พี่ชาย

เตือนภัย

"ฮัลโหลพี่ชาย ว่างไหมคะ" อารมณ์ดิ่งทีไรเป็นอันต้องโทรหาพี่ชายคนโตเมื่อนั้น หลังจากเล่นกับเจ้าชาช่าจนเหนื่อยเธอก็ขึ้นมายังบนห้อง

"คะ น้องลูกหว้า ตอนนี้พี่กำลังจะเข้าประชุมค่ะ" ชายหนุ่มมองเข็มปัดซึ่งในอีกห้านาทีข้างหน้าเขาจะต้องนั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมแล้ว ทว่าสายของน้องสาวทำให้เขายังต้องนั่งอยู่ที่เดิม

"อย่างงั้นหรอกหรือคะ งั้นพี่ทำงานเถอะค่ะ ลูกหว้าแค่โทรมาคุยด้วย คิดถึงพี่ชายใหญ่นะคะ" หล่อนพยายามควบคุมน้ำเสียงสั่นๆ ให้เป็นปกติที่สุด ซึ่งมันทำได้ยากเหหลือเกิน

"มีไรหรือเปล่าคะ น้ำเสียงไม่ค่อยดีเลย ให้พี่ไปหาไหม พี่จะสั่งเลขาเลื่อนประชุมเดี๋ยวนี้" แค่ได้ยินน้ำเสียง พี่ชายคนโตก็รู้ทันทีว่าน้องสาวอยู่ในห้วงอารมณ์แบบไหน เลี้ยงมาเองกับมือขนาดนี้มีหรือจะพลาด

“หนูไม่เป็นอะไรสักหน่อย ไม่ต้องมานะคะ เสียการเสียงานหมด" หล่อนรีบห้ามคนปลายสายทันที เธอแค่อยากคุยกับพี่ชายให้หายเหงาก็แค่นั้นเอง

"เอางั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวประชุมเสร็จพี่จะไปรับไปดินเนอร์นะคะ คิดถึงน้องน้อยจะแย่แล้ว" ตั้งแต่แต่งงานออกไปชินดนัยก็ไม่ค่อยได้เจอหน้าค่าตาน้องสาว ไม่เขาที่ยุ่งเรื่องงานเกินไปก็เป็นชนัญชิดาเองที่ไม่มีเวลามาเจอกัน เห็นอวดกับคุณป๋าว่าช่วงนี้เข้าคอร์สเรียนทำอาหาร

"ได้ค่ะ แต่งตัวรอนะคะ สุดหล่อ" ตอนแรกแค่จะโทร.มาเล่นด้วย ไม่คิดว่าพี่ชายใหญ่จะออกปากนัดเสียเอง แค่รู้ว่าเธอไม่ได้ตัวคนเดียวความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็เหมือนยกออกจากอกทันที เธอยังมีคุณป๋า พี่ชายที่รักทั้งสองคน คิดถึงตรงนี้ใบหน้าที่บึ้งตึงก็คลี่ยิ้มสว่างไสว

"ครับผม เจ้าหญิง"

"คุณหนูคะ" วางสายปุ๊บเสียงแม่บ้านก็ดังอยู่หน้าห้อง เธอหันหน้าออกไปมองแล้วตะโกนออกไป

"ไม่ได้ล็อกค่ะ เข้ามาเลย"

"ป้าวันมาพอดี วันนี้ไม่ต้องตั้งโต๊ะนะคะ ลูกหว้าจะออกไปกินข้างนอกค่ะ" หญิงสาวรีบบอกแม่บ้านคนสนิททันทีเมื่อป้าเดินเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว

"ค่ะ คุณหนู" วันดียิ้มรับคำ หล่อนกำลังเดินขึ้นมาถามเมนูมื้อเย็นพอดี

เมื่อห้องปราศจากผู้คน ชนัญชิดาทำการล็อกห้อง เตรียมตัวอาบน้ำ ชำระเหงื่อไคล แต่งตัวออกไปดินเนอร์กับพี่ชายทันที

ยังไม่ถึงสองชั่วโมงดีรถหรูสีดำมันปลาบก็แล่นเข้ามาจอดเทียบเทอเรสหน้าบ้าน การ์ดคนสนิทเปิดประตูให้ผู้เป็นนายอย่างเคยชิน

