บทที่ 4 ขอกอดได้ก่อ

ภาคีผลักประตูแล้วรีบกดล็อกสาวเท้าเข้ามาจนเหนือฟ้าวิ่งหนีไปอยู่มุมห้อง

"พี่คีจะทำอะไร หยุดอยู่ตรงนั้นไม่ต้องเข้ามา"

หนุ่มมาดเซอร์ท่าทางยียวนกวนประสาทเลิกคิ้วสูงแล้วพุ่งตัวเข้าใส่สาวอวบหลับตาปี๋ยกแขนป้องตัวเอง

สองแขนเต็มด้วยมัดกล้ามคร่อมแนบหัวไหล่เปลือยขาว "ขี้แย ขี้ตกใจ ขี้ขางด้วย น่าฮักขนาด"

"ขี้ขางอะไรเหนือไม่เข้าใจค่ะ" เหนือฟ้าหลุบตามองพื้นพยายามทำตัวลีบแบน

"ฮ่าฮ่าบ่ะหนุนน้อย จะย่อขนาดเหรอครับ ตัวเท่านี้แหละพี่ชอบ"

"ฮะ...ชอบ ชอบอะไร" หญิงสาวพยายามจะมุดออกจากวงแขนกว้าง แต่ภาคีก็ขยับตามตลอด

"ชอบบ่ะหนุนไง อร่อยดี"

"เหนือไม่ใช่ขนุน....เฮ้ยพี่คีนั่นจิ้งเหลนนี่คะ มันเข้ามาในห้องได้ยังไง" เหนือฟ้าแสร้งหลอกให้เขาตายใจ

"ฮะไหน" เขาก็ช่างหลอกง่าย สาวอวบจึงได้โอกาสมุดตัวหนีออกจากวงแขนที่คร่อมยันผนังอยู่

"จะหนีไปไหน" ถึงจะหลงกลแต่ระดับความเร็วของเขาก็ต่างกันอยู่ดี เรียวแขนแกร่งรวบเอวเหนือฟ้าแล้วรั้งให้หันกลับมาปะทะกับตัวของเขา คราวนี้ภาคีใช้แขนสองข้างรัดตัวเธอไม่ต่างกับงูเหลือมเพศผู้

"พี่คีชอบใช้กำลัง" บ่นอุบอิบทำแก้มป่องจนอยากก้มลงฟัดให้ช้ำกันไปข้างนึง

"เปล่านะ พี่ไม่ได้ชอบใช้กำลัง แต่พี่ชอบเล่นกับเหนือ เหนือตลกดี"

"ชายหญิงที่ไหนเขาเล่นกันถึงเหนือถึงตัวขนาดนี้" เหนือฟ้าพยายามดันตัวเขาออก แต่ยิ่งต่อต้านภาคีก็ยิ่งรัด

เวลานี้ทรวงอกของเธอถูกบี้จนแทบรวมเป็นเนื้อเดียวกับแผ่นอกของเขาอย่างไม่มีทางเลือก

"ขอกอดได้ก่อ" ภาคีเกริ่นถามเป็นภาษาเหนือ

"หน้าด้าน หน้าฉาบยางมะตอยร้อยปี จู่ ๆ ก็ขอกอดเหนือไม่ใช่ตุ๊กตา ไม่ใช่ของเล่นพี่คีนะ"

"หรืออยากทำอย่างอื่น" ปากแดงก้มลงปัดผ่านผิวแก้มที่ร้อนผ่าว ลำคอขาวกลืนน้ำลายดังอึกจนอีกฝ่ายได้ยินชัดเต็มสองหู

"อยากกินพี่เหรอ อยากกินส่วนไหน ปาก นม แขน ขา พี่ให้เลือกกินได้ตามสบายเลย"

"เหนือไม่หน้ามืดจนกินผู้ชายเข้าไปทั้งตัวหรอกค่ะ"

"แต่พี่อาจจะหน้ามืดเผลอกินบ่ะหนุนสุกงอมลูกนี้เข้าไปก็ได้นะ" เขายังคงกวนประสาทเธอไม่หยุด

"เมื่อไหร่พี่คีจะปล่อยเหนือ เหนือเมื่อยขาแล้วก็อึดอัดด้วย"

"ย้อนไปที่คำถามแรก พี่กอดได้ไหม" เขายังคงดื้อดึงจะกอดเธอให้ได้ ทั้งที่ตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างจากการถูกกอดไว้เลยสักนิด

"แล้วตอนนี้ไม่ได้กอดอยู่เหรอคะ" เหนือฟ้าเชิดหน้าขึ้น ภาคีเถียงไม่ออกเพราะตอนนี้เขาก็กอดเธออยู่จริง ๆ เพียงแต่ว่าเป็นการกอดฝ่ายเดียว สิ่งที่เขาต้องการคืออ้อมกอดอุ่นของเธอ

"เงียบอีก สตั๊นไปแล้วเหรอคะ ฮ่าฮ่าเถียงไม่ได้ล่ะสิ" สาวแก้มยุ้ยค่อนขอดด้วยท่าทางทะเล้น

หนุ่มหน้าขาวคมก้มมองริมฝีปากช่างเถียงคำไม่ตกฟาก ปากกระจับเล็กอิ่มเอบดูน่าจูบกว่าทุกคนที่เคยพบมา ยิ่งอยู่ห่างจากปากของเขาเพียงไม่กี่เซ็น อสูรร้ายในร่างก็สั่งการให้คิดแต่เรื่องแย่ ๆ สั่งการให้จูบ ๆ ๆ มีแต่คำว่าจูบเต็มหัวไปหมด

