10. บุรุษรูปงาม (1)

“มิคิดว่าจะมีโจร กล้าเข้ามาขโมยของในค่ายทหาร”

“อ๊ะ ไม่ใช่ๆ ข้าไม่ใช่ขโมยนะ พอดีข้ามารอพบพี่ใหญ่น่ะ” มือเล็กโบกปฏิเสธ ทั้งที่ตายังคงจดจ้องใบหน้าสวรรค์บรรจงสร้างของอีกฝ่าย แบบนี้ถึงเรียกว่ารูปงาม ไหนเลยเพื่อนสนิทของนางถึงได้บรรยายว่าโจวเทียนฉีเป็นหนุ่มรูปงามที่เหล่าสตรีต่างหมายปองกัน เฮ้อ~ นึกแล้วอยากให้เพื่อเข้ามาเห็นด้วยตาจริงๆ ว่าคนหล่อเขาเป็นกันยังไง

“หลักฐานคาอยู่ที่มือ ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ” มุมปากเอกบุรุษยกขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็พอทำให้ฟ่านซีรู้ว่าตนเองกำลังถูกกลั่นแกล้งเป็นแน่

“...ใช่ ข้าเป็นขโมยแล้วอย่างไร เจ้าจะจับข้าอย่างนั้นหรือ พี่ชายข้าคือรองแม่ทัพหลิวไห่คุน ในค่ายนี้เขาเป็นรองเพียงฝ่าบาทเท่านั้น” คุณหนูหลิวเชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า ซ้ำยังยื่นปลายคันธนูข้างหนึ่ง ปักลงกลางอกแกร่งที่ถูกห้อมล้อมด้วยชุดเกราะเหล็ก

“นี่เจ้า...ไม่รู้จักข้าหรือ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองสตรีพูดจาโอ้อวด ในแววตาพยัคฆ์เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“เหตุใดข้า-” ยังไม่ทันที่หลิวฟ่านซีจะได้ถามให้หายสงสัย ก็ได้ยินเสียงน้ำหนักเท้าวิ่งเข้ามาในกระโจม

สีหน้าและท่าทางของหลิวไห่คุนราวกับถูกดาบพาดอยู่บนคอ รองแม่ทัพหนุ่มรีบเข้ามาดึงร่างน้องสาวให้ออกห่างจากเอกบุรุษตรงหน้า

“เจ้าทำอันใดซีซี ขอประ-” เสียงของคุณชายใหญ่หลิวเงียบลงเพียงเพราะคนตรงหน้ายกมือขึ้นห้ามปราม

“พี่ใหญ่มาก็ดีแล้ว คนของท่านกลั่นแกล้งข้า หาว่าข้าเป็นขโมย”

“เอ่อ คือ-”

“หึๆ ขออภัยคุณหนูหลิว คราแรกข้าจะเข้ามาปรึกษาธุระกับรองแม่ทัพหลิว เห็นว่ามีคนอยู่นึกว่าเป็นโจรขโมยจริงๆ แต่พอรู้ว่าเป็นคุณหนูหลิวข้าก็โล่งใจ จึงอยากหยอกล้อเล่นเท่านั้น” คนพูดยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางเหลือบไปสบตากับหลิวไห่คุนนิ่ง เพียงเท่านั้นไห่คุนก็รู้ว่าต้องเงียบปากและทำตัวเป็นขอนไม้ลอยตามน้ำไป

“ไม่เป็นไรๆ จริงสิพี่ใหญ่ ข้านำอาหารมาให้ท่านแทนพี่สะใภ้ วันนี้เด็กๆ ติดมารดาแจ จึงปลีกตัวออกมามิได้ ทานเลยดีหรือไม่”

“เอ่อ ซีซีพี่ยังไม่หิว”

“ไม่หิวได้อย่างไร พี่ใหญ่ไปนั่งรอเลย ข้าจัดเตรียมของเพียงครู่เดียว ท่านก็อยู่ทานด้วยกันสิ เรื่องงานที่จะพูดกับพี่ใหญ่ รอทานมื้อเที่ยงเสร็จก่อนเถิด” หลิวฟ่านซีว่าไปก็จัดกับข้าวลงบนโต๊ะ ดีที่ตั้งใจจะมาทานมื้อเที่ยงกับพี่ชายอยู่แล้วจึงเตรียมมามากพอสำหรับทานสามคน

