เข้าสู่ระบบแชร์
ปฐมบท 2
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-11 13:55:07ปฐมบท 2
ซ่า .....
ผมยืนมองสายฝนตกพรำรุ่งเช้าก่อนไปโรงเรียน สองสามปีมานี้ ผมตัวสูงขึ้นอีกนิดคงราวสิบเซนติเมตรเห็นจะได้ รู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็เพราะแม่ของผมมักจับผมวัดกับที่วัดส่วนสูงลายยี่ราฟซึ่งแม่ติดไว้กับเสาบ้านทุกเช้าน่ะสิ แต่ผมว่ามันไม่ได้มาตรฐาน เพราะมันเป็นของที่ขายตามตลาดนัด - - ผมคิดเอาว่าผมน่าจะสูงกว่านั้น
“ปืน รถมารับแล้ว”
“ครับแม่”
ผมกระวีกระวาดคว้าเป้สีดำอย่างเด็กมัธยมชั้นปีที่หนึ่ง วิ่งออกไปด้านนอกจึงเห็นรถกระบะคันยาวแบบดัดแปลงใส่หลังคา วางเก้าอี้ไม้ยาวทั้งสองฟากสำหรับนั่ง แล้วผมก็เห็นเธอ เด็กหญิงแก้ม
เฮ้อ...
ไม่น่าเชื่อว่าผมและเธอยังคงต้องเจอกัน โดยเฉพาะต่อไปนี้ไปอีกหกปี เพราะเราทั้งคู่เข้าเรียนโรงเรียนเดียวกัน ไม่ห่างไกลจากหมู่บ้านจัดสรรนี้มากนัก
ผมชำเลืองมองเธอเพียงแวบเดียวแล้วหลุบตาลงมองชื่อ ญาดา แสงทัด ผมแค่นเสียงในใจ ผมว่าชื่อของผมเท่กว่าเป็นไหน ๆ ติณณ์ เตชะ ผมนี่... เวลาเดินไปไหนยืดอกใส่ทุกคนในโรงเรียนด้วยภาคภูมิใจ เหลือบตาขึ้นจากชื่อปะทะสายตากับเด็กนิสัยเสียก่อนจะยกยิ้มมุมปากให้ การยั่วโมโหเธอคงกลายเป็นนิสัยเสียเพียงอย่างเดียวของผม จากนั้นจึงตัดสินใจนั่งชิดด้านนอก เสี่ยงตกรถยังดีกว่านั่งใกล้เธอ
เราสองคนอยู่หมู่บ้านเดียวกัน บ้านห่างกันเพียงสองหลัง บางวันออกมาช่วยแม่รถน้ำต้นไม้ยังอุตส่าห์ออกมาเจอเธอรดน้ำต้นไม้เช่นกัน
บ้านผมเลี้ยงแมว บ้านเธอเลี้ยงหมา แต่แปลก ... แมวผมมักแอบไปตบหน้าหมาเธออยู่เรื่อยจนผมได้ยินเสียงเธอตะโกนด่ากระทบผมอยู่เนือง ๆ - - ต้องโทษไอ้เสือ มันเสือกดุ
ผมลอบถอนหายใจ ถึงโรงเรียนเสียที ร่างที่สูงขึ้นกว่าสองปีที่แล้วรีบกระโดดผลุงออกเดินไม่เหลียวหลังกลับไปมองอีก
โรงเรียนต่างจังหวัดสวมใส่ชุดนักเรียนตามแบบมาตรฐาน ผมสั้นติ่งหูและทรงผมผู้ชายที่เรียกกันว่าทรงรองหวี ยามเช้าแดดเปรี้ยงยังคงให้เด็กยืนตากแดดเหงื่อไหล
ผมตัวเริ่มสูงขึ้นแล้วได้ยืนอยู่ด้านหลังมองไปทางห้องควีนส์ (แน่นอนผมเรียนเก่งได้อยู่ห้องคิงส์) จึงเห็นเด็กแสบ ผมเอียงคอมองอยู่ครู่จึงสังเกตว่าความสูงของยายนั่นเหมือนโดนสต๊าฟไว้เท่าเดิม - - ฮึ ยายเตี้ย
โป๊ก!!
