บทที่ 6

“ได้จองไว้ไหมคะ” ฉันกับลิลินกำลังจะส่ายหน้า

“สองคนนี้มากับผมครับ” เสียงคุ้นเคยที่พูดอยู่ข้างหลังทำให้ฉันต้องหันกลับไปแต่เจอเพียงแผ่นอกกว้าง ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของแผ่นอกก็เจอใบหน้าหล่อเหลาแสนคุ้นเคย

กลิ่นหอมอ่อนจากพี่เหนือนี่เขาคงอาบน้ำมาแล้วสินะ

“นั่งกับพวกพี่ได้” พี่เหนือบอกส่วนเพื่อนเขาอีกคนคือพี่บิทคอยด์ซึ่งหน้าตาก็ดีมากไม่ต่างจากพี่เหนือ

“เอ่อ...” ฉันกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธแต่ไม่ทันเพื่อนรักอย่างลิลินที่ดึงแขนฉันให้เดินตามพี่เหนือกับเพื่อน

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อลิลิน นี่เมลค่ะ” ฉันยกมือขึ้นไหว้รุ่นพี่ทั้งสองคน

“เหนือครับ”

“บิทครับ” คำแนะนำตัวของรุ่นพี่ทั้งสองคนทำหัวใจฉันเต้นแรงแค่ชื่อแล้วลงท้ายด้วย ‘ครับ’ ทำไมต้องดูหล่อขนาดนี้นะ ยิ่งต้องนั่งตรงข้ามกับเขาในพื้นที่แคบ ๆ มีจังหวะหนึ่งที่ฉันขยับเท้าไปโดนเท้าของคนตัวโตตรงหน้า

หลังจากนั้นฉันไม่กล้าขยับเท้าอีกเลย สองหนุ่มแทบไม่พูดกันเลย นั่นยิ่งทำให้ฉันกับลิลินไม่กล้าพูด เพราะเกรงใจทั้งสองคนและเกรงใจโต๊ะข้าง ๆ ที่นั่งเบียดกันอยู่ในห้องแอร์แคบ ๆ เป็นการกินข้าวที่แสนจะอึดอัด

การได้กินข้าวกับคนที่เราชอบไม่ง่ายเลย ฉันเกร็งและไม่กล้ากินอะไรมากนัก ส่วนลิลินเพื่อนฉันกลับไม่เกร็งเท่าฉันเมื่อเธอยังกินปกติและมีพูดคุยกับพี่บิทคอยด์บ่อยครั้ง

ผิดกับฉันและพี่เหนือที่ไม่มีบทสนทนากันเลย ฉันก้มมองถ้วยข้าวตรงหน้า มันอึดอัดจนไม่รู้จะกินอะไรดี อยู่ ๆ เนื้อวัววากิวฉ่ำวาวก็ถูกวางไว้บนข้าว ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนที่คีบเนื้อให้

“ลองดูครับอร่อย” เขาพูดแค่นั้นจากนั้นก็คีบอีกชิ้นส่งให้ลิลินและอีกชิ้นส่งให้พี่บิทคอยด์ เมื่อทุกคนได้รับการปฏิบัติจากพี่เหนือเหมือนกันหัวใจฉันก็รู้สึกยากอธิบาย

ใจหนึ่งก็สบายใจ อีกใจก็เสียใจที่เขาปฏิบัติกับฉันเหมือนกับทุกคน แต่เมื่อคิดได้ว่าพี่เหนือเขาให้มาร่วมโต๊ะก็ดีอยู่แล้ว อีกอย่างพี่เหนือเขามีแฟนแล้ว

มื้ออาหารจบลงในเวลาสองทุ่ม อิ่มไม่จริงตังค์อยู่ครบคือครั้งนี้ พี่เหนือเป็นคนจ่ายมื้อนี้ นอกจากนี้เขายังอาสาไปส่งฉันกลับด้วย โดยที่พี่บิทคอยด์จะไปส่งลิลินซึ่งบ้านอยู่ทางเดียวกัน แต่ฉันปฏิเสธเสียงหลง

ถ้าเกิดให้พี่เหนือไปส่งฉันมีหวังตายกับตาย เฮียมังกรตีฉันหลังลายแน่ กลับบ้านช้าทั้งยังมีผู้ชายมาส่ง

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเองดีกว่า”

“บ้านอยู่แถวไหนเดี๋ยวพี่ไปส่งได้ ดึกแล้ว”