"ประชุมเสร็จเร็วจังเลยค่ะ" ชนัญชิดาแต่งตัวเสร็จนานแล้วจึงลงมานั่งรออยู่ในห้องรับแขกอยู่ พอได้ยินเสียงรถก็รีบเดินออกมาโดยไม่รอให้คนเสียเวลามาเรียก

"ไม่มีประเด็นอะไรสำคัญเท่าไหร่จ๊ะ แค่ประชุมไตรมาส อีกอย่างใครจะกล้าให้คนสวยของพี่หิ้วท้องรอจนดึกละคะ ไหนมาให้พี่กอดทีสิ ไม่เจอกันตั้งนาน" พูดจบก็รวบร่างเล็กของน้องน้อยเข้าสู่อ้อมกอดคุ้นเคยด้วยความคิดถึง ก่อนจรดปลายจมูกลงกลุ่มผมนุ่มอย่างเคยทำเป็นประจำ ชินดนัยจะแสดงความรักกับน้องสาวอย่างนี้เสมอจนกลายเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าคนนอกไม่ล่วงรู้ความสัมพันธ์เกี่ยวกับพวกเขาอาจจะคิดว่าเป็นคู่รักคู่หนึ่ง ซึ่งนั่นทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้ามาจีบเธอสักเท่าไหร่

แน่ล่ะ พี่ชายอย่างเขาหวงน้องสาวอย่างกับอะไรดี

"เหนื่อยไหมคะ ทำไมไม่ชวนพี่แก้มมาทานกับเราด้วยละคะ หนูเองก็ไม่ได้เจอพี่เขานานแล้วเหมือนกัน" เธอเข้ามานั่งอยู่บนรถแล้ว เลยอดถามหาว่าที่พี่สะใภ้ไม่ได้

"น้องแก้มไปทำงานต่างจังหวัดจ๊ะ เลยมาด้วยไม่ได้ ไว้นัดวันหลังนะคะ"

"ได้ค่ะ"

"สรุปมีเรื่องอะไรเหรอเรา ไอ้ภูมันทำอะไรหนูหรือเปล่า" เขาเดาไว้ว่าทั้งคู่ต้องทะเลาะกันแน่นอน ตาคมกริบจึงหรี่ตามองราวกับจับผิด

"ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดถึงพี่ชายใหญ่ พี่ชายรองก็หนีน้องไปเรียนต่อแล้ว" ไม่กล้าบอกหรอกว่าทะเลาะกับภูวดล ไม่อย่างงั้นพี่ชายเล่นงานเขาแน่

"แน่นะ" ถามอย่างไม่แน่ใจ

"แน่ค่ะ" ตอบโดยไม่สบตาคู่คมที่มองมาราวกับจะล้วงความจริง ซึ่งแน่นอนว่าเธอคงปิดชินดนัยไม่ได้ หูตาเขากว้างไกลขนาดนั้น อยากรู้เรื่องไหนเพียงแค่สั่งลูกน้องคำเดียว ไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมงข้อมูลก็ปรากฏตรงหน้าแล้ว พี่ชายเธอนี่มาเฟียชัดๆ

"ไม่มีก็ดีแล้ว แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่าลืมนะว่ามีพี่ มีคุณป๋า บ้านเราต้อนรับหนูกลับบ้านเสมอค่ะ" เขาลูบศีรษะคนข้างๆ อย่างเคยทำเป็นประจำ

ได้ยินพี่ชายพูดประโยคเมื่อครู่ก็ทำเอาขอบตาคนฟังแสบร้อน ดวงตาแดงระเรื่อเต็มไปด้วยหยาดน้ำที่เริ่มเอ่อคลอ ลูกหว้าพยายามอย่างหนักในการกักเก็บอารมณ์ ซ่อนความรู้สึกไม่ให้ชินดนัยสงสัย ทว่าก็ไม่รอดพ้นสายตาคมกริบนั้นได้ แต่เขากลับไม่เซ้าซี้ถาม ถ้าเธออยากเล่าคงเล่าให้เขาฟังนานแล้ว ชินดนัยได้แต่จดบัญชีชื่อน้องเชยไว้ในใจ

กล้ามาก!! ทำน้องสาวกูร้องไห้

โรงแรม

"นึกยังไงคะ พามาร้านนี้" ร้านที่ว่าอยู่ในโรงแรมหรูเป็นที่คุ้นเคยครอบครัวเธอเอง คุณป๋าและพี่ชายชอบพาเธอมาที่นี่ เนื่องจากมีอาหารหลากหลายเชื้อชาติแล้วยังมีซีฟู้ดอีกด้วย