“เหม่ออะไรมึง”
ผมนิ่วหน้ายกเท้าเตะขาเพื่อนพลางลูบหัวปรอย ๆ พลันสังเกตว่ามีเสียงหัวเราะจึงหันกลับไปดู เด็กหญิงแก้มเจ้าเดิมจ้องมองมาทางผมแล้วหัวเราะเสียงดังกับเพื่อนผู้หญิงที่ยืนต่อท้าย ก่อนก้มลงกระซิบอะไรสักอย่างที่ผมคาดว่าไม่ดีแน่ ๆ เพราะพวกเธอยิ่งหัวเราะเสียงดัง
“ปืน มึงรู้จักเหรอ”
“ใคร”
“ก็เด็กห้องควีนส์ไง น่ารักดี กูอยากจีบว่ะ มึงช่วยกูหน่อย”
ผมอึ้งไปสักพักตายังมองยายเตี้ยกวาดสายตาหัวจดเท้า - - น่ารัก ตรงไหน?
“ไม่ มึงอยากจีบก็จีบเอง กูไม่ยุ่ง”
“อะไรว่ะ”
ตอนนี้แดดช่วงแปดนาฬิกากับอีกสามสิบนาทีพอดิบพอดี ส่องเข้าลูกกะตาจึงยกมือป้องตา ใจรู้สึกหงุดหงิดไม่มีสาเหตุ เดาเอาเองว่าคงเพราะเช้านี้ผู้อำนวยการพล่ามนานมากไปหน่อย
“ปืน”
“ครับแม่”
ผมละมือจากการบ้านขยับลุกไปยังห้องครัวด้านหลังชะโงกเพียงหน้าเข้าไป
“เรียกผมเหรอ”
“ใช่ เอาแกงไปให้บ้านน้าจิตรหน่อย”
‘น้าจิตร’ จะใครที่ไหนก็แม่ของยายเตี้ยอยู่บ้านถัดไปสองหลัง
“ไม่อ่ะขี้เกียจ”
ปับ!
บางอย่างลอยออกมาจากมือแม่ผมโดนเข้าที่หัวพอดี แต่ไม่เจ็บเท่าไร - - ยังดีเป็นแค่หัวหอม
“ก็ได้แม่ อย่างเดียวเหรอ”
“อย่างเดียว อ๋อ อีกอันรอเดี๋ยว”
ผมเห็นแม่มุดหน้าเข้าไปในตู้เย็นรื้อ ๆ ค้น ๆ เป็นพักก่อนยืดกายกลับมาแล้วยื่นถุงขนมมาตรงหน้า
“อันนี้ของแก้ม”
คิ้วผมเริ่มขมวดเหลือบตามองแม่ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าแม่แกล้งผม เพราะใคร ๆ ในหมู่บ้านล้วนรู้กันหมดว่าผมกับยายเตี้ยไม่ถูกกัน
“เอ้า! รับไปสิไอ้ลูกคนนี้ รีบไปรีบกลับอย่าเถลไถล จะได้กินข้าวทำการบ้าน”
“คร้าบบบ”
ผมรับถุงขนมแล้วหยิบเถาปิ่นโตใส่แกงเดินไปยังบ้านที่อยู่ถัดไป เดินช้าสักหน่อยพลางนับก้าว จากรั้วบ้านผมสุดรั้วของอีกบ้าน หนึ่งก้าว สองก้าว... มองต้นไม้นกกา ห้าก้าว... มองหมาบ้านโน้น ยี่สิบก้าว ....แวะทักคนบ้านนี้ แล้วถอนหายใจเมื่อครบห้าสิบก้าวพอดีไม่เคยเปลี่ยนและราวสิบกว่านาทีเท่านั้น ในที่สุดก็ถึงบ้านแก้ม - - เฮ้อ....
อ๊อด....
