Chapter 4 | ข้อตกลง [50%]

“ไปเข้าห้องน้ำนานเชียวนะ ท้องเสียหรือไง”

คณิตเอ่ยถามอิษยาด้วยความเป็นห่วง เห็นว่าเพื่อนเข้าห้องน้ำนาน กะว่าจะเดินออกไปตามก็พอดีกับที่อิษยาเดินเข้ามาพอดิบพอดี สังเกตว่าเพื่อนมีอาการเหนื่อยหอบและเหงื่อออกเต็มกรอบหน้าก็นึกว่าอิษยาไม่สบายหรือเปล่า

“อืม ท้องเสียนิดหน่อยน่ะ”

อิษยาพูดปลด ใบหน้าหวานแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะทำเรื่องที่น่าอายในที่สาธารณะแบบนั้นได้ หากถูกคนจับได้คงได้อายจนแทรกแผ่นดินหนีเป็นแน่ เหลือบมองตัวต้นเหตุกำลังนั่งหัวเราะอย่างสบายใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับจ้องเธอกลับมาพร้อมกับยกยิ้มให้เธอ

“งั้นกลับเลยไหม เดี๋ยวเราไปส่ง”

คณิตเอ่ยอาสา สีหน้าแสดงความเป็นห่วงจนคนที่มองเหตุการณ์อยู่ตลอดถึงกับหมั่นไส้ ไอ้หน้าอ่อนนี่คงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงคนนี้ไปได้หรอก มารยา ทำตัวอ่อนแอ ไม่มีพิษมีภัย แต่แท้จริงแล้วอิษยาก็แค่อยากสบาย นี่คงหาเหยื่อรายใหม่ไว้สำรองแล้วหากได้หย่ากับเขา

“ระวังน้องมึงด้วยนะคชา น้องมึงไม่ทันผู้หญิงคนนั้นหรอก”

ด้วยความหวังดีจักรพรรดิกระซิบบอกเพื่อนที่นั่งดื่มอย่างเงียบๆ นี่กินเหล้าจะหมดขวด เห็นคชายกแก้วดื่มตลอดยังไม่เห็นทีท่าว่าอีกฝ่ายจะเมา ก็อย่างว่ากว่าจะคอแข็งเป็นหินได้สามเพื่อนรักก็เคยกอดคอกันอ้วกมาแล้วตอนอยู่อังกฤษ เหล้าแรงแค่นี้ไม่คณามือหรอก

“ทำไมวะ” เลิกคิ้วเอ่ยถามอย่างสงสัย

“กูแค่เตือน”

“หึ...ไม่ใช่มึงจะเก็บไว้แดกคนเดียวเหรอไอ้คิง”

น้ำเสียงทุ้มพูดสวนกลับ ก่อนหน้านี้คชาเห็นจักรพรรดิเดินตามอิษยาเข้าไปในห้องน้ำ เดินออกมาอีกทีเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยทั้งคู่ แค่มองปราดเดียวก็พอจะเดาออกว่าทั้งสองไปทำอะไรกันมา

“ก็แค่แดกเล่นๆ รอพ่อกูตายกูจะจับผู้หญิงคนนั้นเซ็นใบหย่าแล้วเฉดหัวออกไปจากบ้านกูทันที”

จักรพรรดิพอจะรู้อาการป่วยของราเชนทร์ว่าไม่มียาตัวไหนรักษาให้หายเพราะมะเร็งได้แพร่กระจายไปทั่วปอดแล้ว ที่อยู่ได้มาถึงทุกวันนี้ก็เพราะกำลังใจที่ขับเคลื่อนให้เขายังมีลมหายใจอยู่ตอนนี้ เดาได้ไม่อยากว่าราเชนทร์ปูทางไว้ให้อิษยาเป็นที่เรียบร้อยก่อนที่เขาจะจากไป ทว่าจักรพรรดิไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงที่เข้ามาทำลายครอบครัวของเขา ไปเสวยสุขกับทรัพย์สมบัติที่พ่อกับแม่ของเขาสร้างมาด้วยกันอย่างสบายแน่นอน

ครอบครัวธนาการกิจไพบูลย์ไม่ใช่ตระกูลร่ำรวยมาตั้งแต่ต้น ทว่าที่มีทุกวันนี้ก็เพราะน้ำพักน้ำแรงที่ราเชนทร์และบุษบาสร้างมาด้วยกัน กว่าที่ทั้งสองจะลืมตาอ้าปากได้ก็กินเวลาไปหลายปี

