ปฐมบท 1

ปฐมบท 1

“ไม่ ไม่เอา จะเอาอันนี้ อ่ะ อื้ออออ”

เสียงร้องโวยวายของเด็กหญิงพวงแก้มยุ้ยสีชมพูเลือดฝาดระเรื่อ ทำให้เด็กชายที่ยืนอยู่อีกมุมร้านสะดวกซื้อในหมู่บ้านจัดสรรชานเมืองต่างจังหวัดต้องเอี้ยวหน้าไปมองหลายรอบ

“เด็กนั่นร้องทำไมครับแม่”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองมารดาที่แสร้งทำเป็นไม่เห็นเด็กหญิงคนนั้น ทั้งที่เสียงหวีดแหลมเล็กร้องมาสักพักใหญ่แล้ว

“น้องจะเอาของเล่น แล้วแม่เขาไม่ซื้อให้” ผู้เป็นมารดาย่อตัวลง

“ทำไมล่ะครับ มันแพงเหรอครับ”

ผมมองรอยยิ้มอ่อนของมารดาขณะก้มลงกระซิบข้างหูให้ได้ยินกันสองคน

“เปล่า เด็กคนนั้นชื่อแก้ม ชอบมาที่ร้านนี้และร้องจะซื้อของเล่นทุกครั้ง แม่เขาเลยไม่ซื้อให้เพราะมีเยอะแล้ว”

เด็กชายละสายตาจากแม่ไปยังเด็กหญิงคนนั้นอีกครั้ง เธอคงอายุใกล้เคียงกับผมราวเจ็ดขวบ

“ถ้างั้นแสดงว่าเธอต้องเป็นเด็กเอาแต่ใจ ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เธอมาอยู่ใหม่เหรอครับแม่”

“ใช่แล้วปืน ย้ายมาไม่กี่เดือน”

ผมพยักหน้ารับแต่ตายังจ้องไปยังเด็กหญิง ซึ่งตอนนี้หยุดร้องไห้แล้วเมื่อได้ของเล่นที่ตนต้องการ ผมไม่ทันได้หันกลับพลันต้องสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ ๆ ดวงตาฉ่ำน้ำ พวงแก้มยังแดงซ่านเงยหน้าขึ้นจ้องมองผมแน่นิ่ง

“เออ แม่ครับ ผมไม่เอาน้ำแล้วครับ กลับเลยดีกว่า”

ผมรีบบอกมารดาเมื่อยังเห็นเด็กคนนั้นจ้องไม่วางตา มือกุมกระชับมือใหญ่กว่าของแม่ไว้ - - น่ากลัวชะมัด

ขณะที่เดินออกมานอกร้านแล้ว ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมหันกลับไปมองในร้านอีกครั้งแล้วพบว่า เด็กคนนั้น แก้ม กำลังแหกตา แลบลิ้นใส่พร้อมหัวเราะเสียงดังจนหน้าหงาย

หน้าของผมแดงซ่านขึ้นทันทีจนรู้สึกร้อนผ่าวพวงแก้มทั้งสองข้างรวมไปใบหู รีบสะบัดหน้ากลับ จำไว้ให้ขึ้นใจว่าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเด็กคนนั้นอีกเป็นอันขาด

ทว่า...มันคงเป็นไปได้ยากในเมื่อพวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน การปะทะเล็ก ๆ น้อย ๆ มักเกิดขึ้นเสมอ  อย่างเช่น - -

แอ๊ด อ๊อด แอ๊ด อ๊อด

ชิงช้าในสนามเด็กเล่นของหมู่บ้านช่วงเย็น สถานที่ซึ่งนับว่าเป็นจักรวาลศูนย์กลางของบรรดาเด็กเล็ก เด็กโต ด้วยจำนวนของเล่นที่มีอยู่น้อยนิด ทำให้เกิดศึกแย่งชิงเล็ก ๆ น้อย ๆ (คำนี้ผมจำมาจากพวกแม่ ๆ) กันอยู่เรื่อย ๆ

ปีนี้แม้ว่าผมอายุแปดขวบแล้ว แต่เพราะเป็นเด็กชายทำให้ตัวโตช้ากว่าเด็กหญิง ซึ่งบัดนี้ดวงตาผมมองตรงไปยังเบื้องหน้า เด็กหญิงชื่อแก้มคนเดิมกำลังยืนกางขาเท้าสะเอว

“ลงมา ฉันจะเล่น”

ผมนิ่งเงียบหันหน้าหนี นับจากวันนั้นแม้เห็นหน้ากันอยู่เนือง ๆ แต่ไม่ได้พูดคุยกัน เพราะผมไม่ต้องการสุงสิงกับเด็กนิสัยไม่ดีอย่างเธอ

“นาย กล้าขัดใจฉันเหรอ”

ผมยังนิ่ง ไกวชิงช้าเบา ๆ แล้วผิวปาก ใช่แล้ว วันนี้นึกครึ้มยังไงบอกไม่ถูก เลยลองผิวปากอย่างผู้ใหญ่แล้วมันกลายเป็นเพลงกระท่อนกระแท่น เรียกรอยยิ้มให้ตัวเองจนเผลอยิ้มออกมา แต่เด็กหญิงข้างหน้าคงคิดเอาเองว่าผม ... กวนตีน จึงกระทืบเท้าทั้งสองข้างอย่างแรงลงพื้นดินจนฝุ่นตลบขึ้น

“จะลงไม่ลง!!”

