Chapter 4 | ข้อตกลง [100%]

“หนูเอิงของพ่อไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคนนะครับ ควรเข้าใจซะใหม่ พ่อก็รู้ว่าแต่งงานกับผมแล้วผู้หญิงคนนั้นจะเจอกับอะไรบ้าง” ตอบเสียงเรียบ

“นี่แกไม่ได้ทำอะไรน้องใช่ไหมไอ้คิง แค่กๆๆ”

“ไปถามลูกสาวสุดที่รักของพ่อสิครับ หึ” ทิ้งระเบิดไว้แล้วก็เดินขึ้นห้องไปทิ้งไว้ให้ชายวัยกลางคนนั่งมองแผ่นหลังของลูกชายด้วยใจที่บีบรัด

ระหว่างที่ทั้งสองทะเลาะกันอยู่กลางบ้าน พวกเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้บุคคลที่ถูกกล่าวถึงกำลังยืนมองพวกเขาจะทางด้านบนของบ้าน นึกน้อยใจกับคำพูดของสามี ทั้งที่เธอก็ไม่เคยทำอะไรผิด ทำไมจักรพรรดิถึงเกลียดชังเธอขนาดนั้นด้วย

“แอบฟังคนอื่นไม่รู้เหรอว่ามันไร้มารยาท”

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาจักรพรรดิก็เอ่ยกับหญิงสาวที่นั่งหันหลังอยู่ข้างเตียง เรียวปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น ปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ตัดสินใจแล้วว่ายังไงซะวันนี้เธอต้องทำอะไรสักอย่าง

“เอิงจะยอมเซ็นใบหย่าให้ค่ะ”

อิษยาพูดเสียงเบา เธอคิดทบทวนมาดีแล้วว่าการคืนอิสระให้กับร่างสูง มันคงเป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับเขาและเธอ

“ฮะ เธอพูดว่ายังไงนะ”

จักรพรรดิที่กำลังปลดกระดุมเสื้อหันมาถามย้ำอย่างไม่อยากเชื่อหู

“เอิงจะเซ็นใบหย่าให้อย่างเงียบๆ”

“แล้วเธอก็เอาไปฟ้องพ่อของฉันน่ะสิ”

“เอิงสัญญาว่าเอิงจะเซ็นใบหย่าเงียบๆ แล้วจะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วย”

หญิงสาวเชิดหน้าหันมาเผชิญหน้ากับสามีตรงๆ ดวงตากลมที่เคยหวาดกลัวชายหนุ่มตรงหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

“บอกเหตุผลมาสิ ทำไมเธอถึงอยากหย่ากับฉัน ทั้งที่เธอเป็นคนเสนอให้ฉันแต่งงานด้วยไม่ใช่หรือไง”

เดินตรงไปคว้าข้อมือบางมาบีบจนอีกฝ่ายน้ำตาคลอ  ความเจ็บที่ข้อมือยังไม่เท่ากับใจของอิษยาเลยด้วยซ้ำ เธออยากหยุดความสัมพันธ์อันอุบาทว์นี้เต็มทน ถึงเธอจะรักชายตรงหน้าเพียงใด แต่ในเมื่อเขาไม่คิดจะแบ่งเศษเสี้ยวหัวใจให้เธอ ทำไมเธอถึงต้องทนอยู่ด้วย

“เอิงไม่เคยขอแต่งงานกับคุณ”

อิษยาเน้นคำอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ได้ทำแบบนั้น และเธอก็ไม่เข้าใจเหตุผลที่ราเชนทร์ตัดสินใจแบบนี้ด้วย ถึงอีกฝ่ายจะเอ็นดูเธอแค่ไหน แต่อิษยาก็เป็นเพียงเด็กที่ท่านอุปการะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่เมื่อรู้ว่าจักรพรรดิถูกบังคับ โดยถ้าปฏิเสธทรัพย์สมบัติทั้งหมดราเชนทร์จะยกให้เธอเพียงผู้เดียว ซึ่งเรื่องนี้อิษยาไม่ได้ต้องการเลยสักนิด

