บทที่ 4

แน่นอนจูเสวี่ยหลินเดาออกได้ไม่ยาก บาดแผลตามร่างกายที่นับว่าสาหัสที่สุด กลับไม่ถึงครึ่งของเศษเสี้ยวจากบาดแผลทางจิตใจของเขาที่ถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก อีกทั้งหลังจากตื่นขึ้นมาแล้ว เจี่ยนอิงกลับโดนจับตัวมาเป็นทาส ถูกทุบตีอย่างทารุณ กอปรกับความทรงจำที่ขาดหายไป ทำให้เขาหวาดกลัวและไม่กล้าเข้าใกล้หรือไว้ใจผู้ใด

‘อิง มานี่ นั่งลงตรงนี้’

หลังจากที่นิ่งคิดทบทวนอยู่นาน จูเสวี่ยหลินเพียงคิดว่าเขาสูญเสียความทรงจำไม่แน่ว่าคือเรื่องดี เรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกคนล้วนเหน็ดเหนื่อยกว่าจะคลี่คลายลงได้

ในทางตรงกันข้ามเจี่ยนอิงรอดมาได้และไม่ได้ความจำเสื่อม เกิดวันหนึ่งเขามีความคิดที่จะแก้แค้นให้ผู้เป็นมารดาที่เลี้ยงดูเขาขึ้นมา จะมีหลายคนที่ต้องเจ็บปวด แม้ว่ามารดาบุญธรรมของเขาจะก่อกรรมทำเข็ญกับผู้อื่นมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีสิ่งใดรับรองได้ว่าการยืดถือที่เขามีต่อมารดา จะไม่ผลักดันให้เขาลงมือทำเช่นนั้น และนางเองก็ไม่อยากผิดคำพูดที่ได้รับปากบิดาของเขาไว้ ดังนั้นให้เขาอยู่ข้างกายนางสักระยะ เพื่อดูให้แน่ใจว่าเขาจะไม่มีวันฟื้นคืนความทรงจำ หลังจากนั้นค่อยคิดอีกทีว่าจะทำเช่นไรกับเขา

แม้จะทำตามที่จูเสวี่ยหลินสั่ง แต่เจี่ยนอิงกลับนั่งตัวเกร็งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เนื่องจากปกติแล้วเขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้นั่งร่วมโต๊ะกับผู้เป็นนาย

ในยามนั้นเขาเพียงคิดว่านายหญิงของเขาผู้นี้ ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก ไม่เพียงแต่บังคับให้เขานั่งร่วมโต๊ะกับนางเท่านั้น แต่นางถึงกับบังคับให้เขากินกับข้าวที่เขาเคยได้แต่ยืนมองอีกด้วย

ไม่นับรวมที่นางต่อยตีผู้อื่นเพื่อเขา คนที่เป็นทาสไร้ค่าเท่านั้น นางแตกต่างจากนายคนอื่นๆ ที่เขาเคยไปอยู่ด้วยอย่างสิ้นเชิง

แต่เขาชอบ...

‘เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าคือคนที่ซื้อเจ้ามา’

จูเสวี่ยหลินจงใจมองข้ามอาการอึดอัดที่แสดงออกมาชัดเจนบนใบหน้าของเขา รู้ดีเพราะเขามองนางแล้วมองไปที่พื้นบ่อยๆ คล้ายกำลังขออนุญาตกลับไปนั่งบนพื้น แต่นางมีหรือจะยอม

ความคิดที่จะทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนคนธรรมดาให้ได้ผุดขึ้น เพราะหลังจากเรื่องเมื่อคืนที่นางทำร้ายเสี่ยวเอ้อผู้นั้นแทนเขา ดูเหมือนเขาจะมีท่าทีหวาดกลัวนางน้อยลงมาก

‘หากเจ้าไม่ตอบ ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่’

จูเสวี่ยหลินเอ่ยทั้งยังจ้องหน้าเขาเขม็ง เขากระวนกระวายเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า

‘พยักหน้าไม่ใช่คำตอบ ข้ารู้ว่าเจ้าพูดได้ ตอบข้ามา รู้หรือไม่รู้’ จูเสวี่ยหลินยังคงน้ำเสียงให้ราบเรียบ เพราะเกรงว่าเขาจะตื่นกลัว ด้วยสังเกตเห็นว่าเขาจะจับอารมณ์ของผู้คนจากน้ำเสียง หากนางเสียงเข้มขึ้นเพียงเล็กน้อย ความลนลานจะเผยออกมาทางแววตาเขาทันที คล้ายเกรงว่าเขาจะทำให้นางโกรธ