"ของโปรดหนูนี่คะ พี่ไม่ลืมหรอก" เรื่องเอาใจใส่คนรักชินดนัยไม่เคยพลาด อีกอย่างบรรยากาศริมแม่น้ำเจ้ายาแห่งนี้อาจช่วยผ่อนคลายอารมณ์น้องน้อยได้บ้าง

"น่ารักที่สุดเลย ว่าแต่ทำไมเราไม่ชวนคุณป๋ามาด้วยล่ะคะ" ตอบแทนพี่ชายด้วยการยื่นหน้าไปหอมแก้มสากเบาๆ อย่างที่เคยทำจนติดเป็นนิสัย

"งั้นก็ทานเยอะๆ นะคะ พี่ชวนคุณป๋าแล้วแต่วันนี้ไม่ว่างค่ะ ไปเถอะพี่จองโต๊ะไว้แล้ว" ตั้งแต่มอบอำนาจสิทธิ์ขาดการบริหารงานในเครือทั้งหมดของตระกูลให้ลูกชายคนโต ชาญวิทย์ก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน บิดาเขามักชวนเพื่อนวัยเดียวกันไปท่องเที่ยวต่างประเทศ ไม่ก็สังสรรค์กันเป็นประจำตามประสาคนวัยเกษียณ

"ค่ะ"

เวลาเกือบสี่ทุ่มมื้ออาหารก็จบลง ชนัญชิดารู้สึกแน่นท้องจนต้องนั่งพิงกับพนักพิง เธอกินเยอะ เจริญอาหารในรอบเดือนก็ว่าได้ อาจจะเป็นเพราะอาหารที่ถูกปากหรือพี่ชายคนตรงหน้าที่คอยตักให้ คอยเอาใจจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้ลง ผลที่ตามมาคือแน่นจนแทบขย้อนของเก่าออกมาทางเดิม

"หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

"จ๊ะ ระวังด้วยนะ"

"หลับตาเดินยังได้เลยค่ะ สบายมาก" มาบ่อยจนพนักงานจำหน้าได้ ไม่แปลกใจถ้าเธอจะทำตามอย่างที่ว่าจริงๆ

"ไอ้แสบ"

ลับหลังร่างเล็กการ์ดที่นั่งโต๊ะข้างๆ ก็รีบลุกมารายงานเจ้านาย

"นายครับ"

"มีไร"

ซันบอดี้การ์ดคนสนิทก้มลงกระซิบข้างหู เรื่องที่เขาไปสืบมาก่อนหน้านี้ทำเอาใบหน้าชินดนัยเปลี่ยนสีหน้าถมึงทึง สิ่งที่เขากลัวมันเกิดขึ้นจริงสินะ กล้าดียังไงมาย่ำยีหัวใจของเขาที่ฟูมฟักเลี้ยงมาเองกับมือ

"ตอนนี้มันอยู่ไหน" แววตาเขาวาวโรจน์ฉายชัดจนน่าหวาดกลัว รังสีความอำมหิตแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณชั่วขณะ ลูกน้องที่ตามเขามานานหลายปีรู้ดีว่าชินดนัยกำลังโกรธจัดแทบจะฉีกร่างคนเป็นๆ ได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายเป็นแบบนี้

"ด้านนอก กำลังจะกลับครับ"

"อย่าให้น้องสาวฉันรู้เรื่องนี้ เจ แกคอยรับคุณลูกหว้ากลับบ้าน บอกว่าฉันมีเรื่องด่วน ส่วนที่เหลือตามฉันมา" ลูกน้องสามคนรับคำสั่งนายเดินตามชินดนัยออกนอกร้านเมื่อเคลียร์บิลเสร็จ ส่วนเจได้แต่ยืนนิ่งรอคุณหนูที่เดิม ไม่นานร่างเพรียวในสุดเดรสสั้นพอดีเข่าก็เดินนวยนาดตรงเข้ามาด้วยสีหน้าแปลกใจ เจเข้าใจได้ทันทีว่าด้วยเรื่องอะไร

ทำน้องสาวเขาเสียใจ พี่ชายใหญ่ไม่ปล่อยอิภูไว้แน่