บทที่ 2 คุณยักษ์น้ำแข็ง [2]

“ไม่จำเป็นครับ หากคุณไม่สะดวก สามารถเคลื่อนย้ายเฉพาะผลงานและส่งตัวแทนไปได้ครับ”

คุณหนูตระกูลหวังไม่ตอบในทันที เธอทำเพียงก้มหน้าวาดรูปต่อ ขณะกำลังชั่งน้ำหนักว่าควรตอบรับข้อเสนอของลูเธอร์หรือไม่

ทว่าในจังหวะนั้นเอง พู่กันที่วางอยู่ใกล้มือก็ร่วงลงพื้นหินอ่อนแล้วกลิ้งไปหยุดอยู่ใกล้ปลายเท้าของแขกผู้มาใหม่ เอลล่าบังคับวีลแชร์ไปตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนจะพยายามเอนตัวลงหยิบมันด้วยแขนเล็ก ๆ บอบบาง ขณะที่มืออีกข้างที่ยังเปื้อนสีเผลอปาดเข้าที่แก้มนวลใสของตัวเองจนเปื้อนเป็นเส้นจาง ๆ

การกระทำเมื่อครู่นั้นถูกนัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์มองอยู่เงียบ ๆ มาเฟียหนุ่มผู้ปราศจากหัวใจและความเอื้ออารีต่อใครก็ตามยกเว้นคนสำคัญมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาราบเรียบ

“ขอโทษค่ะ คุณช่วยหยิบให้หน่อยได้ไหมคะ” เมื่อยื้อเท่าไหร่ก็ไม่อาจเอื้อมไปหยิบสิ่งที่อยู่ตรงปลายเท้าเขาได้ คนตัวเล็กจึงเอ่ยปากขอร้องอีกฝ่าย หากแต่…

“ผมไม่เสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่ได้ผลประโยชน์ตอบแทนครับ และคำขอบคุณผมไม่นับว่ามันคือผลประโยชน์” มาเฟียหนุ่มตอบกลับคำขอด้วยน้ำเสียงปราศจากคลื่นอารมณ์ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง

คุณหนูตระกูลหวังได้แต่ลอบผ่อนลมหายใจคุกรุ่นออกมา ก่อนจะพยายามเอื้อมมือไปหยิบพู่กันบนพื้นอีกครั้ง

ให้ตาย…

คนคนนี้นี่มัน…

“ฉันว่าฉันพอจะได้คำตอบแล้วค่ะ” เสียงหวานใสในคราแรกแข็งขึ้นมาอีกหนึ่งระดับ เอลล่าหวังยังอยู่ตรงหน้าเขา ไอ้คนแล้งน้ำใจคนนั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจดจ้องเครื่องหน้าหล่อเหลาคมคายปราศจากคลื่นอารมณ์ที่เพิ่งเบนสายตาคมดุมามองกัน

“หวังว่าจะเป็นคำตอบที่คุ้มค่ากับการที่ผมต้องถ่อมาถึงที่นี่นะครับ” ถ้วยชารสเลิศถูกวางลงบนจานรองแผ่วเบา ก่อนที่อิริยาบถแล้งน้ำใจในคราแรกจะแปรเปลี่ยนเป็นอิริยาบถของการวางอำนาจกดข่มอยู่ในที

“ฉันตอบรับข้อเสนอค่ะ” เครื่องหน้าคมคายของรองบอสลูเธอร์ปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจทันที หากแต่ก็มิวายเคลือบแคลงใจในท่าทีของคนตรงหน้าที่ยังคงไว้ซึ่งท่าทีอ่อนโยน แม้ในนัยน์ตาคู่สวยจะทอประกายบางอย่างที่บ่งชัดว่าเธอไม่พอใจในความแล้งน้ำใจของเขาเมื่อครู่

“แต่มีข้อแม้ว่าคุณชายจะต้อง…” มุมปากหยักขยับยกน้อย ๆ อีกครั้งเมื่อสิ่งที่คาดการณ์ไว้ในหัวนั้นปรากฏชัด แม้จะยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมีข้อแม้อะไร หากแต่คุณหนูตรงหน้าที่มีเลือดมังกรตระกูลหวังไหลเวียนอยู่ในกายคงไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเสียมารยาทโดยไม่ถือสา

“ผมจะต้องทำอะไรครับ” คราวนี้เป็นนัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ที่จ้องตอบกลับไปอย่างไม่สั่นไหวเช่นกัน มาเฟียหนุ่มจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาอีกฝ่าย ราวกับเป็นการข่มขู่โดยนัยขณะรอคำตอบ ก่อนจะต้องกระตุกยิ้มมุมปากด้วยประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

“คุณเนธานจะต้องประสานงานกับฉันเองทุกขั้นตอน”