“อ้าว..ปืน”
“น้าจิตรครับ แม่ให้เอาแกงกับขนมมาให้ครับ”
“เออ เข้ามาก่อน รอก่อนนะ น้าจะเอาไปใส่ถ้วยแล้วปืนถือปิ่นโตกลับไปเลย”
ผมชะเง้อหายายเตี้ยก่อนอันดับแรกแต่พอไม่เห็นค่อยยิ้มออกมาแล้วเดินเข้ารั้ว
“วันนี้ไม่มีคนอยู่ เจ้าแก้มพาไอ้ตุ่นไปเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าหมู่บ้าน”
ปืนยิ้มแห้งยกมือลูบท้ายทอยแก้เก้อเพราะโดนจับได้ ก่อนเดินไปนั่งรอตรงโต๊ะม้าหินอ่อน หน้าโต๊ะเป็นตารางหมากฮอสมีคนเล่นค้างไว้ - - กระจอกแท้ว่ะ
แปะ...เดินหมากกินสะเลย
“ปืน นี่ได้แล้ว”
“ครับน้าจิตร ผมกลับเลยครับ”
“เดินดี ๆ เดี๋ยวนี้ถนนหมู่บ้านเรากลายเป็นถนนสาธารณะซะแล้ว ไอ้พวกซิ่งมอไซขับผ่านทุกวัน”
“ครับ”
ปืนรับปิ่นโตกลับมาแล้วเดินออกนอกรั้วมองทางซ้าย บ้านของน้าจิตรอยู่หัวมุมพอดีทำให้รถผ่านหนาตากว่า แม่ก็บ่นเหมือนกันว่าตั้งแต่ยกถนนของหมู่บ้านให้เป็นสาธารณะทำให้พวกมอเตอร์ไซค์หน้าหมู่บ้านใช้เป็นทางลัดทะลุไปท้ายหมู่บ้านเข้าซอยอีกซอย กำลังก้าวเดินพลันได้ยินเสียงรถ
บรื้น.....เอี๊ยด....โครม!!
เสียงชนบางอย่างกระแทกแรงจนรู้สึกได้ถึงพื้นถนนสะเทือน ปืนรีบวิ่งไปยังหัวถนนโค้งจึงค่อยเห็นไอ้ตุ่นนอนนิ่งบนพื้น ส่วนมอเตอร์ไซค์ซิ่งหนีหายไปแล้ว
“ฮื้อออ ไอ้ตุ่น อืออ ไอ้บ้า ไอ้พวกใจร้าย ตุ่น ตุ่น”
ยายเตี้ย!!
ผมยืนลังเลจะเข้าไปช่วยดีหรือเปล่า แต่จะกลับบ้านไปเลยก็ใช่ที่ จึงเดินไปใกล้จนแก้มเงยหน้าขึ้น
“ปืน ฮื้ออ ทำไงดี ปืน ตุ่นโดนรถชน”
“รอนี่เดี๋ยวพาไปหาหมอ”
เอาว่ะ ยังไงก็เพื่อนบ้านกัน ผมวิ่งสับขาถี่กลับบ้าน ขาไปใช้เวลาสิบนาที หนนี้นาทีเดียวก็ถึง
“แม่ ๆ ๆ ไอ้ตุ่นโดนรถชน เดี๋ยวผมเอามอไซคพามันไปหาหมอโต้งหน้าหมู่บ้านนะแม่”
ผมตะโกนเข้าไปในบ้านแล้วคว้าเอามอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่ใช้ไปตลาดขับออกมา มองตรงกลางถนนยังเห็นยายเตี้ยกอดอไอ้ตุ่นไว้แน่น
“อุ้มมันขึ้นรถ”
ไม่พูดพร่ำทำเพลงพอจอดรถเทียบผมรีบสั่งยายเตี้ยทันที แต่ด้วยไอ้ตุ่นมันเป็นหมาพันธุ์ทางตัวค่อนข้างใหญ่และหนัก ยายเตี้ยเลยอุ้มมันไม่ไหว - - หน้าที่นี้จึงตกมาเป็นของผมโดยปริยาย
ภาพที่คนในหมู่บ้านเห็นเย็นนี้คือแก้มซิ่งมอเตอร์ไซค์ราวพวกตีนผีโดยมีผมนั่งซ้อนท้ายใบหน้าซีดเผือดกอดไอ้ตุ่นไว้แน่น
“ฮื้อออ อือออ ปืน มันจะเป็นอะไรไหมอือออ”
แก้มยังร้องไห้ไม่หยุดแม้ว่าไอ้ตุ่นมาถึงมือหมอแล้ว ร่างเล็กกว่ากำลังตัวโยนเสียใจ แล้วผมเองก็ไม่รู้จะปลอบยังไงดีนอกจาก ...
