บทที่ 3

เจี่ยนอิงมองมือที่ยื่นชามข้าวนั้นนิ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนางคล้ายกำลังลังเล เมื่อเห็นนางพยักหน้าให้ เขาก็ยื่นมือออกมาช้าๆ แล้วรับชามข้าวไปแต่ไม่ยอมรับตะเกียบไปด้วย

‘รับตะเกียบไปด้วย เจ้าต้องใช้ตะเกียบ’

จำได้ว่าในครานั้นนางต้องสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ พยายามอดทนให้มากที่สุด ทั้งยังพยายามทำความเข้าใจในท่าทีและความคิดของอีกฝ่าย เพราะตอนนี้ที่อยู่ต่อหน้านางนั้น มีเพียงคนที่มีบาดแผลฉกรรจ์ทั้งร่างกายและจิตใจ เขาคนนี้ไม่ใช่เจี่ยนอิง บุรุษที่ครั้งหนึ่งคือจอมยุทธ์ฝีมือดี นักฆ่าเลือดเย็นที่ฆ่าคนดังผักปลา และคนเลวที่มองข้ามชีวิตผู้อื่นโดยสิ้นเชิง

เจี่ยนอิงคนเดิมคนนั้นไม่มีอีกแล้ว

ที่นั่งอยู่ตรงนี้มีเพียง...อาอิง บุรุษที่มีความคิดอ่านคล้ายกับเด็กน้อยคนหนึ่ง เด็กน้อยที่ต้องเริ่มเรียนรู้ทุกสิ่งใหม่ทั้งหมด เพราะเขาไม่หลงเหลือความทรงจำใดๆ

หลังจากจูเสวี่ยหลินออกมาจากหุบเขามังกรหลับ หญิงสาวก็เริ่มต้นแกะรอยอย่างนักล่า ยิ่งในยามที่นางมีอุปกรณ์ที่ล้ำยุคที่เขาไม่มีทางจินตนาการได้อย่างนาฬิกาไมโคร สิ่งที่สามารถใช้ย่อส่วนข้าวของหรือสัมภาระต่างๆ ซึ่งมันมีความจุอันมากมายมหาศาลจนแทบจะไม่มีที่สิ้นสุด

และด้านในนั้นก็มีทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์นานาชนิดที่หากจะว่าไปแล้ว คนในยุคอดีตเช่นนี้ไม่มีทางที่จะคาดคิดถึงอานุภาพของมัน

และในตอนนี้นางก็เลือกใช้ปีกบินแบบบังคับ ที่ทำให้นางสามารถเดินทางได้อย่างรวดเร็วกว่าผู้อื่น บวกกับชุดเกราะรัดกุมสีดำแนบเนื้อ ความยืดหยุ่นสูง ทนทาน และสามารถพรางตัวได้หากต้องการ ซึ่งนี่ก็คือหนึ่งในวิวัฒนาการจากห้องแล็บทดลองของสกายเวิลด์

ในยามที่กำลังหยุดพักกลางป่า จูเสวี่ยหลินบังเอิญได้พบกับไป๋ซูที่กำลังเดินทางผ่านมาพอดี ที่จริงแล้วไป๋ซูนับว่าเป็นยอดฝีมือจริงๆ เพราะเขาถึงกับรับรู้ถึงตัวตนของหญิงสาว ทั้งที่ในยามนั้นนางเปิดเกราะพรางตัวทำให้ผู้อื่นไม่อาจมองเห็น

 จอมดาบประจิมโจมตีนางโดยไม่เอ่ยคำ เมื่อจูเสวี่ยหลินรับรู้ถึงรังสีของการเข่นฆ่า หญิงสาวเองก็ไม่รีรอที่จะปลดอาวุธอีกฝ่าย แส้ของเจี่ยนอิงที่นางพกติดตัวสะบัดออกไปท่ามกลางความมืด เพียงสองกระบวนท่าเท่านั้นจูเสวี่ยหลินก็สามารถปลดอาวุธของไป๋ซูลงได้ จอมดาบแห่งประจิมพ่ายแพ้แก่นาง ทั้งที่หญิงสาวไร้ซึ่งกำลังภายใน ไร้ซึ่งวรยุทธ์

จูเสวี่ยหลินเอาชนะไป๋ซูได้เพราะวิวัฒนาการจากโลกอนาคต และความชำนาญของนักล่าโดยแท้

‘บัดซบ! กล้าประมือแต่กลับไม่กล้าเผยตัว เจ้าถือว่ายังเป็นผู้กล้าอยู่หรือ’ ไป๋ซูที่กำลังเดือดดาลตะโกนลั่น ผู้ติดตามของเขาสองคนยังคงตกตะลึงกับภาพที่จอมดาบประจิมโดนปลดอาวุธ

‘พวกเจ้าไสหัวไปซะ’

จูเสวี่ยหลินเพียงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาญ แต่หญิงสาวไม่รู้เลยว่านางได้ทำให้คนทั้งสามยิ่งตกตะลึง เนื่องจากพวกเขาไม่คาดคิดว่าคนที่สามารถเอาชนะจอมดาบผู้ยิ่งใหญ่แห่งตะวันตกได้ จะเป็นหญิงสาวผู้หนึ่ง