หึ

สมแล้วที่เป็นลูกหลานตระกูลหวัง

นัยน์ตาสีเฮมาไทต์ลึกลับเย็นเยือกขึ้นอีกระดับเมื่อไล่ตามความคิดของคนตรงหน้าทัน

เธอดูออกว่าเขาอึดอัดและไม่สะดวกใจที่จะพบเธอบ่อย ๆ

อ่า ไม่เลวเลยเอลล่า หวัง

“ดีลไหมคะ หรือว่า…”

“ตามนั้นเลยครับ” จบประโยคนั้น ถ้วยน้ำชาก็ถูกยกขึ้นมาจรดริมฝีปากได้รูปอีกครั้ง ราวกับจะใช้มันช่วยลดทอนความกระหายอยากเอาชนะคนอ่อนแอกว่า

เพราะอะไรที่มันไม่สมน้ำสมเนื้อคนอย่างเขาไม่เคยให้ค่า และคุณหนูน่าสงสารตรงหน้าก็จัดเป็นหนึ่งในประเภทนั้น

บทสนทนาเรื่องการจัดแสดงงานศิลปะยังคงดำเนินต่อไป เอลล่าหวังที่ละวางอัตตาลงได้ชั่วขณะกล่าวเสนอไอเดียว่าเธออยากใช้ธีม ‘แสงในฤดูหนาว’ ในการนำเสนอผลงานครั้งนี้

ทว่ารองบอสมาเฟียอีกขั้วอำนาจกลับไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่อีกฝ่ายนำเสนอมากนัก เพราะสิ่งที่ดึงความสนใจทั้งหมดของเขาไม่ใช่ธีมงานหรือคอนเซปต์อะไรทั้งนั้น หากแต่มันคือ ‘สี’ บนแก้มใส ๆ นั่นต่างหาก

รอยเปื้อนนั้น…ราวกับดวงจันทร์ดวงใหญ่ในคืนรัตติกาลมืดมิด

พู่กันที่ร่วงลงมาทดสอบความด้านชาของเขามันยังทำให้เขาสั่นคลอนไม่ได้ แต่ไอ้รอยเปื้อนเวร ๆ นั่น…

ถ้วยชาเนื้อหนาถูกวางลงบนจานกระเบื้องเงียบ ๆ ก่อนที่มาเฟียตระกูลใหญ่จะหยัดกายลุกขึ้น แล้วสืบเท้าไปยืนตรงหน้าร่างบางบนวีลแชร์

“เงยหน้าขึ้นหน่อยครับ”

ประโยคคำสั่งถูกเปรยผ่านน้ำเสียงราบเรียบทว่าเด็ดขาด ปราศจากความอ่อนโยนในนั้นทำเอลล่าหวังชะงักเล็กน้อย ทว่าท้ายที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับที่ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มบาง ดวงตาคู่สวยสื่อคำถาม

หากแต่อีกฝ่ายไม่อธิบายอะไร มาเฟียตระกูลใหญ่ทำเพียงหยิบ Pocket Square สีสะอาดออกจากอกเสื้อสูท ก่อนจะใช้มันเช็ดคราบสีบนแก้มขาวนวลของเธอด้วยท่าทางนิ่งขรึม

นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ปราศจากคลื่นอารมณ์ใด ริ้วน้ำแข็งบาง ๆ ในนั้นสะท้อนเพียงความว่างเปล่าและดวงหน้าซับสีระเรื่อของอีกฝ่ายเลือนราง น้ำหนักมือที่กดลงมาไม่ได้อ่อนโยน ทว่าก็ไม่ได้หนักมือจนทำแก้มใสระคายเคือง

เพราะโลกหม่นเทาของเขามันไม่ควรมีสิ่งแปลกปลอมใดรุกล้ำเข้ามา แค่แสงสว่างจาง ๆ จากคนตรงหน้ามันก็ทำให้เขาหงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว ยิ่งมีสีอื่นที่ดูมีชีวิตชีวาปะปนเข้ามากับผู้หญิงที่คล้ายกับสิ่งแปลกปลอมตรงหน้าด้วยแล้ว

อ่า…

ราฟาเอลมันส่งเขามาทรมานชัด ๆ

“ขอบคุณนะคะ” เสียงหวานกล่าวขอบคุณเมื่อมาเฟียหนุ่มถอนมือออกไป เขาวางผ้าเปื้อนสีลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี พร้อมกับเอ่ยประโยคราบเรียบปราศจากคลื่นอารมณ์

“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณครับ ไว้ผมจะกลับมาทวงผลประโยชน์ทีหลัง” จบประโยคเย็นชานั้นรองบอสลูเธอร์ก็เตรียมหมุนร่างเดินจากไปทันที

