1. ตอนจบที่ค้างคาใจ (1)

เสียงโห่ร้องตะโกนก่นด่านักโทษก่อกบฏดังขึ้นแซ่ซ้อง ชาวบ้านหลายพันชีวิตในเมืองหลวงแคว้นต้าเฉวียนแห่แหนกันมาดูการลงทัณฑ์กบฏที่คิดคดต่อบ้านเมือง คบคิดกับคนแคว้นเจี้ยนหนานหวังล้มล้างราชบัลลังก์

“ลงโทษให้หนัก จะได้ไม่มีผู้ใดกล้าอีก”

“จริงดังว่า สมควรประหารเก้าชั่วโคตรทุกคนเสียด้วยซ้ำ ฝ่าบาทช่างมีเมตตายิ่งนัก”

คำกล่าวโทษเหล่านั้นมิได้ดังเข้าหูของหลิวฟ่านซีเลยสักนิด

สตรีที่เคยงดงามดั่งดอกฟ้าบัดนี้ไร้ซึ่งสง่า ใบหน้าซูบตอบเต็มไปด้วยฝุ่นผงและโลหิตเปรอะเปื้อน ร่างกายผ่ายผอมถูกมัดไว้กับเสาไม้ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานประหาร จะว่าโดดเดี่ยวก็เอ่ยได้ไม่เต็มปาก ในลานประหารแห่งนี้มีกบฏอีกนับยี่สิบคนที่กำลังรอรับคำตัดสินจากเจ้าแผ่นดิน องค์ฮ่องเต้จางกงหลัวเค่อ

ดวงตาเศร้าหมองเหม่อมองไปทั่ว กระทั่งสะดุดเข้ากับครอบครัวสกุลหลิว ทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ชายทั้งสองต่างมารอส่งนางในวาระสุดท้ายของชีวิต

“ท่านแม่ เหตุใดซูบผอมนักเล่าเจ้าคะ ฮึก” เสียงแหบพึมพำกับตนเอง ภาพตรงหน้าตอกย้ำให้หลิวฟ่านซีกลายเป็นลูกอกตัญญูที่ทำให้บิดามารดาผิดหวัง ทำให้สกุลหลิวต้องเสื่อมเสียเพียงเพราะความโง่เขลาของนาง

“หลิวฟ่านซี มีความผิดโทษฐานลอบส่งข้อมูลราชการให้กบฏ แต่สอบสวนจนทราบว่าไร้ซึ่งเจตนา มิได้คิดคดต่อบ้านเมือง ฝ่าบาทจึงเมตตาพระราชทานสุราพิษ” เสียงประกาศคำตัดสินโทษดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

ครอบครัวสกุลหลิวแม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว ก็ยังมิอาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ไข่มุกล้ำค่าที่เฝ้าทะนุถนอมบัดนี้ต้องถูกพรากไปไกลแสนไกล ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกผิดและเจ็บช้ำที่บิดามารดามิอาจสอนสั่งบุตรให้ดี พี่ชายมิอาจดูแลปกป้องน้องสาวเอาไว้ได้

“ลงทัณฑ์ตามคำตัดสิน!!!”

สิ้นเสียงนั้น ถาดกลมใบหนึ่งก็ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าของคุณหนูสกุลหลิว บนนั้นมีเพียงจอกสุราจอกเดียว ทว่าสายตาเศร้าหมองมิได้มองของเหล่านั้นเลยสักนิด หลิวฟ่านซีเงยหน้ามองเอกบุรุษในชุดขุนนางที่นำของเหล่านั้นมาวาง

ชายผู้นั้นมิใช่ใครอื่น แต่เป็นโจวเทียนฉี บุรุษที่ฟ่านซีรักจนหมดหัวใจ

“ดื่มให้หมดเถิด มิต้องห่วงบิดามารดาของเจ้า สกุลหลิวและสกุลโจวผูกสัมพันธ์กันมานาน อย่างไรเสียก็ไม่ทิ้งขว้างกัน เจ้าจงรับผิดในสิ่งที่ก่อเถิด”

“ฉีเกอ ท่านเคยคิดจะรักข้าหรือไม่...สักเสี้ยวหนึ่งในใจท่าน” เสียงแหบแห้งเอ่ยถาม ด้วยสายตาอ้อนวอน ขอให้อีกฝ่ายพูดในสิ่งที่นางอยากฟังสักครั้ง 

