9. เล่มพิเศษ (2)

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น หลิวฟ่านซีก็ใช้เวลาขบคิดอยู่นาน พอทบทวนแล้วเหตุการณ์ต่างๆ ไม่เหมือนกับที่นางเคยอ่านมาแม้แต่น้อย ดูเหมือนทุกอย่างจะพลิกผันไปกันหมด

‘รอเล่มพิเศษละกัน แกต้องชอบแน่’

“เชี่ย! หรือจะเป็นเล่มพิเศษวะ” ปลายนิ้วเล็กถูกเจ้าของขบกัดจนแดง หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นรัวอย่างอยู่ไม่สุข เพราะหากนี่เป็นเรื่องราวในเล่มพิเศษจริง ชีวิตนางต้องวุ่นวายมากกว่าเดิมเป็นแน่

ถ้าจะให้คิดแบบหลุดโลกหน่อย นางคงคิดว่าตัวเองหลุดเข้ามาในนิยายเล่มพิเศษของเพื่อน ซึ่งเล่มพิเศษนั้นอาจจะเป็นเรื่องราวของนางร้ายที่ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตอะไรทำนองนั้น

แล้วแบบนี้ชีวิตนางจะเป็นอย่างไร

“โอ้ย~ ปวดหัวๆ” ช่างเถิด ในเมื่อตอนนี้นางก็พยายามอยู่ห่างตัวหลักของเรื่องแล้วก็คงไม่มีอะไรกระมัง

“ซีซี อยู่ในห้องหรือไม่”

“อยู่เจ้าค่ะๆ พี่สะใภ้รองมีอันใดหรือเจ้าคะ” หลิวฟ่านซีเปิดประตูออกมาก็เจอฮูหยินของพี่ชายคนรองยืนทำสีหน้าไม่สู้ดี

“พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้ามิค่อยสบาย เอ่ยว่าเวียนหัว นอนพักอยู่ในห้อง ข้าจึงจะวานเจ้าเอามื้อกลางวันไปให้พี่ชายเจ้าทีได้หรือไม่ ข้าจะอยู่รอท่านหมอมาตรวจดูอาการ” วันนี้ท่านพ่อท่านแม่ออกเดินทางไปเยี่ยมญาติที่ชานเมือง ในเรือนจึงไม่มีผู้ใดอยู่ เหลือเพียงบ่าวไพร่ จะปล่อยให้ฟ่านซีอยู่รอพูดคุยกับท่านหมอก็เกรงว่าจะไม่ได้เรื่องได้ราว ไหนจะเด็กน้อยทั้งสองอีก เกาผิงอันจึงตัดสินใจอยู่เรือนดูอาการซางเยว่เอง

“อ่อ ได้เจ้าค่ะ แล้วหลานๆ เล่าจะให้ข้าพาไปด้วยหรือไม่”

“มิเป็นไร ข้าจะดูเอง เจ้าอย่าพึ่งบอกพี่ชายของเจ้าเล่า ประเดี๋ยวจะเป็นห่วงไปกันใหญ่”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะจัดการให้” หลิวฟ่านซีรีบเรียกให้จูหลิงเข้ามาจัดเครื่องแต่งกายให้พร้อมสำหรับออกไปด้านนอก

ใช้เวลาเพียงไม่นาน หลิวฟ่านซีกับจูหลิงก็หอบหิ้วมื้อกลางวันพะรุงพะรังขึ้นรถม้าไป สถานที่แรกคงหนีไม่พ้นสำนักตรวจการที่ทำงานของหลิวจ้งเหลียน พอเห็นหน้านางพี่ชายคนรองก็อดค่อนแคะมิได้

“ไหนว่ามิได้สนใจในตัวโจวเทียนฉีแล้วอย่างไรเล่า วันนี้ถึงขึ้นมาส่งข้าวข้าเพื่อมาหาชายผู้นั้นเลยหรือ”

“พี่รอง ท่านคงไม่หิวข้าวใช่หรือไม่” ฟ่านซีชักมือที่ถือถังไม้กลับ แต่อีกฝ่ายก็ยื้อเอาไว้ได้ทัน

“แล้วนี่พี่สะใภ้เจ้าไปที่ใด เหตุใดไม่มาส่งข้าวสามี”

“ต้องเลี้ยงดูบุตรสาวท่านอย่างไรเล่า ข้าไปล่ะ ป่านนี้พี่ใหญ่หิ้วท้องรอแล้ว” ว่าเพียงเท่านั้นก็หันหลังกลับออกไป ทิ้งให้จ้งเหลียนมองตามหลังอย่างคุ้นคิด

ครานี้ซีซีของเขาคงตัดใจจากโจวเทียนฉีได้แล้วจริงๆ เพราะหากเป็นปกติแล้วต้องเอ่ยถามถึงบุรุษผู้นั้นทุกครั้ง บางทีถึงขั้นมานั่งทานข้าวกับเขา บอกให้เขาเรียกโจวเทียนฉีมาทานมื้อเที่ยงด้วยกัน แต่นี่เพียงเอาข้าวมาส่งแล้วก็กลับ

“อืม ฉลาดสมเป็นน้องสาวข้าเสียที”

คนถูกนินทาตามหลังไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาว รีบขึ้นรถม้าไปยังค่ายทหาร คิดไว้ว่าพอนำอาหารไปให้พี่ใหญ่เสร็จ จะขอไปดูนายทหารซ้อมยิงธนูเสียหน่อย อยากรู้ว่าในยุคนี้มีวิธีการซ้อมอย่างไร ในนิยายแม้ไม่ได้ลงลึกเรื่องการศึก แต่ก็เอ่ยว่ามีขุนพลที่ยิงธนูแม่นระดับหลับตายิงยังได้

“ข้ามาพบรองแม่ทัพหลิว นำมื้อกลางวันมาให้เขา” หลิวฟ่านซีพยักหน้าให้จูหลิงนำของที่อยู่ในกล่องไม้เก็บให้ทหารยามดู เข้าใจดีว่าอย่างไรก็ต้องมีการตรวจขันเรื่องนี้

“อ่อ คุณหนูหลิว เชิญไปรอที่กระโจมทางทิศตะวันออกก่อนเถิดขอรับ ตอนนี้รองแม่ทัพกำลังประชุมอยู่กระโจมกลาง”

“ขอบใจมาก” ทั้งฟ่านซีและจูหลิงไม่เคยมาส่งข้าวคุณชายใหญ่ของสกุลเลยสักครั้ง ทุกทีเป็นพี่สะใภ้มาส่งเอง

“กระโจมตะวันออก แล้วมันกระโจมไหนกันแน่เนี่ยจูหลิง”

“บะ บ่าวก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”

“เป็นอันใดของเจ้า ปากสั่นเชียว” ฟ่านซีหันไปหาสาวใช้คนสนิท เห็นกรอบหน้ามีเม็ดเหงื่อผุดออกมา ท่าทางดูร้อนรนชอบกล

“เอ่อ คือ บะ บ่าวอยากถ่ายหนักเจ้าค่ะ”

“ฮะ ฮ่าๆ เช่นนั้นก็รีบไป ประเดี๋ยวข้าจะอยู่ในกระโจมหลังนั้นรอ” หลิวฟ่านซีชี้ไปยังกระโจมที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้ เนื้อหานิยายระบุไว้ชัดเจนว่าแคว้นต้าเฉวียนไม่มีตำแหน่งแม่ทัพ เนื่องจากองค์จักรพรรดิจะเข้ามาควบคุมกองทัพด้วยองค์เอง เหตุผลก็คงเพราะกลัวเรื่องแม่ทัพรวบรวมทหารก่อกบฏกระมัง

“ชะ เช่นนั้นบ่าวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

“ไปเถิดๆ ไม่ต้องรีบเล่า ประเดี๋ยวจะเลอะเสื้อผ้า ฮ่าๆ” ฟ่านซีหัวเราะตามหลังคนสนิท ส่วนตนเองก็ยกถังไม้ใส่อาหารเข้าไปรออยู่ในกระโจม

ความแปลกใหม่ แปลกที่แปลกทางดึงดูดความสนใจของหลิวฟ่านซีได้เป็นอย่างดี เมื่อเปิดเข้ามาในกระโจม คนงามก็วางถังไม้ไว้อย่างเรียบร้อย แล้วจึงเดินสำรวจภายในกระโจมของพี่ชาย

ที่นี่มีเพียงของใช้จำเป็น โต๊ะที่เต็มไปด้วยภูมิประเทศจำลองของแคว้นต้าเฉวียนและแผ่นดินโดยรอบ ชั้นวางตำราสูงท่วมหัว โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยม้วนกระดาษมากมาย

แต่ที่สะดุดตาหลิวฟ่านซีคงหนีไม่พ้นแท่นวางอาวุธที่มีทั้งหอก ดาบ และ...ธนู

“โห สวยมาก” หลิวฟ่านซีเดินเข้าไปคว้าเอาคันธนูอันวิจิตนั้นขึ้นมาละเมียดดู นางหลงใหลในธนูมาตั้งแต่เด็ก พอได้เห็นคันธนูที่สลักลายและมีสัดส่วนที่พอดิบพอดี จึงอดไม่ได้ที่จะลองยกขึ้นมาง้าง ตั้งท่าเตรียมยิงอย่างที่เคยฝึก

“หือ เสียดายสายตึงไปนิดหนึ่ง” หากเป็นพี่ใหญ่ก็คงสบายๆ แต่สำหรับสตรีอย่างนางต้องปรับสายให้ยืดหยุ่นกว่านี้อีกสักนิด

“มิคิดว่าจะมีโจร กล้าเข้ามาขโมยของในค่ายทหาร” เสียงทุ้มเข้มไม่คุ้นหูทำให้ฟ่านซีรีบหันไปดู ทว่าดวงตาที่กลมอยู่แล้วกลับเบิกกว้างเป็นพิเศษ หัวใจที่เต้นอยู่กลับสะดุดครู่หนึ่ง ก่อนจะเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นเอกบุรุษที่อยู่ในชุดเกราะเต็มยศ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อคม คิ้วเข้มโก่งลับกับโครงหน้า ไหนจะจมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีปากเป็นกระจับ

ใครกันเนี่ย! ในนิยายยังมีบุรุษที่หล่อราวเทพเซียนอยู่ด้วยหรือ