ทว่า…

“ฉันขอคอนแท็กต์คุณไว้ได้ไหมคะ” ช่วงขายาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาประสานสายตากับคนตรงหน้าอีกครั้ง และราวกับเธอรู้ว่าเขาจะปฏิเสธ เสียงหวานหูจึงเปรยขึ้น

“คุณชายรับข้อเสนอแล้วนะคะว่าจะดีลงานกับฉันเองทั้งหมด ฉะนั้นฉันจำเป็นต้องมีคอนแท็กต์คุณโดยตรงค่ะ” ดวงหน้าสวยละมุนในเวลานี้ยังซับสีระเรื่อจาง ๆ ทว่ากลับไม่ได้ทำให้ความอยากเอาชนะเขาที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความไร้เดียงสาบริสุทธิ์นั่นลดทอนลงไปเลยแม้แต่น้อย

หึ

มุมปากหยักของคุณชายธำรงอัศววัฒน์ขยับยกเล็กน้อยก่อนจะสืบเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่เครื่องหน้าคมคายจะโน้มลงมาอยู่ในระดับเดียวกับคนตรงหน้าแล้วเปรย

“งั้นผมขอยืมดินสอกับกระดาษหน่อยนะครับ” สิ้นประโยคชวนสงสัยนั้นมาเฟียใหญ่ก็โน้มตัวเข้าใกล้อีกฝ่ายจนเครื่องหน้าคมคายเลยลาดไหล่เล็กไปข้างหลัง

เอลล่าหวังเผลอกลั้นหายใจในวินาทีที่ร่างทั้งร่างของเธอแข็งเกร็งอยู่ภายในวงแขนแข็งแรงของเขา กลิ่นหอมสะอาดจากร่างกายสูงใหญ่ที่อบอวลใต้โพรงจมูกปลุกปั่นจิตสำนึกและเส้นประสาททุกเส้นของเธอจนร่างกายนี้แทบเป็นอัมพาต

เธอลืมแม้กระทั่งการหายใจ…

การที่คนมีระยะกับเธอชัดเจนแบบเขาจู่ ๆ กระโจนเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัวนี่มัน

“คอนแท็กต์ผมเขียนไว้ให้แล้ว กรุณาอย่าส่งข้อความที่ไม่เกี่ยวกับงานมานะครับ…”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยบอกขณะที่ร่างสูงใหญ่หยัดกายขึ้นยืนหลังตรงสง่าเช่นเดิม “…เพราะผมไม่ชอบอะไรที่มัน…สว่างมาก ๆ”

“…”

ดวงหน้าหวานละมุนปรากฏรอยย่นจาง ๆ ตรงหว่างคิ้วเพราะไม่เข้าใจท้ายประโยคของอีกฝ่าย เห็นดังนั้นรองบอสลูเธอร์จึงกล่าวขยายความต่อเพื่อให้เข้าใจตรงกัน

“หน้าจอมือถือน่ะครับ ผมไม่ชอบเวลามันวาบขึ้นมา”

ซะที่ไหน…

‘สว่าง’ ที่เขาหมายถึงมันคือ…

อ่า…

“แล้ว Pocket Square ของคุณจะให้ส่งคืนที่ไหนคะ”

“ผมทิ้งแล้ว อย่าเก็บมาใส่ใจเลยครับ”

จบประโยคมาเฟียตระกูลใหญ่ก็หันร่างแล้วเดินจากไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ และร่องรอยอุ่นวาบที่สวนทางกับบุคลิกเจ้าตัวที่ยังติดค้างอยู่บนแก้มซับสีระเรื่อของคุณหนูคนเล็กตระกูลหวัง

แปลก…

คนคนนี้เขาไม่ได้ใจดี ไม่ได้สนใจอย่างอื่นนอกจากผลประโยชน์ ไม่ได้แม้แต่จะสนใจมิตรภาพที่เธอพยายามหยิบยื่นให้เลยด้วยซ้ำ

แต่ทำไมกันนะ ทำไมความหม่นเศร้าบางเบาในดวงตาคู่คมของเขามันถึงเอาแต่ดึงดูดเธอ

นัยน์ตาสีอ่อนสะท้อนลายมือที่ไม่ประณีตนักของคุณชายรองลูเธอร์ มุมปากได้รูปคว่ำลงเล็กน้อยอย่างมันเขี้ยวเมื่อแม้แต่ลายมือยังสะท้อนความเย่อหยิ่งเย็นชาของเขา

เรียวมือเล็กจรดปลายดินสอลงบนกระดาษใต้ลายมือของอีกฝ่าย

‘คุณยักษ์น้ำแข็ง’

อ่า…

จู่ ๆ ก็อยากรู้ว่ากำแพงน้ำแข็งนั่น…

เธอจะสามารถละลายมันแล้วเข้าใกล้เขาอีกนิดได้หรือเปล่า…

.

.

.

เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย

.

ฝากติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