จาน ชาม ตะเกียบถูกจัดไว้เป็นสามชุด ทีแรกฟ่านซีก็ถามหาจูหลิง แต่พี่ใหญ่บอกว่าให้จูหลิงไปทานที่โรงครัวของค่ายแล้ว จึงยกจานชามและตะเกียบคู่หนึ่งให้ลูกน้องของพี่ชายไป

“นั่งเลยเจ้าค่ะ วันนี้มีแต่ของโปรดพี่ใหญ่ทั้งนั้น แล้วท่าน เอ่อ ว่าแต่ท่านจะให้ข้าเรียกอย่างไรดี”

“เค่อ”

“ได้ๆ ท่านน่าจะอายุมากกว่าข้า เรียกท่านว่าพี่เค่อดีหรือไม่ เอาล่ะ ทานๆ รสมือพี่สะใภ้ข้าอร่อยทุกจาน ข้ารับรองได้” เสียงหวานพูดเจื้อยแจ้ว คีบอาหารวางบนจานของพี่ชายและพี่เค่อ สหายใหม่ที่พึ่งรู้จัก

ปกติแล้วหากท่านพ่อไม่อยู่ซีซีก็มักจะพูดคุยบนโต๊ะอาหารอย่างผ่อนคลาย ก็อย่างว่าอดีตราชครูต้องเคร่งเรื่องมารยาทเป็นธรรมดา

ส่วนเรื่องตักอาหารให้พี่เค่อนั้น...ก็นะ เห็นคนหล่อก็ต้องทำตัวซื่อๆ แอบอ่อยไปบ้าง หุ่นได้ หน้าได้ ใครมันจะอดใจไหว!

“แล้วคุณหนูหลิวเล่า รสมือเป็นอย่างไร”

“ฝะ- อะฮึ่ม! ท่านเค่ออย่าได้ถามถึงเลยขอรับ ก่อนหน้านี้ยังพอทำได้ แต่พักหลังมาย่ำแย่ถึงขั้นสุนัขข้างเรือนไม่ยอมทาน”

“ข้าไม่จำเป็นต้องทำอาหาร ในเมื่อมีคนทำให้ข้าทานอยู่แล้ว” สาวงามคีบเนื้อเข้าปาก หยักไหล่ไม่ยี่หระ

“สักวันเจ้าก็ต้องแต่งออก ถึงวันนั้นหากสามีอยากทานกับข้าวที่เจ้าทำ เจ้าจะทำอย่างไร หน้าที่ของสตรีต้องเรียนรู้ไว้บ้าง เข้าใจหรือไม่”

“ไม่เข้าใจเจ้าค่ะ ข้าบอกแล้วว่าจะไม่แต่งออก จะเกาะพี่ใหญ่กับพี่รองไปจนแก่ หรือหากจะแต่งคนผู้นั้นก็ต้องทัดเทียมท่านหรือไม่ก็สูงกว่า ต้องมีเงินเลี้ยงข้าได้ โดยที่ข้าไม่ต้องทำงาน ฮ่าๆ”

“เมื่อครู่คุณหนูหลิวเอ่ยว่า ในค่ายแห่งนี้รองแม่ทัพหลิวเป็นรองเพียงฝ่าบาทเท่านั้น มิใช่ว่าคุณหนูหลิวอาจเอื้อมถึงพระองค์หรือ” คนที่นั่งฟังบทสนทนาของสองพี่น้อง พูดแทรกขึ้นมา พลางเลิกคิ้วมองหน้าหวาน

“แคกๆ พี่เค่อหาเหาใส่หัวข้าแล้ว ฝ่าบาทข้าไม่อาจเอื้อม อีกอย่าง...ฝ่าบาทรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ เกิดเป็นท่านลุงพุงโต หน้าตาน่ากลัวขึ้นมาจะทำอย่างไร” สาวเจ้าทำท่าขนลุกขนพอง

“คะ แคกๆ”

“เอ่อ-” คนกลางอย่างไห่คุนถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“พี่เค่ออย่าได้พูดอีกเล่า ข้าขนลุกไปหมด”