บทที่ 3 ความเย็นเยือกที่ถูกแสงอุ่น ๆ วาบผ่าน

สามวันให้หลัง

กลิ่นไอดินหลังฝนตกที่ผสมเข้ากับกลิ่นซีเมนต์และสิ่งก่อสร้างราวกับเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและการเริ่มต้นใหม่เมื่อเมฆฝนดำมืดเคลื่อนตัวผ่านไป ทว่ากลับไม่ใช่สำหรับใครบางคนในสถานที่แห่งนี้

เพราะสนามแข่งม้าเถื่อนถูกสร้างในเงาอำนาจของลูเธอร์โดยไม่ขออนุญาต กลิ่นอายที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศจึงไม่ใช่กลิ่นของความหวัง หากแต่เป็นกลิ่นอายของการกลัวตาย สิ้นหวังเพราะการกระทำโง่เขลา

เสียงฝีเท้าของม้าหนุ่มกระแทกพื้นดังสะท้อนไปทั่วทั้งสนามเถื่อนที่ตอนนี้ปิดไฟจนเกือบมืดสนิท ยกเว้นเพียงสปอตไลต์ดวงใหญ่ที่สาดลงมาเฉพาะตรงกลางลู่วงรี เผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนที่ถูกมัดแน่นเข้ากับหลังม้า มือทั้งสองถูกมัด ร่างกายถลอกช้ำเลือด กำลังร้องโหยหวนเมื่อสัตว์ขนาดยักษ์วิ่งลากร่างไปตามพื้นทราย

“ช่วยด้วย…ได้โปรด อ๊ากกกกก”

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเชือกเส้นหนาที่พันธนาการแน่นราวกับเป็นเงื้อมมือของมัจจุราช และเสียงของร่างมนุษย์ที่ถูกกระชากไปตามพื้นทราย

ขณะที่ลูกน้องอีกห้าคนในแก๊งเดียวกันนั่งก้มหน้าตัวสั่นระริกอยู่อีกมุมของสนาม เมื่ออยู่ภายใต้แรงกดข่มเย็นเยือกของบรรดาสมาชิกระดับสูงของลูเธอร์และจ่าฝูงหมาล่าเนื้ออย่างคุณชายรอง

ร่างสูงสง่าในชุดสูทไร้รอยยับราคาแพงนั่งไขว่ห้างบนอัฒจันทร์ชั้นบนสุด นัยน์ตาสีเทาเข้มลึกลับที่มองลงมาราวกับมัจจุราชที่กำลังเพลิดเพลินกับการค่อย ๆ ฉีกเลาะเนื้อตัวของคนบาป

เกลียวควันสีขุ่นถูกพ่นออกจากริมฝีปากหยักช้า ๆ ก่อนจะกลืนหายเป็นเนื้อเดียวกับอากาศ บรรยากาศรอบตัวมาเฟียหนุ่มยิ่งชวนน่าหวาดหวั่นเมื่อเขาเอาแต่นั่งพ่นควันบุหรี่นิ่ง ๆ

ไม่มีคำสั่ง มีเพียงปลายนิ้วที่เคาะเบา ๆ ลงบนหน้าขาแกร่งหนึ่งครั้ง พริบตานั้นผู้ติดตามคนสนิทก็สั่งคนเร่งม้าให้เร็วขึ้น

วินาทีนั้นบรรดาคนของแก๊งมาเฟียที่ลักลอบเปิดสนามแข่งเถื่อนในเขตธุรกิจของลูเธอร์โดยไม่ได้รับอนุญาตต่างตัวสั่น เหงื่อเย็น ๆ ซึมแผ่นหลังทั้งยังก้มหน้างุดไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ฝ่ายมากอำนาจกว่าพ่นควันสีขุ่นช้า ๆ อีกครั้ง การกระทำเมื่อครู่แผ่วเบาและเย็นเยือกปราศจากโทสะและความสะใจ มีเพียงความแน่วแน่ เด็ดขาดที่สะท้อนในก้นบึ้งนัยน์ตาคู่คมเท่านั้น

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เสียงร้องโหยหวนของหัวหน้าแก๊งดังแหวกม่านความกลัวของคนถูกคาดโทษ ไม่นานเสียงฝีเท้าม้าก็สงบลง เหลือเพียงเสียงร้องไห้สะอื้นของคนบางคนในเงามืดของสนาม

รองเท้าหนังที่เสริมอำนาจให้ผู้สวมก้าวลงมาจากอัฒจันทร์เงียบ ๆ

ทว่าทุกฝีก้าวนั้นหนักแน่น ไม่รีบร้อน ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้ากลุ่มลูกน้องของชายที่เพิ่งถูกลากไปจนร่างเปรอะเลือดแล้วเปรย

“บ่อนม้าเถื่อนในเขตปกครองลูเธอร์?”