“ไม่เป็นอะไรหรอกแก้ม ไอ้ตุ่นมันอึดจะตาย ขนาดโดนไอ้เสือตบหน้ามาหลายปียังไม่เป็นอะไร”
แก้มตวัดตาขึ้นมองและพอผมเห็นน้ำฉ่ำรื้นรินไหลอาบแก้ม ตาแดง หูแดง น้ำมูกไหล ผมจึงถอนหายใจแล้วจึงยกแขนของตัวเองโอบไหล่แก้มไว้ดึงเข้าหา
“พูดเล่นหรอก ไม่อยากให้เสียใจ หมอโต้งเก่ง รับรองเดี๋ยวมันก็เดินออกมา”
ผมรู้ว่ามันเกินไปหน่อยยามมองมือตัวเองบนหัวไหล่เล็กผอม แต่ร่างของแก้มนุ่มนิ่มดีและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งเด็ก
“เอา ๆ ไม่ต้องร้องเด็ก ๆ ไอ้ตุ่นมันไม่เป็นอะไร มันแค่งงจนมึน เดี๋ยวสักพักก็กลับบ้านได้”
เสียงหมอโต้งเดินออกมาจากห้องทำแผลด้านในพร้อมเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนทำให้ผมและแก้มผละออกจากกัน ตอนนี้ผมก็รู้สึกเก้อเขินไม่รู้จะเอามือตัวเองไปวางไว้ตรงไหน เลยนั่งซุกมือเข้าในกางเกงนักเรียนสีมอซอ
“ขอบใจนะปืน”
“อืม..”
นั่นล่ะคือเหตุการณ์สำคัญ จุดเปลี่ยนของเราสองคน
บทล่าสุด
เส้นรัก 0 เซนติเมตร ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 3ฉันเกลียด เกลียดหมู่บ้านนี้ ขณะที่พ่อกับแม่ขนของลงจากรถเพื่อเข้าบ้านหลังใหม่ ฉันต้องจากเพื่อนโรงเรียนเดิม จากบ้านหลังเดิมห้องที่ฉันชอบที่สุดเพราะมันสีชมพูหวานแหววร่างเล็กในวัยแปดขวบของเด็กหญิงสูงกว่าเด็กชายทั่วไป แต่เพราะดวงหน้าน่ารักจิ้มลิ้มผิวขาวผ่องใสเห็นเส้นเลือด จึงแต่มีคนพากันชมไม่ขาดปากว่าน่ารักอย่างโน้นอย่างนี้ - - จะอ้วกฉันจูงไอ้ตุ่น หมาพันธุ์ทางสีแดงออกดำตุ่น ๆ เดินเล่นข้างทางหน้ารั้วบ้านแว่วเสียงร้องทักทายจากเพื่อนบ้าน แต่ฉันไม่ยอมหันไปดู“แก้ม มานี่ ช่วยกันขนของ”หน้าหวานเล็กเงยขึ้นแล้วดึงลากไอ้ตุ่นเข้าบ้าน“มา ๆ ทำตัวดี ๆ นี่ ข้างบ้านเราถัดไปสองหลังมีเด็กรุ่นเดียวกันนะ ชื่อปืน เป็นเพื่อนกันไว้”“คนอะไรชื่อปืน ฮ่า ฮ่า”“อย่าเสียมารยาท อีกหน่อยเราต้องพึงพาบ้านเขาหลายอย่าง”“ทำไมเราต้องพึ่งพาบ้านเขาด้วยคะแม่”“ก็เราเพิ่งย้ายมาใหม่ไง อีกอย่างได้ข่าวว่าเจ้าปืนลูกบ้านนั่นเรียนเก่ง อีกหน่อยเป็นเพื่อนกันก็ให้ไหว้วานฝากช่วยสอนแก้มได้ไง”“แหวะ!!”เพียะ!!ฉันทำเสียงอ้วกใส่ทันที แล้วรางวัลที่ได้กลับมาคือฝ่ามือเล็กของแม่บนต้นแขน แต่เพราะฉันมันเด็กดื้อและแสบจึงไม่ได้ใส่ใจ
