฉันเสียความรู้สึก หรือว่ามันเกิดจากฉันเองว่ะที่ขลุกอยู่กับมันมากเกินไป หางตาเห็นมือเรียวยาวผิวไม่ขาวแต่ไม่ดำแบบคนผิวสองสี ในมือของปืนคือจอยสติ๊กซ์ แล้วเลื่อนสายตามองแผงไหล่กว้างด้านหลัง เสื้อยืดสีขาวเหยียดตึงไปกับกล้ามเนื้อ - - ไหล่มันกว้างขึ้นกว่าเดิมเปล่าว่ะ

พอขึ้นมอหอทางโรงเรียนก็ปล่อยปละละเลยจนเด็กนักเรียนชายผมยาวระต้นคอก็ไม่ว่า  ผมของปืนดกหนาไร้ระเบียบ

กริ๊ง...

ฉันเหลือบสายตาไปยังสายเรียกเข้า ไอ้เปิ้ล คงโทรมาทวงสัญญาเมื่อกลางวัน - - ไม่อยากรับเลย

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์”

ปากฉันยังคาช้อนพลาสติกอยู่เมื่อได้ยินปืนถาม ไม่ยอมหันไปสบตากลัวมันจับได้

“ไม่อยากรับ”

“ทำไม”

“เรื่องของกู”

“เฮ้ย .. อะไรว่ะ ถามดี ๆ”

“ทีมึงยังไม่บอกเลยว่าทำไมหน้าแดง”

ความเงียบคือคำตอบสำหรับปืน เขาเป็นเช่นนี้เสมอโดยเฉพาะในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ฉันปิดกล่องเค้กผลักออกอย่างอารมณ์เสีย เหลือบมองสมุดจดบันทึกที่สอดใส่จดหมายของไอ้เปิ้ล - - หงุดหงิดว่ะ

“ไม่ทำแล้วการบ้าน เล่นเกมดีกว่า” พูดจบพุ่งตัวไปโซฟานั่งข้างปืนทันที คว้าจอยสติ๊กซ์อีกอันขึ้นมา

“อ้าวไอ้แก้ม เสาร์อาทิตย์นี้ต้องไปเรียนพิเศษอีกนะมึง ขืนทำไม่เสร็จวันอาทิตย์มึงได้นั่งปั่นยันเช้า”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยบ่นแต่ตายังมองเกมในโทรทัศน์ ฉันเพิ่งสังเกตอีกอย่าง ดูเหมือนตัวของปืนใหญ่ขึ้นอีก เมื่อหลายเดือนก่อนนั่งสองคนบนโซฟายังไม่เบียดขนาดนี้ แต่คืนนี้เหมือนหัวเข่าเราสัมผัสเสียดสีกันตลอด จึงหลุบตามองหัวเข่าปืนแล้วจึงยิ้ม

“แผลเป็นตรงหัวเข่านี่ คงไม่มีวันหายเนอะ” เอานิ้วไปลูบ ๆ เล่น ตามรอยขีดพลันนึกถึงวันนั้นตอนที่แข่งกันวิ่งกลับบ้านแล้วปืนดันสะดุดล้มคว่ำหน้าคะมำต่อหน้า ลูบเพลินจนไม่ทันสังเกตว่าปืนเกร็งร่างขึ้นก่อนเอามือปัดนิ้วฉันออก

“มึงไม่กินขนมแล้วไง”

“ไม่แล้ว” ฉันนิ่งไปก่อนมองเกมในโทรทัศน์ตรงหน้า “ไอ้เปิ้ลมันฝากจดหมายมาให้” จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกผิดถ้าไม่บอกเรื่องนี้

“เออ แล้วไง” น้ำเสียงไม่ยี่หระ

“มึงจะอ่านไหม”

“ไม่ ยกให้มึงเอาไปเช็ดตูด”

“ไอ้บ้า! ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ฉันหัวเราะร่วนออกมา รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที - - ทำไมว่ะ

“ไอ้เหนือห้องกูมันก็ฝากจดหมายมา มึงจะอ่านไหม”

“ไม่ ยกให้มึงเอาไปเช็ดตูด”

ฉันพูดเลียนแบบมันแล้วพบว่าอกแกร่งใต้เสื้อยืดสีขาวกำลังกระเพื่อมไหวแรงขึ้นทีละน้อยก่อนจะหัวเราะร่วนเช่นเดียวกับฉัน จากนั้นฉันจึงเลื่อนตัวลงไปนั่งด้านล่างใช้หัวพิงหัวเข่ามันไว้

“ปืน กูขอถามหน่อย กูไม่เคยถามเรื่องนี้เลย”

มันเงียบไปเป็นครู่จนฉันต้องเงยหน้ามอง ไอ้ปืนวางจอยสติ๊กซ์แล้วยกน้ำอัดลมดื่มหลุบตาลงมองฉันที่นั่งต่ำกว่า

“กูไม่เคยเห็นพ่อมึงเลย”

“มึงจะเห็นได้ไง พ่อทิ้งแม่ไปนานแล้ว ตั้งแต่กูเป็นเด็ก” ปืนยักไหล่ “มึงถามทำไม”

“วันนี้กูเห็นแม่เศร้า ๆ ว่ะ แล้วพ่อไม่กลับมาบ้านนานแล้วเกือบเดือน” ฉันเบือนหน้าออกมองเล็บเท้าไอ้ปืน มองราวกับว่ามันเป็นสิ่งมีค่าขณะที่พูดต่อ “กูคิดว่าพ่อมีเมียใหม่”

“เฮ้ย มึงคิดมากน้าปั่นคงไม่ทำหรอก”