“...ข้าเคยคิดว่าสักวันต้องรักเจ้าให้ได้ เคยคิดว่าอย่างไรเราสองก็ต้องตบแต่งตามสัญญาระหว่างตระกูล แต่เรื่องของใจ มิอาจบังคับกันได้จริงๆ”

“เถียนลี่มี่ เป็นเพราะนางใช่หรือไม่” สายตาเว้าวอนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นโกรธแค้นเมื่อเหลือบไปเห็นศัตรูหัวใจที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน

นางผิดที่เลือกทางไม่ถูก โง่เขลาที่อยากกีดกันสตรีผู้นั้นออกไป จนปล่อยให้ตนเองเข้าไปพัวพันเป็นหมากให้พวกกบฏ

ความผิดของนางมีเพียงเท่านี้...ผิดที่โง่เขลา

“มิเกี่ยวข้องกับมี่เอ๋อร์ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือไร”

“สำนึกสิ่งใดหรือ ฮึก ที่ข้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้มิใช่เพราะข้าต้องการให้นางออกจากชีวิตท่านหรือ ข้าผิดหรือไรที่เกลียดสตรีที่แย่งคู่หมั้นของข้า เราสองหมั้นหมายกันแล้ว ท่านเคยเอ่ยต่อข้าว่าจะดีกับข้า จะดูแลข้าชั่วชีวิต แต่พอเถียนลี่มี่เข้ามา ท่านก็เปลี่ยนไป” น้ำสีใสไหลพรากจากหน่วยตา ความอัดอั้นตันใจพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

เหตุใดมิมีผู้ใดเข้าใจนางบ้าง เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด เป็นใครกันแน่ที่เจ็บปวดที่สุด

“...”

“สตรีนางนั้นทำให้ข้าต้องถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะ กลายเป็นสตรีหน้าไม่อายตามหึงหวงท่าน ถูกท่านตำหนิ ต่อว่า ทั้งยังเอ่ยขอถอนหมั้นครั้งแล้วครั้งเล่า...เช่นนี้ฉีเกอยังจะเอ่ยว่านางไม่เกี่ยวข้องได้อีกหรือ”

โจวเทียนฉีไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เพียงส่ายหน้าราวกับเอือมระอาหนักหนา ขุนนางหนุ่มลุกออกจากลานประหารไป หลิวฟ่านซีจึงได้แต่มองตามด้วยสายตาที่เจ็บปวด ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นฝังลึก เมื่อหันไปสบเข้ากับสายตาเสแสร้งแกล้งทำเหมือนโศกเศร้าของเถียนลี่มี่

“เถียนลี่มี่ ข้าขอให้เจ้าจงพบเจอสิ่งเดียวกับข้า ทุกข์อย่างที่ข้าทุกข์ เจ็บอย่างที่เจ้าทำข้าเจ็บ ถึงตอนนั้นข้าจะอโหสิกรรมให้” ว่าเพียงเท่านั้น มือบางที่เพิ่งถูกปลดพันธนาการก็คว้าเอาสุราพิษกระดกเข้าปากจนหมดจอก เพียงไม่นานนักทุกอย่างก็มืดดับลง

ชื่อของหลิวฟ่านซีกลายเป็นผุยผง มิมีผู้ใดจดจำได้อีก

กบฏจางกงเต๋อหัวถูกกวาดล้างจนสิ้น เหล่าขุนนางที่มีผลงานต่างได้รับปูนบำเหน็จตามความดีความชอบที่กระทำ รวมไปถึงโจวเทียนฉีที่ได้เลื่อนขึ้นเป็นขุนนางขั้นสอง ดำรงตำแหน่งสูงสุดในสำนักผู้ตรวจการ ทั้งยังได้รับพระราชทานสมรสกับสตรีในดวงใจอย่างเถียนลี่มี่ ไม่นานนักคู่บุญคู่วาสนาก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายตัวน้อย

สามีดี ภรรยาดี บุตรดี ชีวิตนี้คงมิหวังสิ่งใดอีก

จบบริบูรณ์

ปัง!!! ฝ่ามือบางกระทบลงบนโต๊ะด้วยความอึดอัดใจ

“อะไรของแกวะ จบแบบนี้ฉันไม่โอเค!”