เส้นรัก 0 เซนติเมตร ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2 “ปืน”“อืออ”ผมทำเสียงงึมงำขานรับแต่ตายังจ้องแต่เกมที่หน้าจอโทรทัศน์ รู้สึกโซฟายุบตัวก่อนจะถูกแย่งจอยสติ๊กซ์ออกจากมือ“ฟังแก้มสิ”“มีอะไรพูดมา”ผมหัวเสียเล็กน้อย แต่ก็เท่านั้นเพราะเมื่อเอี้ยวหน้ากลับไปมองร่าวเล็กในชุดมัธยมปลายชั้นปีที่สี่ ผมเริ่มยาวจนมัดได้เป็นหางม้าเล็ก ๆ ตรงกลางผูกโบสีน้ำเงิน เธอกำลังยื่นบางสิ่งออกมาให้“อะไร”“ลูกอมออกใหม่”“ก็กินเองสิ”“กลัวไม่อร่อย”“...”ผมไร้คำพูดแต่ยอมอ้าปากออกให้เธอยัดลูกอมรสแปลกประหลาดเข้าในปากแล้วแลบลิ้น“อึ้ยยยย รสอะไรว่ะเนี่ย ห่วยแตกเป็นบ้าเลย เอาอะไรให้กูกินไอ้แก้ม”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แก้มหัวเราะงอหายจนล้มนอนหงายข้างผม “เป็นไง อร่อยไหม”ผมอยากคายออกเดี๋ยวนี้กำลังทำท่าพ่นทิ้ง แต่เธอเอานิ้วมาดันปากผมเสียก่อนพร้อมฝ่ามือนุ่มหอมมาก ปิดปากผมไว้“อมไว้ปืน ฮ่า ฮ่า กินให้หมด”ผมมองเธออย่างเข่นเขี้ยว จับมือเธอดึงออกแต่ยายเตี้ยใช้อีกมือจับปากผมหุบไว้ ผมจึงจับมืออีกข้างออกเช่นกันแล้วดันจนเธอนอนหงาย หัวเราะเสียงดังผมชะโงกเหนือร่างยายเตี้ย ก้มลงมองดวงหน้าหวานพราวระยับสดใสด้วยรอยยิ้มอย่างที่ทำให้ใจผมเต้นแรง เสียงหวานใสดังต่อเนื่อง แล้วเธอจึงหยุ
เส้นรัก 0 เซนติเมตร ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1ในช่วงอายุแปดเก้าขวบ คงเป็นช่วงอายุที่เด็กชายอย่างเราดวงซวยสุด ๆ ตามความคิดของผมปืนพาร่างเล็กไม่สูงมานักทั้งผอมเกร็งผิวคล้ำจากแดด เดินผ่านหน้าบ้านเด็กแสบเพราะโดนใช้ให้ไปซื้อน้ำมันร้านสะดวกซื้อ เรียกเสียหรูแต่แท้จริงคือร้านของป้าจูขายสารพัดอย่างในหมู่บ้านแต่อยู่ถัดไปอีกซอยผมเดินผ่านบ้านสองหลังกระทั่งกำลังจะถึงบ้านน้าจิตร แว่วเสียงเด็กแสบวิ่งเล่นในบ้านกับไอ้ตุ่น จึงรีบซอยเท้าเร่งอีก ใจอยากวิ่งแต่กลัวเสียฟอร์ม ฉะนั้นจึงค่อย ๆ เดิน“ไอ้ตุ่น” เสียงเด็กหญิงแก้มตะโกนเสียงดัง ยิ่งทำให้ผมแทบวิ่งเลยทีเดียว“ฮ่า ฮ่า ไอ้ตุ่น เห่ามันเลย เห่าเลย”ผมรู้ได้ทันทีว่าเด็กแสบมันกำลังสั่งให้เจ้าหมาหน้าโง่เห่าผม ฮึ เดี๋ยวกลับไปบ้านผมจะปล่อยไอ้เสือแมวที่บ้านมาตบหน้ามัน แต่ตอนนี้ผมเห็นควรวิ่งหนีดีกว่าคิดได้ดังนั้นผมจึงใส่ตีนผีวิ่งเต็มฝีเท้าจนในที่สุดพ้นระยะเขตบ้านของเด็กแสบ จึงได้ยืดกายเดินตรงอีกครั้งไปร้านป้าจูอย่างองอาจเว้นแต่ว่า ขากลับผมยังต้องผ่านบ้านมันอยู่ดี ในมือมีของหลายอย่างจะวิ่งให้เร็วคงไม่สะดวก ผมก้มมองไข่และน้ำมันในมือแล้วนิ่วหน้า - - เอาไงดีไอ้ปืนแต่เพราะผมเป็นลูกผู้ชาย ดังนั้นผ