รองบอสมาเฟียตระกูลใหญ่หลุบสายตาเย็นชามองพวกที่นั่งกองอยู่กับพื้น นอกจากประคองลมหายใจแล้ว ไม่มีใครกล้าขยับตัวหรือเอ่ยสิ่งใด

“อ่า…จริง ๆ เลย”

สิ้นประโยคนั้น คุณชายธำรงอัศววัฒน์ก็สูดหายใจเข้าในวินาทีเดียวกันกับที่ลมหายใจสุดท้ายของหัวหน้าแก๊งสวะนี่ดับมอดลงเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว

ความกลัวมากมายไต่ออกมาจากหัวใจฝ่ายใต้อำนาจกดข่มราวกับฝูงมด

“ฟังให้ดี…”

วินาทีนั้นความเป็นความตายมีเพียงคำประกาศิตของคนตรงหน้าเป็นตัวกำหนด ช่วงขายาวก้าวไปหยุดตรงกลางวงแล้วเปรยด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมอำนาจกว่าครั้งไหน ๆ

“ทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อย แล้วเปิดต้อนรับแขกตามเดิม”

ลมหายใจที่คั่งค้างอยู่กลางโพรงอกถูกลอบผ่อนออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อสิ้นประโยคนั้น บุคคลห้าคนตรงหน้าเข้าใจทันทีว่าเจ้านายคนใหม่หมายถึงอะไร

นับตั้งแต่วินาทีนี้สนามแข่งม้าเถื่อนแห่งนี้ได้รับอนุญาตจากลูเธอร์ให้ดำเนินกิจการต่อไป แน่นอนว่าผลประโยชน์ล้วนตกไปที่มาเฟียตระกูลใหญ่ทั้งหมด

เมื่อเสร็จธุระ ช่วงขายาวก็กำลังจะหมุนร่างเดินกลับไปที่รถ ทว่าแผ่นหลังเยือกเย็นเปี่ยมอำนาจกลับต้องหยุดชะงักกะทันหัน เครื่องหน้าคมคายเบี่ยงไปทางขวาเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจช้า ๆ แล้วค่อย ๆ พ่นเสียงจามจากการคันจมูกออกมานิ่ง ๆ

แม่ง…

มือแกร่งข้างหนึ่งยังถือบุหรี่เอาไว้ ขณะที่มืออีกข้างล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าสีเข้มขึ้นมาซับที่ปลายจมูกเบา ๆ

ฉิบหายสิ…

เพราะดอกยิปโซฟิลล่าวันนั้นยังทิ้งฤทธิ์ไว้…

“คุณชายครับ...”

ผู้ติดตามคนสนิทที่ยืนรออยู่อีกฝั่งเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะเดินเข้ามายื่นสมาร์ตโฟนส่วนตัวให้อย่างนอบน้อมแล้วเปรย

“ข้อความจากคุณเอลล่าครับ”

รองบอสลูเธอร์เพียงปรายตามองหน้าจอที่แสดงแจ้งเตือนแชท ชื่อของคนที่เขาไม่ได้จัดไว้ในฐานะพิเศษก็สะท้อนในนัยน์ตาหม่นแสงทันที

Ella : นี่คือภาพตัวอย่างที่จะใช้แสดงในงานค่ะ แต่อยากให้คุณเนธานมาดูด้วยตัวเองที่สตูดิโอมากกว่า จะได้เห็นแสงสมจริง

ข้อความจากอีกฝ่ายไม่ได้กระทบเส้นอารมณ์ของรองบอสตระกูลมาเฟียใหญ่เลยแม้แต่น้อย เนธานเลื่อนนัยน์ตากลับไปยังสนามเบื้องล่างอย่างเย็นชา นิ้วแกร่งคีบบุหรี่ค้างไว้ตรงริมฝีปากหยัก ไม่อัดควันนิโคตินเข้าปอด ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เพราะกำลังใช้สมาธิไปกับการครุ่นคิดเรื่องคำชักชวนก่อนหน้า

อ่า ยัยเด็กอวดดีนั่น…

คิดว่าเป็นคนสำคัญของนายเหนือหัวลูเธอร์แล้วเขาจะตามใจ?

“ตอบกลับไป” ประโยคแรกในรอบหลายนาทีถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ผู้ติดตามคนสนิทชะงักเล็กน้อย ก่อนจะสงวนท่าทีแล้วเปรยถาม

“ให้ตอบว่าไงดีครับ?” พริบตานั้นบุหรี่ที่ถูกเผาไหม้จนเกือบหมดก็ถูกกดลงบนที่เขี่ย ปลายไฟสีส้มมอดลงช้า ๆ พร้อมกับเสียงปราศจากคลื่นอารมณ์ของคุณชายธำรงอัศววัฒน์

“ ‘ครับ’ คำเดียว”