ผมหยุดชิงช้าจ้องตอบ แล้วผิวปาก ...

ผัวะ ผลัก ตุบ

เพียงเท่านั้นแหล่ะ เท่านั้น แผ่นหลังของผมกระแทกดินด้านหลังจนจุก ตามองเห็นดาวบินอยู่ด้านบนทั้ง ๆ ที่ฟ้ายังไม่มืด ขาชี้โด่และเด็กหญิงตัวแสบยืนเท้าสะเอวค้ำตัวผมอยู่ด้านบน หัวเราะใส่หน้า

“พูดดี ๆ ไม่ชอบ สงสัยชอบให้ใช้กำลัง”

เธอสะบัดหน้ากลับแล้วขึ้นไปนั่งบนชิงช้าไกวเบา ๆ เอี้ยวหน้ามาด้านหลังแยกเขี้ยวใส่ผมหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงไกวแรงขึ้นจนผมเสียวสันหลังต้องรีบคลานออกจากวงโคจรยืนมองห่าง ๆ - - เดี๋ยวตกแน่

ผมคิดได้เพียงเสี้ยววินาที หรืออาจเพราะผมมีมนต์วิเศษอย่างหนังแฮรี่พ็อตเตอร์ที่ชอบดู เพียงแต่ผมไม่ต้องโบกไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาวิงการ์เดียม เลวีโอซ่า เด็กหญิงแก้มที่ร่างสูงกว่าผม รวบมัดหางม้า ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ทีแรกยิ้มร่า บัดนี้หน้าเหวอยามร่างลอยละล่อง - - ไม่ผิด ลอยละล่อง

ปัก แอ่ก

ร่างผอมเกร็งอย่างผมถึงกับสะดุ้งโหย่งแรง ยกมือปิดหน้าไม่ต้องการเห็น แต่ยังสู้กางนิ้วออกเพื่อมองภาพอันน่าหัวร่อตรงหน้าอยู่ดี

เด็กหญิงแก้มบัดนี้เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นจนแดงตลอดทั้งแถบ เปื้อนรวมไปถึงดวงหน้าที่คนในหมู่บ้านชมกันไม่ขาดปากว่าน่ารัก กระโปรงนักเรียนจีบรอบตัวสั้นสีน้ำเงินกลายเป็นสีฝุ่นและถลกจนถึงแก้มก้นมองเห็นกางเกงในลายหมีสีชมพูสุดคิ้วท์

ผมยิ้มแก้มแทบฉีกขณะยืนมอง แต่ผมไม่เสียมารยาทอย่างเธอหรอก ผมไม่หัวเราะ - - ผมคิดว่าเป็นเพราะแม่ของผมสอนมาดี

แต่แก้มคงอายจัด เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นทุลักทุเลเล็กน้อย นั่นเพราะ .. ล้มลงค่อนข้างแรงอยู่นะ ผมก้มมองหัวเข่าขาวมีรอยขีดแดงหลายขีด อาจมีก้อนหินเล็ก ๆ ผมคิ้วขมวด เธอคงต้องแสบแน่ตอนใส่ยา

“นายหัวเราะฉัน”

“เปล่า”

“หัวเราะ เห็นอยู่”

ผมเริ่มใจคอไม่ดี เด็กหญิงแก้มสาวเท้าเข้ามาใกล้ผมและแน่ล่ะ ในวัยนี้ผมย่อมตัวเตี้ยกว่าเธอมากเกือบคืบ จึงถอยหลังออกสองก้าว แต่เธอตามติด

“บอกว่าเปล่า”  ผมส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง เรื่องอะไรจะให้เธอรู้ว่าผมแอบหัวเราะจริง

“เห็นอยู่ว่าหัวเราะ นายเจอดีแน่”

นั่นล่ะครับ . . พวกเราไม่เคยเรียกชื่อกันทั้งที่รู้จักชื่อกัน ผมเป็นผู้ชาย เป็นยอดชาย เรื่องอะไรที่จะอยู่ต่อล้อต่อเถียงกับผู้หญิง ฉะนั้นผมจึง - - วิ่งหนีกลับบ้านดีกว่า