เส้นรัก 0 เซนติเมตร บทที่ 26 จบบริบูรณ์
บทที่ 26 จบสุดท้ายแล้วทั้งเธอและติณณ์ยังคงค้างต่ออีกหนึ่งคืน โดยไร้ซึ่งการร่วมรักเพราะญาดาไม่อาจรองรับไหวแล้ว แต่พอตอนเช้าตื่นนอนมาเธอยังโดนกวนอยู่ดี“ปืน ไม่เอา แก้มเจ็บ”น้ำเสียงอู้อี้เบี่ยงตัวหนีขณะที่ติณณ์เอาแต่ล้วงควัก เธอหลบเลี่ยงบิดตัวจนติณณ์หยุดมือจ้องหน้า“เอาจริงสิ แก้มเจ็บมากเหรอ”“เจ็บ!! ช้ำ แดง ปวด” ญาดาเน้นเสียงหนักแน่นทำหน้าขึงขังใส่ ติณณ์เงียบไปครู่แล้วโน้มหน้าเข้าใกล้กระซิบ“งั้น แก้มทำให้ปืนหน่อยนะ”“ปืน!!”“นะแก้ม ขัดลำปืนหน่อย”และติณณ์ไม่รั้งรอให้เธอปฏิเสธจับมือเล็กเรียวลงล้วงเข้ากางเกงบ็อกเซอร์ทันที และดูเหมือนลำปืนพร้อมรบยิ่งแต่เช้า“แรง ๆ แก้ม”เขานอนตะแคงรัดเธอไว้ให้เธอช่วยขัดลำปืน ส่วนตัวเองรุกรานเสื้อนอนแกะกระดุมจูบซุกไซ้ซอกคอ คลึงนม ดูดหัวป้าน ครางกระเส่าเว้าวอน“อืม แก้ม ดี อ่า ชักเร็ว ๆ”เธอเหลือบตามองบนแวบหนึ่งแล้วพลันสะดุ้งเมื่อมือใหญ่ล้วงเข้ากางเกงนอนเธอ เลื่อนนิ้วผ่านรอยแยก“ปืน ไม่ ไม่ต้อง”“อ่า แค่อยากจับ อ๊า อีก แรงอีก ปืนเอานิ้วเข้านะ”คราวนี้เธอปล่อยลำทันทีแล้วผลักอกเขาออก มองสีหน้ารวดร้าวใกล้สุขสมแต่ได้เพียงชั่วครู่เพราะเขาโน้มศีรษะลงปิดปาก ประ
เส้นรัก 0 เซนติเมตร บทที่ 25 nc
บทที่ 25 nc“ถ้าแบบหยาบ อ่า เราต้องเพิ่มความขรุขระลงไป ลำปืนจะได้เกิดรอย”ขณะที่ติณณ์ถอนท่อนเนื้อร้อนออกแต่ไม่สุดพลันเลื่อนนิ้วเข้าทางรักไปด้วยพร้อมกันจนคับแน่น“ปืน!! เดี๋ยวก่อน แค่ของปืนก็ อ่า อ๊า ใหญ่ ปืน....”เสียงประท้วงหวานใสขาดหายกลางคันเมื่อลำรักกระทุ้งขึ้นโดยมีนิ้วแกร่งสอดแทรกด้านข้าง“ซี้ดด อืม ดี ชอบไหม ปืนคิดไว้นานแล้ว”“นะ นาน อ่า อ๊า แต่มัน..”