“กูก็ได้แค่หวังว่ะ กูไม่รู้จะทำใจได้หรือเปล่า”

แหมะ... มือโคตรใหญ่กุมหัวแล้วโยก

“ดูซีรีส์แล้วกัน เอาเรื่องที่มึงชอบ ถือสะว่าปลอบใจ”

ฉันดึงมือใหญ่ลงมากุมไว้เอาหน้าถูไปมาคล้ายแมวก่อนเหลือบตากลมโตขึ้นมองกะพริบตาถี่ ๆ ให้อีกสองสามครั้งพร้อมรอยยิ้มหวานที่ฉีกไปถึงใบหู

“งั้นซีรีส์เกาหลี ไป ไปนอนดูกัน”

ฉันไม่ให้ปืนมีเวลาตัดสินใจอีก ดึงจนร่างใหญ่โตกว่าฉันมากต้องลุกขึ้นจากโซฟาหน้าโทรทัศน์แล้วลากเท้าตามไปล้มลงบนเตียง ขยับไปนอนด้านในอย่างรู้งานแล้วนอนตะแคงมือเท้าหัว  ส่วนฉันนอนหงายแต่เอียงหน้าไปทางโทรทัศน์

“พระเอกงี่เง่าว่ะ ทำไมไม่ไปง้อว่ะ” เสียงปืนดังขึ้นข้างหัว

“เออ เดี๋ยวก็ง้อ มึงนี่ มันซีรีส์ ต้องให้เล่นตัวหน่อย”

“แล้วไอ้พระรองเสือกอะไรด้วยว่ะ แม่งทำไมนางเอกใจง่ายยังงี้”

“ปืน...มันเป็นซรีรีส์รัก เดี๋ยวพระเอกนางเอกก็คืนดีกัน”

“ถ้าเป็นชีวิตจริงคงยุ่งตายห่า”

“ยุ่งยังไง นางเอกมีผู้ชายมาให้เลือกอีกคน ดีออก”

“ดีกับผีอะไร เป็นกูต่อยหน้าไอ้พระรองหงายหลังไปแล้ว”

ฉันกลั้นหัวเราะเป็นพักก่อนปล่อยก๊ากลั่นจนตัวงอไปอีกทางก่อนกลับมานอนหงายอีกครั้ง ดึงผ้าห่มขึ้น

“หนาวเหรอ” ปืนโพล่งขึ้นพร้อมก้มลงมองฉันนิ่ง

“นิดหน่อย” อ้อมแอ้มตอบพยายามนอนนิ่งไม่ดึงผ้าห่มขึ้นมาอีกทั้ง ๆ ที่หนาวเหมือนกัน

จู่ ๆ ไอ้ปืนเอื้อมแขนออกชะโงกตัวข้ามฉันไปหยิบรีโมทบนพื้นข้างเตียง แต่คงไม่ถึงเพราะมันควานหาเป็นพัก ฉันเพิ่งสังเกตอีกอย่างว่ากล้ามแขนมันใหญ่ขึ้นอีก และแผงอกมันแข็งเหมือนตอนที่ - - โดนหน้าอกแล้ว ทำไงดี

ฉันนอนตัวแข็งทื่อเป็นครู่ พยายามห้ามตัวเองไม่ให้เอามือยกทาบ กลัวมันได้ยินเสียงหัวใจเต้นที่ดูเหมือนว่ากำลังแรงเพิ่มขึ้นอีกเมื่อมันเริ่มขยับแขนควานหารีโมท

ใกล้กันจนฉันได้กลิ่นบางอย่าง หอมละมุน คงเป็นสบู่อาบน้ำ และกลิ่นอย่างผู้ชาย - - หอมจัง

ในที่สุดปืนก็เจอรีโมทหยิบขึ้นมาจากพื้นแล้วกลับไปนอนตะแคงตัวเหมือนเดิม ฉันรีบดึงผ้าห่มขึ้นถึงคอ

มือข้างใต้ผ้าห่มทาบตรงหัวใจที่ยังเต้นโครมคราม ทาบลงเนื้อหน้าอกนูนเด่นที่ตอนนี้เหมือนคัดตึงขึ้น - - เป็นอะไรไอ้แก้ม นี่มันไอ้ปืนนะ

สักพักฉันจึงตัดสินใจนอนตะแคงตัวหันหลังให้ปืนแล้วหลับตา รู้สึกถึงเตียงไหวยวบ ไฟในห้องถูกปิด ปืนเบาเสียงโทรทัศน์ลงอีก ฉันรู้สึกถึงไอร้อนแผงอกด้านหลังขณะที่มันตะแคงนอนข้างกัน ลมหายใจรดต้นคอ ได้ยินเสียงสูดดมหายใจเข้าออกแรง

ไม่นานนักฉันจึงรู้สึกถึงลำแขนแข็งแรงสอดเข้าใต้ศีรษะให้ฉันหมุนแขนแทนหมอน แขนแกร่งอีกข้างรั้งตัวฉันไว้ดันจนแผ่นหลังฉันชิดแผงอก สัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมแรงยามอัตราการเต้นของหัวใจเพื่อนสนิทที่สุดโหมกระหน่ำ

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ปืนยินยอมให้ฉันได้ใกล้ชิดที่สุด เรานอนกอดกัน แนบชิดและหลับไป

นี่แหล่ะ ฉันกับปืนในรอบหลายปีที่ผ่านมา และฉันไม่คิดว่าอยากจะจากมันไปเรียนที่ไหนเลย ไม่ต้องการสูญเสียมิตรภาพเช่นนี้ เพื่อนรักที่สุดของฉัน ทางที่ดีขอให้สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกัน