บทที่ 5

‘ไปแล้วนะ’ เสียงลุงอัครเดชที่มาบอกลาในจังหวะที่ฉันกรวดน้ำใต้ต้นไม้ใหญ่

“โชคดีนะคะ ลุงอัครเดช” ฉันหวังว่าผลบุญครั้งนี้จะส่งผลให้ลุงแกไปสู่ที่ชอบ ๆ เถอะ

“มาทำบุญเหรอ”

“ว้าย! ผี”

“พี่ไม่ใช่ผี” คนตรงหน้าฉันเอ่ยแย้ง เมื่อได้สติฉันก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเอาที่กรวดน้ำไปวางตรงจุดที่วัดกำหนดให้

“ไปก่อนนะน้อง” พี่เหนือโบกมือลาและวิ่งไปยังรถตู้วีไอพีคันสีดำสนิทที่จอดอยู่ไม่ไกลตรงที่เรายืนอยู่กันสองคน

“ทำไมช่วงนี้ฉันเจอพี่เหนือบ่อยจัง” บ่นกับตัวเองหากแต่ก็ไม่ได้คำตอบ คิดเอง เออเองว่าคงเป็นพรหมลิขิตอย่างแน่นอน

บทที่ 4 พรหมลิขิต

‘เนื้อคู่มั้ง’ ฉันหันมองคน ไม่สิรุกขเทวดาที่นุ่งขาวห่มขาวนั่งต้นไม้

“ไม่มีคนคุยใช่ไหมตา” ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าทุกครั้งที่มาทำบุญคุณตานุ่งขาวห่มขาวตัวโปร่งมักจะมาชวนฉันคุย คุยยังไงที่อีกฝ่ายไม่ยอมขยับปาก ส่วนฉันทำแบบเขาไม่ได้ทุกครั้งก็เลยต้องทำเหมือนคุยโทรศัพท์

“ว่าแต่ที่พูดเมื่อกี้จริงหรือเปล่า พี่เหนือเป็นเนื้อคู่หนูเหรอ” ฉันตาลุกวาวเมื่อทบทวนสิ่งที่คุณตาพูด

“อ้าว ทำไมไมตอบละ อ้าวไปไหนแล้วอะ” เห็นไหมบางทีพวกนี้ก็นิสัยไม่ดี ให้ความหวังแล้วก็จากไป ไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริง ๆ

เรื่องที่ฉันมองเห็นสิ่งที่เรียกว่าวิญญาณนั้นไม่ได้เป็นมาตั้งนานแล้วหากแต่มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อฉันเริ่มมีประจำเดือนครั้งแรกตอนนั้นน่าจะอายุสักสิบสอง แต่เพราะพวกเขาที่มาขอความช่วยเหลือไม่ได้มาร้าย มาในรูปแบบไม่น่ากลัว ฉันก็เลยไม่ค่อยกลัวแต่ที่สำคัญช่วยแล้วมักได้ของตอบแทน

        วันนี้ฉันกลับมาทำหน้าที่กองสวัสดิการได้เต็มตัว หลังจากล้มแว่นแตก หลายคนลืมเลือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อนเรียบร้อยแล้ว ข้อดีของกองสวัสดิการคือไม่ต้องร้องเพลงและตบมือ

        อีกข้อที่สำคัญที่สุดคือการที่ฉันได้นั่งมองพี่เหนือในระยะใกล้ตอนที่เขาแวะมาดื่มน้ำตอนพักครึ่ง อย่างเช่นตอนนี้

        “วันนี้ไม่ล้มอีกใช่ไหม” เขานั่งลงไม่ไกลจากที่ฉันนั่ง ฉันขยับแว่นอย่างเขินอาย ความร้อนบริเวณแก้มทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง

        “ไม่ล้มแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะพี่” ฉันยกมือขึ้นไหว้และกล่าวขอบคุณ

        “เหนือมานี่ก่อน” เสียงพี่คนหนึ่งเรียกพี่เหนือให้ไปหาโดยที่ในมือเขามีไอแพด น่าจะคุยกันเรื่องแผนการเล่น เพียงแค่เสี้ยววินาทีกับหนึ่งประโยคที่ได้คุยกันทำไมถึงทำให้หัวใจพองฟูได้ขนาดนี้นะ

        “เมลเป็นไงแก ได้คุยกับพี่เหนือไหม” ลิลินกระซิบถามในตอนที่เราสองคนเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน

        “อืม ขอบคุณเขาแล้ว”

วันงานกีฬาสี

แน่นอนว่าการแข่งขันสุดท้ายปิดงานต้องเป็นคู่ชิงฟุตบอลระหว่างสีแดงกับสีน้ำเงิน ใช่แล้วสีแดงของฉันกับพี่เหนือได้เข้าชิง นั่น ๆ เบอร์สิบแปดนั่นคือพี่เหนือของฉันเอง

เอ่อ...พี่เหนือของฉันแต่ไม่มีใครรู้นอกจากฉัน  

“สีแดง สู้ ๆ สีแดง สู้ ๆ” เพลงเชียร์ดังแข่งระหว่างสีแดงกับสีน้ำเงิน ฉันซึ่งนั่งติดขอบสนามไม่ได้ร้องเพลงหรือตบมือตามเขาหรอกเวลานี้ฉันกำลังตั้งใจดูพี่เหนือ

หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้เมื่อรุ่นพี่คนหนึ่งส่งลูกจากกลางสนามตรงไปยังพี่เหนือที่อยู่ทางปีกขวาของสนาม เขาพักลูกด้วยอก จากนั้นก็เลี้ยงลูกบอล เข้าผ่านกองหลังที่เวลานี้มีถึงสองคน พี่เหนือส่งบอลกลับมาด้านหลังอีกนิดให้เพื่อนที่อยู่ตำแหน่งกลางประตู

กองหลังสีน้ำเงินหนึ่งคนวิ่งไปหาคนที่มีบอล ส่วนอีกคนวิ่งตามประกบพี่เหนือ จังหวะนั้นเองที่ผู้รักษาประตูต้องระวังทั้งพี่เหนือและพี่อีกคน ลูกบอลที่ลอยละล่องจากเท้าพี่คนที่กำลังเลี้ยงอยู่ไปยังตำแหน่งที่ไม่มีใครอยู่ แต่กลับเป็นพี่เหนือที่วิ่งมาตำแหน่งนั้นและสะบัดศีรษะโม่งลูกนั้นเข้าประตู

เสียงกรีดร้องดังระงมทั่วสนาม เสียงกลองเสียงตบมือและเหล่านักฟุตบอลต่างกรูกันวิ่งไปทางพี่เหนือ ฉันยิ้มภูมิใจในฐานะแฟนคลับ

ก็พี่เขามีแฟนแล้วนี่นา การแข่งขันจบลงที่ชัยชนะของสีแดง คนที่ไปรับถ้วยรางวัลคือกัปตันทีมซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนนั่นก็คือพี่เหนือนั่นเอง

วันนี้หลายคนที่ลงแข่งกีฬาได้เหรียญกลับบ้าน ฉันผู้ซึ่งไม่มีความสามารถด้านกีฬาไม่เคยมีเหรียญอะไรแบบเขาเลย

“วันนี้สีแดงเราสุดยอด” ลิลินกอดคอฉันในตอนที่เราสองคนเดินกลับบ้านเราสองคนมักจะแยกกันที่หน้าโรงเรียน บางวันพี่ชายฉันก็มารับบางวันฉันก็นั่งรถแดงกลับ หรือบางวันก็นั่งแกร็บกลับ แต่วันนี้ฉันกับลิลินจะแวะไปกินปิ้งย่างร้านดังที่เพิ่งเปิดแถวถนนนิมนานก่อนกลับบ้าน

แต่เมื่อมาถึงร้านฉันกับลิลินก็ต้องมองหน้ากัน เพราะไม่มีโต๊ะว่างเลยสักโต๊ะ

“ปกติคนไม่ได้เยอะนี่นา” ลิลินบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ฉันพยายามมองไปในร้านว่ามีโต๊ะว่างบ้างไหมเห็นมีแขกกำลังจะลุกแต่เสียงพนักงานที่ถามว่า