ร่างอ่อนนุ่มแอ่นโค้งบิดหนีความรวดร้าวใกล้สุขสม นิ้วร้ายสอดเข้าพร้อมลำใหญ่โจนจ้วงเร็วขึ้น แม้ว่าไม่อาจถี่รัวได้เหมือนคราแรก แต่ความคับแน่นขรุขระทำให้เธอเจ็บหน่วง อาการปวดเนินสาวเกิดขึ้นเร็วเกินตั้งตัว มืออ้อมไปจิกผมคนใต้ร่างไว้แน่น ส่งร่างกระทุ้งลงรับลำปืนเข้มมันเธอปิดเปลือกตาลงปล่อยให้สายธารสวาทลื่นไหลไปทั่วร่างกาย ชีพจรกระหน่ำซ้ำร่องรักร้าวเสียวซ่าน ท่อนเนื้อแทรกสอดไม่พักเช่นเดียวกับนิ้วที่ยังสอดถี่ ฝ่ามือกดเนินสาวเนื้อขาวเสียงเตียงอ๊อดแอ๊ดดังแรง ติณณ์ส่งลำปืนโจนจ้วงขึ้นไม่หวั่นว่าจะมีใครได้ยิน เขาเลื่อนมือขึ้นกำเนินทรวงออกแรงคลึงเคล้น สอดใส่กระทุ้งขึ้นอีกให้เธอได้สมใจ เพียงไม่นานเขารู้สึกถึงแรงสั่นกระตุก ร่องสวาทตอดรัดลำแกร่งรว
เส้นรัก 0 เซนติเมตร บทที่ 24 nc
บทที่ 24 nc“อ่า ปืนใกล้ขาดใจตายแล้วแก้ม เลื่อนลงอีก อ่า เห็นแล้ว อืม”น้ำเสียงติณณ์กระเส่าหนักยิ่งขึ้นยามเธอยกขาเอากางเกงในออกส่งให้เนินสวาทเปิดแย้มออก เธอหยิบเจ้าชิ้นเล็กขึ้นมาใช้นิ้วเกี่ยวไว้แล้วแกว่งหมุน จากนั้นโยนไปด้านหลัง เสียงคนร่างโตตะครุบได้และเสียงสูดดมแรง“อ่า แก้ม กลางเป้ามัน ... แฉะ”“ฮึ ต้องการให้แก้มโชว์อะไรอีก หรือว่าให้แก้มดีไซน์โชว์นี้เอง”เธอโก้งโค้งอีกครั้ง ใช้สองมือจับข้อเท้าตัวเองไว้จนลำตัวโค้งงอ หากมองจากด้านหลังคงเห็นเรือนร่างงดงามจนหมดสิ้น ส่งนิ้วเข้าหาแทรกรอยแยกก่อนแหวกออก“แก้ม อ่า”ติณณ์แทบเด้งตัวพุ่งออกไปหาร่างงดงาม มือขยับรูดท่อนเนื้อไม่หยุด มองภาพสวยงามกายสาวขาวนวลเนียนในยามเย็นลำแสงโพล้เพล้ เอวเล็กคอดกิ่วสะโพกผายออก ก้นกลมกลึงเป็นลูกเด้งตัวยามเธอก้มลง และดวงตาคมกล้าไม่ละออกจากร่องสาว มองเห็นชัดเจนว่าเธอกำลังเร้าอารมณ์แรงโลดเช่นกันจากเนื้อสาวฉ่ำชื้น นิ้วเรียวเล็กเล็บทำสีชมพูอ่อนเลื่อนขึ้นแล้วลงก่อนขยับเปิดรอยแยก จากนั้นจึงค่อยลากนิ้วป้ายน้ำออกมาหมุนตัวกลับมาด้านหน้า“ชิมไหมปืน” ญาดาส่งเสียงเจ้าเล่ห์บ้างก่อนป้ายน้ำบนยอดหัวเล็กแข็งชันตรงกลางทรวงอก ลากนิ้ว
บางทีคุณอาจจะชอบ
สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์72.8K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.6K viewsสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์71.0K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์155.2K viewsรักวุ่น ๆ ของคุณเลขา
สว่างสดใส45 viewsพิษรักโทมัส
ฅนบนดอย658 viewsพลาดรัก ยัยเด็กดื้อ
โอชิม่อน1.2K viewsฟ้าจรดฟาร์ม NC24+
ลมหนาวปลายตุลา1.9K views