“คือป๊าม้าหนูดุน่ะค่ะ ถ้าพี่เหนือไปส่งหนูโดนดุแน่” ฉันบอกเหตุผลแต่บุคคลที่ยกมาอ้างกลับเป็นป๊าม้าแทนที่จะเป็นเฮียมังกร

“งั้นก็ตามนั้น เรียกรถหรือยังเดี๋ยวพี่ยืนรอเป็นเพื่อน”

“เรียกแล้วค่ะ รถมาแล้ว” คงเพราะแถบนี้รถแกร็บเยอะอยู่แล้วทำให้ฉันเรียกเพียงหนึ่งนาทีรถก็มาจอดทันที เสียดายจัง

“หืม” เมื่อขึ้นนั่งบนรถฉันก็ล้วงหามือถือในกระเป๋าแต่กลับพบบางอย่างในกระเป๋าใบเล็กนั้น ความเย็นของมันทำให้ฉันต้องยกขึ้นมาดู แม้แสงในรถจะไม่มากแต่ฉันก็เห็นว่าเจ้าสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ในกระเป๋าคืออะไร

‘เหรียญทอง’ หัวใจดวงน้อยฉันเต้นแรงมาก อย่าบอกนะว่าพี่เหนือเป็นคนให้ฉัน จะใช่พี่เหนือหรือเปล่านะ

‘เขามีแฟนแล้วนะ’

เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นในหัวทำให้ฉันเก็บเหรียญทองนั้นลงกระเป๋าด้วยหัวใจห่อเหี่ยว ถึงจะห่อเหี่ยวแต่เมื่อถึงห้องของตัวเองฉันก็วางเหรียญทองไว้บนชั้นเล็ก ๆ เหนือชั้นหนังสือ

“ไว้พี่โสดแล้วหนูจะไปจีบนะคะ”

บทที่ 5 ไม่ดีต่อใจ  

งานกีฬาสีผ่านไปแล้วและปีใหม่กำลังจะมาถึง เชียงใหม่คึกคักด้วยนักท่องเที่ยวที่เดินทางมารับลมหนาว ชีวิตของฉันยังผ่านไปกับการแอบมองพี่เหนืออย่างเช่นทุกวัน

ธันวา มกรา กุมภา มีนา เหลือเวลาอีกแค่สี่เดือนเท่านั้นสินะที่ฉันจะได้เห็นหน้าพี่เหนือทุกวัน ยกเว้นแค่วันเสาร์ เพราะวันอาทิตย์ฉันก็เจอเขา

แม้จะเจอกันแบบไม่ค่อยได้มองหน้าเขาก็ตาม

“วันนี้ทำทรีตเมนต์ด้วยใช่ไหมคะ” พี่พนักงานลักซ์คลินิกเอ่ยถามฉันซึ่งฉันก็รีบพยักหน้ารัว ๆ เวลานี้ผิวหน้าฉันดีขึ้นมากแล้วแต่ก็อยากให้รอยสิวหายเร็วขึ้นจึงเลือกการทำ

ทรีตเมนต์ฆ่าเชื้อสิว

“เดี๋ยวคลีนหน้าก่อนนะครับ” ขั้นตอนนี้ทำฉันใจเต้นโครมครามทุกครั้ง

ฉันแอบลืมตามองคนที่นั่งคร่อมบนหัวตัวเองได้นิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น

“หลับตาก่อนนะครับ” เวลาเพียงไม่กี่นาทีแค่นั้น แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายด้วยภาวะหัวใจทำงานหนักเกินไปนะ

เมื่อหลับตาแล้วสิ่งที่ได้ยินนอกจากเสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ ที่ดังผ่านลำโพงมุมห้องแล้วอีกเสียงที่ฉันได้ยืนคือเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงเกินกว่าจะห้ามปราม

หัวใจไม่รักดี

นิ้วมือเย็นที่แตะโดนผิวแก้มในตอนที่สำลีเช็ดผิวหน้าของฉันนั่นอีกที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงมากขึ้นกว่าเดิม หัวใจคนเราเต้นได้แรงแค่ไหนกันนะ ดีที่ฉันไม่ได้ใส่นาฬิกาวัดอัตราการเต้นของหัวใจ ไม่อย่างนั้นเจ้านาฬิกาอัจฉริยะอาจส่งไปแจ้งเตือนโรงพยาบาลให้มารับตัวฉัน