ตั้งแต่บุษบาแม่ของจักรพรรดิก้าวเดินออกจากบ้านไป อิษยาก็รู้สึกผิดมาโดยตลอด ยิ่งราเชนทร์ให้ความสำคัญกับเธอมากเท่าไร มันกลับทำให้อิษยารู้สึกลำบากใจมากเท่านั้น ทว่าเธอเองก็ไม่สามารถปฏิเสธน้ำใจของผู้มีพระคุณด้วยเช่นกัน

“ทั้งที่เธอที่อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่นอย่างนั้นเหรอเอิงเอย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับฉันนะ” ไม่รู้ว่าทำไมการที่อิษยามาพูดเรื่องการหย่าเขาต้องโกรธถึงเพียงนี้ มันควรจะดีใจไม่ใช่หรือไงกัน

“ก็เอิงจะหย่าให้ไงคะ ที่จริงเอิงแต่งงานกับคุณก็เพื่อให้คุณพ่อสบายใจ เอิงไม่อยากให้อาการป่วยของท่านกำเริบ แต่ถ้าเราหย่ากันอย่างเงียบๆ แล้วไม่ให้คุณพ่อรู้ เอิงจะขอให้คุณช่วยแสดงละครต่อหน้าคุณพ่อต่อได้ไหมคะ อย่างน้อยก็ช่วงนี้” หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงแผ่วน้ำตาคลอเบ้า

พลันคิดถึงเรื่องเมื่อวันก่อนที่เธอพาราเชนทร์ไปโรงพยาบาล วันนั้นคุณหมอเรียกเธอไปพูดคุยถึงเรื่องโรคมะเร็งที่ลุกลามไประยะที่สี่แล้ว คุณหมอบอกให้เธอทำใจ และพยายามทำให้ราเชนทร์มีความสุขในทุกๆ วัน

“เมื่อสองวันก่อน เอิงพาคุณพ่อไปโรงพยาบาลเพื่อฟังผลการให้คีโมครั้งที่แล้ว แต่คุณหมอ ฮึก ฮึก บอกว่ามะเร็งของคุณพ่อลุกลามไประยะที่สี่แล้ว ฮึก คุณพ่อจะอยู่กับเราได้อีกไม่นานค่ะ”

พูดไปก็ก้มหน้าร้องไห้อย่างสุดกลั้น ทั้งที่อิษยาพยายามใจแข็งมาโดยตลอด ทว่าเมื่อพูดถึงเรื่องนี้เธอก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ ปล่อยน้ำตาให้ร่วงหล่นสู่พื้นพร้อมกับสะอื้นจนตัวโยน

ขณะที่จักรพรรดิได้แต่ยืนนิ่งงันเมื่อฟังคำอธิบายของร่างบาง หัวใจบีบรัดเมื่อได้ยินข่าวร้าย ทั้งที่ก็ทำใจไว้บ้างแล้ว แต่ถึงอย่างไรสายใยของครอบครัวก็ไม่มีวันตัดขาด แม้นว่าจักรพรรดิจะโกรธเคืองพ่อของเขามากแค่ไหนก็ตาม

“ฉันจะยอมเล่นละครตามที่เธอขอร้องแล้วกัน ส่วนเรื่องเซ็นใบหย่าเธอได้เซ็นแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” พูดจบก็เดินไปคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำเข้าไปในห้องน้ำ

อิษยารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยจักรพรรดิก็ให้ความร่วมมือกับเธอ เธอหวังว่าเวลาต่อจากนี้จะทำให้ราเชนทร์เบาใจ และใช้เวลาในช่วงชีวิตสุดท้ายอย่างมีความสุขก็พอ นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอจะทำให้ท่านได้จริงๆ