จักรพรรดิจำได้แม่นว่าเขาไม่เคยได้อยู่กับพ่อกับแม่เลยด้วยซ้ำ พวกเขาพาลูกชายคนเดียวไปฝากกับพี่สาวของบุษบาให้ช่วยเลี้ยงตอนที่พวกเขาตัดสินใจจะทุ่มเงินก้อนสุดท้ายไปซื้อที่ดินหลายสิบล้านเพื่อทำรีสอร์ตจนกิจการขยายใหญ่โตบุษบาก็ไปรับลูกชายของเธอมาดูแลเอง

“มึงแน่ใจนะว่ามึงจะทำอย่างนั้นจริงๆ”

คชาถามย้ำ ที่จริงเขาไม่อยากจะก้าวก่ายเรื่องของเพื่อนสักเท่าไรเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว แต่เมื่อเห็นอาการหึงหวงจนออกนอกหน้า ทำให้เขาอดที่จะเย้าแหย่เพื่อนตัวดีมิได้

“ก็คอยดู”

กระดกน้ำเมาจนหมดแก้ว คชายกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นท่าทีของหมาหวงก้าง

“แล้วอย่ามานั่งเสียใจแล้วกัน”

ความเคียดแค้นปรากฏนัยน์แววตาดุ จักรพรรดิย้ำเตือนตัวเองว่ายังไงก็ไม่มีวันเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป คนที่เสียใจไม่ใช่เขาแต่เป็นพ่อของต่างหาก เขาจะทำให้ราเชนทร์เห็นว่าเขาคิดผิดที่เลือกเด็กคนนี้แทนที่จะเป็นครอบครัวของตัวเอง

       

“แกหายหัวไปไหนมาไอ้ลูกเวร”

เสียงแหบแห้งของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีพยาบาลสาวเข็นมาหาคนที่พึ่งจะเข้าบ้านมา หัวเรือใหญ่ของตระกูลธนาการกิจไพบูรณ์ ตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดในจังหวัดพังงาบัดนี้กลับมีเพียงแต่หนังหุ้มกระดูก ใบหน้าตอบยังมีเค้าโครงความหล่อในอดีต ผิวหนังแห้งกร้าน ดวงตาโปน เพราะพึ่งผ่านการเข้ารับเคมีบำบัดมา เขาเอ่ยทักลูกชายที่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตามาเกือบอาทิตย์

“ไม่ดีเหรอครับ สุขภาพจิตของพ่อจะได้ดีขึ้นไง” จักรพรรดิตอบเสียงเรียบ

ตั้งแต่เรื่องที่ผับวันนั้นจักรพรรดิก็ไม่ได้เข้าบ้านมาร่วมอาทิตย์ ส่วนหนึ่งเขากำลังซุ่มทำธุรกิจกับเพื่อนรักอย่างไคน์และคชาอย่างเงียบๆ หลังจากคชากลับจากอังกฤษและต้องดูแลกิจการเรือสำราญต่อจากครอบครัว ทำให้จักรพรรดิเล็งเห็นช่องทางทำธุรกิจต่อ เขาจึงใช้โอกาสนี้ในการเปิดบริษัททัวร์ร่วมกันสามคน

“เมื่อไรแกจะโตสักทีไอ้คิง แกแต่งงานมีครอบครัวแล้วนะ แล้วแบบนี้ฉันจะเบาใจให้แกดูแลหนูเอิงได้ไง แค่กๆๆ”

ราเชนทร์กระแทกเสียงด้วยความโกรธ

“จะมีสักวินาทีไหมที่พ่อไม่ห่วงลูกคนโปรดของพ่อ”

จักรพรรดิยกยิ้ม นึกสมเพชตัวเองที่ตัดสินใจยอมแต่งกับอิษยาตามคำสั่งของราเชนทร์ เพียงเพราะหากเขาไม่ทำตาม ทรัพย์สมบัติทั้งหมดหรือแม้กระทั่งบ้านหลังนี้ราเชนทร์จะโอนให้อิษยาทั้งหมดทันทีที่เขาปฏิเสธ จักรพรรดิไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้น เขาไม่ได้สนใจทรัพย์สมบัติของราเชนทร์เลยด้วยซ้ำ ลำพังแค่ทำกิจการร้านเหล้า เปิดผับ ทำให้เขามีกินมีใช้ไม่มีหมดอยู่แล้ว

“หนูเอิงเป็นคนที่เหมาะสมกับแกแล้ว แกลองเปิดใจให้เธอแล้วหรือยัง แกจะรู้ว่าน้องน่ารักขนาดไหน”

“หนูเอิงของพ่อไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคนนะครับ ควรเข้าใจซะใหม่ พ่อก็รู้ว่าแต่งงานกับผมแล้วผู้หญิงคนนั้นจะเจอกับอะไรบ้าง”