ไม่ได้เด็ดขาด เขากำลังตั้งใจที่จะหาแม่ของลูกอย่างจริงจัง ดังนั้นเขาจะต้องค่อยเป็นค่อยไปทีละขั้นตอน ภาคีปล่อยแขนที่รวบรัดแม่จอมเถียงออกอย่างยอมแพ้

"พี่ขอโทษ พี่ไปทำงานก่อนนะ"

เขารีบร้อนตัดบทอย่างไว ทั้งที่เมื่อกี้พะเน้าพะนอจะกอดเธออยู่แท้ ๆ

"จะกอดก็กอด"

เหนือฟ้ารีบตีปากตัวเองแล้วหมุนกายหนีภาคีที่เอี้ยวตัวกลับมา

รอยยิ้มร่าเริงผุดพรายขึ้นบนใบหน้าของหนุ่มผมยาวประบ่า ปลายรองเท้าบู๊ทหนังก้าวเข้ามานิดเดียวก็ถึงแผ่นหลัง ดวงตาคมไล่มองหลังคอขาวเนียนไร้ที่ติที่โผล่พ้นจากเสื้อปาดไหล่สีเหลืองลายดอกไม้

"หันหน้ามาหาพี่หน่อยสิ นะครับ" เขาอ้อนเสียงเล็กเสียงน้อย

หญิงสาวหมุนกายกลับมาเผชิญหน้าใบหน้าบูดบึ้งของเธอทำให้เขามันเขี้ยวจนอยากบีบแก้มสักครั้ง

คิดแล้วก็ลงมือทำทันที แก้มป่อง ๆ อมชมพูของเหนือฟ้าถูกภาคีบีบเล่นเหมือนกับสกุ๊ชชี่

"จะกอดหรือจะบีบ เอาดี ๆ ได้คืบจะเอาศอกนะคะ"

ภาคีรีบทิ้งมือลงแล้วเริ่มกิจกรรมหลักที่เขาเสนอไปเมื่อครู่ เขากางแขนกว้าง เหนือฟ้าทำตามแล้วโผเข้ากอด

"เต็มกอดดีจัง" เขาพูดพึมพำอยู่ข้างหู แล้วลูบไล้แผ่นหลังเธอเพื่อปลอบขวัญ "เมื่อกี้เหนือเห็นพี่จูบกับคนอื่นใช่ไหม พี่ขอโทษนะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคู่นอนชั่วคราว พี่ต้องบอกตามตรงว่าพี่เบื่อ ๆ ก็ซื้อกิน"

"แล้วบอกเหนือทำไม"

"แค่ไม่อยากให้เข้าใจผิด พี่อยากให้เราเข้าใจตรงกัน"

"พี่คีซื้อกินมานานหรือยังคะ แล้วทำไมถึงไม่มีแฟนสักที" คราวนี้เธอเป็นฝ่ายลูบแผ่นหลังกว้าง ภาคีอมยิ้มที่อีกฝ่ายเริ่มแสดงออก

"หลังเรียนจบปริญญาตรีก็ซื้อมาตลอด"

"พี่คีมักมาก พี่คีหื่น" เหนือฟ้าบ่นอุบ

"พี่สนับสนุนอาชีพ Sex worker ต่างหาก ทุกอาชีพต่างก็มีคุณค่า ในเมื่อเขาทำด้วยความสุจริตพี่ก็แค่ช่วยซื้ออย่างสุจริตเท่านั้นเอง"

"คนดีมีน้ำใจเหลือเกิน"

มือหนาดันหัวไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่า "แล้วทำไมเหนือไม่มีน้ำใจกับพี่บ้างครับ"

"เหนือดูเป็นคนโหดร้ายเหรอคะ" หญิงสาวมุ่นคิ้ว

"ใช่ เหนือชอบไล่พี่ หนีพี่ ทั้งที่มีแต่คนอยากวิ่งหาพี่ มันก็เลยทำให้พี่สนใจเหนือขึ้นมา"

เขาอธิบายพลางใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเหมือนผู้หญิงสางไปตามเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ

"เหนือขอพูดตามตรงนะคะ เหนือไม่เคยได้รับการแสดงออกอย่างเท่าเทียมจากคนอื่นมาก่อน โดยเฉพาะเพศตรงข้าม ปกติเพื่อนที่มหาลัยทั้งชายและหญิง ส่วนใหญ่จะไม่อยากคบหาเหนือนักอาจจะเป็นเพราะหุ่นทรงตุ่มของเหนือ แต่เหนือก็มีเพื่อนสนิทสองคนนอกนั้นก็ปากหอยปากปูเหมือนกันหมด ไม่มีใครจริงใจสักคน"

"ดังนั้นเหนือก็เลยตัดสินว่าพี่เป็นคนไม่จริงใจเหมือนคนพวกนั้นงั้นเหรอ"

ภาคีเริ่มไม่สบอารมณ์

"เหนือยังบอกไม่ได้ว่าพี่คีจริงใจหรือเปล่า ของแบบนี้ต้องดูกันนาน ๆ เหนือเจ็บมาเยอะ เหนือเข็ด ตอนนี้เหนือไม่อยากเจ็บอีกแล้ว หวังว่าพี่คีจะเข้าใจนะคะ"

เธอบอกแล้วปล่อยอ้อมกอด เดินออกไปที่ระเบียง

"งั้นพี่จะพิสูจน์ให้เหนือเห็นเอง"

เขาประกาศลั่นคิดจะทำทุกอย่างให้เธอเห็นถึงความจริงใจ