‘ข้าขอทราบนามของจอมยุทธ์หญิง’ ไป๋ซูที่เพิ่งหายตกตะลึงสูดลมหายใจแล้วเอ่ยถามออกไป

‘ไม่จำเป็น’

‘แต่ข้าพ่ายแพ้ให้แก่ท่าน อย่างน้อยข้าขอทราบกระบวนท่าที่ท่านใช้...ได้หรือไม่’

‘เหมันต์ไร้ใจ’

เหมันต์ไร้ใจเป็นเพลงแส้ของเจี่ยนอิง ก่อนหน้านี้เขาสอนให้นางระหว่างที่ทั้งสองเดินทางท่องเที่ยว อันที่จริงเขาเพิ่งจะคิดชื่อกระบวนท่านี้ออกมายามที่เขาเห็นนางร่ายรำ

เจี่ยนอิงเพียงพูดว่า ‘เยือกเย็น แข็งแกร่ง และอำมหิตราวกับหิมะยามเหมันต์’ และนั่นคือที่มาของเหมันต์ไร้ใจ ทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นของฉายานางมารประจิมเหมันต์ไร้ใจ ซึ่งกว่าจะรู้ตัวได้ทำอันใดลงไป ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังจนไม่มีผู้ใดในยุทธภพไม่รู้จัก

เช้าตรู่ของวันที่เท่าไหร่จูเสวี่ยหลินไม่เคยนับ เนื่องจากก่อนหน้านี้ที่คลาดกันกับเจี่ยนอิงนางเฝ้าคอยนับวันเวลา จนพบว่ามันยิ่งทำให้จิตใจกระวนกระวายจนเสียสมาธิ ดังนั้นหญิงสาวจึงเลือกที่จะแกะรอยไปอย่างช้าๆ และปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามชะตาลิขิต

ก่อนหน้านี้จูเสวี่ยหลินอาจเคยคิดว่าการมายังสถานที่แห่งนี้ของตน เป็นเพราะโชคชะตาของไป๋หลินและสือเจี้ยนหาว ซึ่งนำพาชะตาของนางเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ทว่านางคิดมาเสมอว่าหากนั่นไม่ใช่ทั้งหมดเล่า

หากว่าการมาของนางครั้งนี้ เกิดขึ้นเพราะโชคชะตาของนางเช่นกัน นางมาเพื่อพบกับเจี่ยนอิง... กระทั่งตัดสินใจที่จะให้เขาติดตามอยู่ข้างกาย ตระหนักว่านางไม่อาจอยู่โดยไม่มีเขา

ทันที่ก้าวลงจากเตียงนอน ความทรงจำในเช้าวันแรกที่นางช่วยเหลือเจี่ยนอิงแวบเข้ามาในหัว เช้าวันนั้นหญิงสาวแทบจะล้มหน้าคะมำ เมื่อสะดุดเข้ากับบางอย่าง จะพูดให้ถูกก็คือเท้าของนางสะดุดเข้ากับร่างใหญ่ที่นอนขวางอยู่ที่หน้าเตียง

...ไม่รู้ว่าเขามาอยู่หน้าเตียงของนางตั้งแต่ตอนไหน ทั้งๆ ที่ตอนกลางคืนก็ให้เสี่ยวเอ้อจัดห้องอีกห้องให้เขาแล้ว

‘ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ อิง ทำไมมานอนตรงนี้’ จูเสวี่ยหลินถามเขาอีกครั้ง

คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นชี้ไปยังอ่างน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งไอร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่บ่งบอกได้ดีว่าเขาเพิ่งจะนำมันเข้ามาเมื่อไม่นาน

‘เจ้าเป็นคนนำมันเข้ามาหรือ’

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง ก่อนพยักหน้าช้าๆ

ชัดเจนยิ่งกว่าชัดแล้วว่าเจี่ยนอิงคิดว่าตนกลายเป็นทาสของนางไปแล้ว ซึ่งจูเสวี่ยหลินก็ได้แต่กลุ้มอกกลุ้มใจ เพราะนางไม่ทันได้คิดเลยด้วยซ้ำว่าหากหาเขาพบแล้วนางจะทำเช่นไร ยิ่งในยามที่เขาคล้ายกับเด็กหลงทางเช่นนี้

ในยามสายของวันนั้น หญิงสาวได้ให้เสี่ยวเอ้อตามหมอมาดูอาการบาดเจ็บของเขา ซึ่งโดยรวมแล้วนอกจากบาดแผลที่หลังและแผลฉกรรจ์ด้านหน้า บาดแผลที่อื่นก็ไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วง ที่น่าเป็นห่วงคืออาการบาดเจ็บทางจิตใจของเขาต่างหาก

หมอที่มาดูอาการเขาบอกว่าเพราะร่างกายของเขาเคยได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่งผลให้ธาตุต่างๆ ในร่างกายไม่คงที่ แม้ว่าความทรงจำจะขาดหาย แต่เพราะร่างกายจดจำความเจ็บปวดได้จึงทำให้เขาตื่นกลัวง่าย และไม่ยอมไว้ใจผู้คน