‘ระ...รู้’ เขาตอบเสียงเบา

จูเสวี่ยหลินลอบยิ้ม ‘ดี เช่นนั้นเจ้าจะเชื่อฟังข้าใช่หรือไม่’

‘เชื่อ’ เขาตอบและพยักหน้าในคราวเดียวกัน

‘อืม ถ้าเช่นนั้นฟังข้า นับจากนี้ชื่อของเจ้าคืออิง ข้าคือเสวี่ย’ จูเสวี่ยหลินทวนซ้ำๆ เพื่อให้เขาเข้าใจ

‘อิง...นายหญิง’ เขาเรียกชื่อตัวเองก็จริงแต่กลับยังเรียกนางว่านายหญิง

ในตอนนั้นนางไม่เข้าใจว่าก่อนที่จะเจอกันเกิดอะไรขึ้นกับเขา นางจึงทำได้เพียงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

‘ไม่ใช่นายหญิงเรียก เสวี่ย พูดสิ เสวี่ย’

‘นายหญิง นายหญิง’ เขาส่ายหน้ารุนแรงแล้วนั่งลงกับพื้นก่อนจะมีท่าทีหวาดกลัวอย่างรุนแรง กระทั่งนางก้าวเข้าไปหาเขาก็สะดุ้งแล้วขยับตัวหนี

ในวันที่นางได้คำตอบว่าบาดแผลทางจิตใจที่เขาได้รับนั้น ไม่ได้มีสาเหตุมาจากก่อนหน้าที่เขาจะสูญเสียความทรงจำเท่านั้น แต่หลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมาเขาก็ถูกสองสามีภรรยาตระกูลเหวินทารุณกรรม เพียงเพราะความชื่นชอบที่วิปริตทางจิตใจของตนเอง

จูเสวี่ยหลินตัดสินใจพาเจี่ยนอิงกลับไปหาคนที่ทำร้ายเขาโดยไม่หยุดคิดแม้แต่น้อย นางก็เป็นคนเช่นนี้หากไม่หาเรื่องนางก่อนนางก็ไม่ยุ่งกับผู้อื่น แต่หากกล้าทำให้นางขุ่นเคืองเมื่อใดก็ตาต่อตาฟันต่อฟัน

หลังจากที่รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจี่ยนอิงบ้าง นางก็กลับโรงเตี๊ยมด้วยเพลิงพิโรธที่ยังคุกรุ่น ท่าทีการก้าวเดินฉับๆ คล้ายอารมณ์เสียเต็มที่ ทำให้ชาวบ้านหลายคนไม่กล้าเดินเฉียดเข้ามาใกล้ เนื่องจากสิ่งที่ได้ยินมาทำให้หญิงสาวโกรธสุดๆ จนรู้สึกเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตาย จึงจะสามารถระบายอารมณ์เช่นนี้ลงได้ เมื่อคิดถึงสิ่งที่เจี่ยนอิงต้องพบเจอในระยะหนึ่งเดือนที่อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเหวินแห่งนั้น

ทว่าในยามที่กลับไปถึงโรงเตี๊ยม ความโกรธเกรี้ยวของนางพลันปลิวหายไปจนหมดสิ้น เพราะเสี่ยวเอ้อปรี่เข้ามาหานางด้วยใบหน้าที่จวนเจียนจะร้องไห้ ในตอนนั้นจูเสวี่ยหลินรู้สึกแตกตื่นเล็กน้อย ในใจก็เริ่มคิดในแง่ร้ายว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจี่ยนอิง

‘เกิดอะไรขึ้น’

‘ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ ข้ารอท่านตั้งนาน คนผู้นั้นที่ท่านพากลับมาด้วย ตั้งแต่ท่านออกไปเขาก็นั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ขยับไปไหนเลย ถามก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่นั่งตัวแข็งอยู่แบบนั้น ตอนนี้ลูกค้าเข้ามากินอาหารจนโต๊ะเต็มไม่มีที่ว่าง เหลือโต๊ะนั้นเพียงโต๊ะเดียว ดังนั้น...’

‘เขานั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่บ่ายเลยหรือ’

จูเสวี่ยหลินเลิกคิ้วอ้าปากค้าง เพราะนางออกไปจากโรงเตี๊ยมหลังมื้อเที่ยง กว่าจะที่นางจะรู้เรื่องทั้งหมดและกว่าที่นางจะสงบสติอารมณ์ลงได้ก็พลบค่ำแล้ว คิดได้เช่นนั้นหญิงสาวก็พุ่งไปยังโต๊ะเดิมที่นางนั่งเมื่อตอนเที่ยง เป็นนางที่ผิดเอง นางสั่งให้เขารอ เขาก็รอจริงๆ ทั้งยังนั่งรอแบบไม่ยอมขยับไปไหน