บทที่ 4

“ชื่ออะไร!” ฉันถามอย่างฉุนเฉียว

“อัครเดช เอกสกุลมหาไพศาล”

“ชื่อกับนามสกุลก็เหมือนเป็นคนรวย ทำไมญาติไม่ได้ทำให้เหรอ” ฉันอดถามไม่ได้

“ญาติไม่เหลือแล้ว” ผีไร้ญาติและน่าจะขาดมิตรด้วยตอบเสียงแผ่ว

“เดี๋ยวทำให้ แต่หนูไม่ทำให้ฟรีนะรู้ใช่ไหม ข้าวของสมัยนี้แพง แค่ทำสังฆทานทีหนึ่งก็เกือบพันแล้ว” ฉันขู่ ให้ฉันช่วยผีทุกตนฉันคงหมดตัวพอดี ลำพังแค่ค่าขนมจะช่วยอะไรใครได้ตัวเองยังไม่รอด

“รู้...” ผีคุณตาอัครเดชพูดเบา ๆ และมือข้างหนึ่งก็โผล่พ้นพื้นดินมาพร้อมกับก้อนสีเหลืองดำเท่ากับเหรียญสิบบาทก็วางไว้ตรงพื้น ฉันยิ้มกับก้อนเหลืองดำที่ไม่น่ามองเท่าไหร่นั้น คนอื่นอาจคิดว่านี่เป็นก้อนกรวดก้อนหินธรรมดา แต่จริง ๆ แล้วมันคือทองคำธรรมชาติ

“อืม...น่าจะพอจัดการให้อยู่ แต่ที่ลุงทำหนูล้มต้องจ่ายมาอีกก้อน” ฉันกำลังขู่กับผีที่โผล่แต่หัว ช่วยไม่ได้ก็เขาทำฉันเจ็บตัว ป๊ากับม้าต้องจ่ายค่าแว่นใหม่ให้ฉันอีกตั้งสองหมื่นกว่า

“ขอโทษ” ก้อนทองที่ขนาดใหญ่กว่าก่อนหน้านี้ก็ถูกวางไว้ข้างเท้าฉัน

“ค่อยน่าช่วยหน่อย” ฉันพึมพำมองก้อนเหลืองดำในมือ  

“แต่หนูก็ได้ขี่หลังไอ้หนุ่มนั่นนะ”

“นี่แอบฟังหนูคุยกับเพื่อนเหรอ” ถ้าไม่แอบฟังผีเหล่านี้ไม่มีทางรู้ ใครที่คิดว่าผีจะให้หวยฉันบอกเลยว่าไม่มีทาง ผีไม่ได้รู้ล่วงหน้าเหมือนเทวดา นางฟ้านะ

“ฟังนิดหนึ่ง” ผีแอบฟังบ่นเบา ๆ แต่ฉันได้ยิน

“เป็นยังไงบ้าง”

“ว้าย!” เสียงของคนข้างหลังทำฉันตกใจล้มนุ่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงพื้น ฉันไม่ถลึงตาใส่ผีที่โผล่แค่หน้าผากกับตา แม้จะโผล่มาแค่นั้นฉันก็รู้ว่าลุงอัครเดชนี่กำลังหัวเราะเพราะฉัน

“โทษที พี่ทำเราตกใจเหรอ”

“อ่อ...ค่ะ หนูคุยโทรศัพท์อยู่”

“เราหาอะไรอยู่เหรอ” พี่เหนือกวาดตามองรอบ ๆ บริเวณที่ฉันนั่ง

“เปล่าไม่ได้หาอะไรคะ หนูกำลังจะกลับแล้ว” ฉันรีบลุกพรวดโดยที่ไม่ได้ระวัง ทำให้ร่างถลาล้มคล้ายจะหงายหลัง

“ว้าย!” แต่แทนที่ฉันจะล้มกระแทกพื้น พี่เหนือที่เร็วกว่าก็จับแขนฉันดึงไว้ทัน สิ่งที่ฉันกระแทกคืออกแกร่ง ๆ ของคนตรงหน้า วันก่อนขี่หลังเขา วันนี้กระแทกหน้ากับแผงอก เสียงหัวเราะชอบใจของผีลุงอัครเดชทำฉันต้องถลึงตาใส่เขาอีกรอบ

ฝีมือเขาแน่

“เราทำไมซุ่มซ่าม” พี่เหนือว่าและพยุงให้ฉันยืนได้ด้วยตัวเอง

“ขอบคุณค่ะ หนูกลับก่อนนะคะ” ฉันรีบยกมือไหว้ขอบคุณและเดินเร็วไปยังหน้าประตูโรงเรียน ซึ่งวันนี้เฮียมังกรจะแวะมารับฉันกลับบ้าน

“เป็นอะไรหน้าแดง” ทันทีที่ฉันขึ้นนั่งบนรถเฮียมังกรก็ถามทันที ฉันใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างจับแก้มตัวเองและแน่นอนว่ามันร้อน

“หนูวิ่งมาหาเฮียไงก็เลยร้อน” ฉันโกหกหน้านิ่ง

“หึ เชื่อก็โง่แล้ว หน้าแบบนี้แกมีคนที่ชอบใช่ไหม เหมยลี่ อย่าให้เฮียรู้นะว่ามันเป็นใคร” พ่อของฉันขึ้นชื่อว่าหวงลูกสาว แต่เฮียมังกรเรียกว่าหวงน้องสาวขั้นสุด ใครมาจีบ มาแซว เฮียแกก็พร้อมจะหิ้วปีกไปปรับทัศนคติทันที

“ไม่มี้!” เสียงยิ่งสูงยิ่งส่อพิรุธคงไม่เกินจริง เพราะเวลานี้เสียงฉันสูงปรี๊ด

“เฮีย หลอมอันนี้ให้หน่อย” ฉันแบมือให้เฮียดูของที่กำไว้แน่นตั้งแต่ลุงอัครเดชให้มา

“ได้มาจากไหน”

“ตรงที่ล้ม พรุ่งนี้ต้องไปทำบุญให้เขา” ความลับของฉันมีแค่เฮียมังกรเท่านั้นที่รู้ ก็ฉันต้องให้เฮียหลอมทองให้ทุกครั้งที่ได้มาจากคุณลุงคุณน้าผี ๆ ทั้งหลาย ครั้งแรก ครั้งสองพอบอกว่าเก็บได้ให้พี่ชายฟัง แต่ครั้งสาม ครั้งสี่พี่ชายไม่เชื่อทำให้ฉันจำเป็นต้องเล่าความจริง

“อืม น่าจะได้เยอะอยู่” นี่แหละที่เขาเรียกมืออาชีพเพราะแค่ปรายตามองนิดหน่อยเท่านั้นเฮียของฉันก็แทบประเมินราคาได้เลย

“จริง ๆ เขาให้ก้อนเดียว แต่เขาทำแว่นหนูแตก ทำหนูเจ็บตัว หนูก็เลยเรียกค่าทำขวัญเยอะ ๆ หน่อย”

“ฉลาด ใครใช้ให้มันทำน้องเฮียเจ็บตัว” เฮียมังกรจับหัวฉันโยกไปมาอย่างแสนรัก

“น้องเฮียมังกรไงคนนี้ ฉลาดเหมือนเฮีย”

“ให้มันได้อย่างนี้สิ ฮ่าฮ่า” เสียงหัวเราะคับรถบ่งบอกได้ดีกว่าเฮียมังกรกำลังอารมณ์ดี

“หกหมื่นห้า!” ฉันตกใจกับจำนวนเงินที่ขายทองให้เฮียมังกร ไม่คิดว่าสองก้อนเล็ก ๆ นั้นจะขายได้ถึงหกหมื่นห้า

“ทองบริสุทธิ์มากเลยนะ อีกอย่างน้ำหนักก็ดี” เฮียมังกรว่าซึ่งแน่นอนว่าฉันพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง เอาไปทำบุญให้คุณลุงอัครเดช เอกสกุลมหาไพศาลสักสองหมื่นบาท ทำกับวัดสักสองพันที่เหลือก็บริจาคให้โรงพยาบาลแล้วกัน          

เช้าวันต่อมาฉันรีบเรียกรถจากแอปพลิเคชันสีเขียวยอดนิยม เพื่อไปยังวัดที่ใกล้โรงเรียนซึ่งอยู่ใกล้กับคุณลุงอัครเดชมากที่สุด ส่วนเงินที่บริจาคโรงพยาบาลฉันโอนบริจาคตั้งแต่เมื่อคืนที่ได้เงินจากเฮียมังกร

เหลือแต่พิธีทางศาสนา เมื่อมาถึงวัดคนที่มารอทำบุญประมาณห้าคนก่อนหน้านี้ ฉันรีบยกสังฆทานพร้อมทั้งใส่ซองปัจจัยที่มีชื่อของลุงอัครเดชแนบไว้ตอนยกถวายหลวงตา พร้อมทั้งไม่ลืมแยกอีกซองสีขาวว่าเป็นค่าน้ำค่าไฟวัด