LOGINภายในห้องนอน
กายหนาคร่อมร่างบางให้อยู่ใต้ร่าง กดจมูกโด่งถูไถซอกคอทั้งซ้ายขวากลิ่นหอมจากกายหญิงสาวทำให้เขาหลงใหล สูดดมความหอมลากลิ้นเลียคอเนียนละเอียด กายสาวขนลุกวาบหวามอย่างไม่เคยมาก่อน ลิ้นสากไล่ลงถึงสองเต้านมอวบบีบเคล้นคลึงสลับตวัดลิ้นดูดเลีย ร่างบางแอ่นสะท้านกัดปากบางแน่นพยายามไม่เคลิ้มไปกับการเล้าโลม มือหนาลูบไล้เรือนร่างระหง ผิวกายเนียนละเอียดไล่ลงไปถอดกางเกงในตัวจิ๋วออกถกกระโปรงขึ้นไว้บนเอวคอดแล้วสอดขาแกร่งเข้าใต้ขาเรียว ความแข็งแกร่งพร้อมรบเต็มที่กดเสียบเข้าไปช่องทางรักคับแน่น
“กรี๊ด..........”ความแข็งแกร่งเข้าเพียงนิด หญิงสาวก็กรีดร้องเจ็บปวดลั่นห้อง กายบางถดหนีน้ำตาไหลพรากทุบตีร่างหนาให้ปล่อยตัวเธอ
“โธ่โว้ย.......โตขนาดนี้ยังซิงอยู่อีก!”ภาคินเสียงดังอย่างหงุดหงิด ถอดถอนความแข็งแกร่งออกแล้วนั่งมองหญิงสาวที่ลุกขึ้นเอาผ้าห่มมาคลุมเธอมองเขาอย่างหวาดกลัวเนื้อตัวสั่นเทา
“หมดกัน ........เซ็งฉิบหาย”ภาคินบ่นหัวเสียลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ อยู่นานก่อนจะเดินออกมาหน้าบูดบึ้ง
“เก็บของใช้ส่วนตัวแล้วไปกับผม”เขาออกคำสั่งเสียงเหวี่ยง ๆ เดินหน้าตึงออกไปนอกห้อง ด้านลินินนั่งงุนงงอยู่สักพักก็รีบลุกแต่งตัวเก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วลงไปด้านล่าง
“ลูกพ่อ พ่อขอโทษ ฮือ ๆๆๆ” ธวัชชัยร้องไห้โอบกอดลูกสาวที่รักลินินฝืนกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลเธอไม่อยากให้พ่อเป็นห่วงและทุกข์ใจไปมากกว่านี้
“หนูไม่เป็นไรค่ะพ่อ ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ แล้วหนูจะกลับมาหา”ลินินยิ้มหวานน้ำตาคลอ ภาคินมองเหยียดถือว่าเขายังปรานีให้โอกาสเธอได้ร่ำลาพ่อแม่ในขณะที่เขาต้องกอดศพพ่อแม่ร้องไห้ไม่มีมีแต่คำลา...............
ณ บ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง
ภาคินให้แม่บ้านพาลินินไปส่งห้องพักแขกที่ชั้นหนึ่ง ส่วนเขาขึ้นเดินขึ้นไปที่ห้องชั้นสองมีหญิงสาวใส่ชุดซีทรูบางเบาเซ็กซี่รอเขาอยู่ ลินินแอบมองแล้วรับหลุบตาลงเดินถือกระเป๋าตามแม่บ้านไปเงียบ ๆ
เสียงครางกระเส่าดังระงมภายในห้องนอนของภาคิน ชายหนุ่มได้ปลดปล่อยความต้องการอย่างเร้าร้อนกับคู่ขา บทสวาทเป็นไปด้วยความดุเดือดเผ็ดมัน แต่เขาไม่รู้สึกอิ่มกลับคิดถึงกลิ่นกายหอมและเรือนร่างเนียนนุ่มของลินิน
ภายในห้องของลินิน
ด้วยความแปลกที่หญิงสาวนอนไม่หลับกระสับกระส่ายนึกถึงเรื่องตอนบ่ายที่โดนลุกล้ำร่างกาย ในตอนเย็นก็ได้ยินเสียงครางกระเส่าจากชั้นสอง คิดว่าเขาได้ปลดปล่อยความต้องการอย่างน้อยคืนนี้เธอก็รอดตัว ไม่นานนักลินินต้องสะดุ้งกับเสียงเคาะประตูห้องร่างบางลุกขึ้นเดินอย่างลังเลก่อนจะเปิดประตูออกกว้างเห็นเรือนร่างกำยำมีเสน่ห์สวมใส่กางเกงขายาวแค่ตัวเดียว
“อยู่ที่นี่ห้ามล็อคประตู”เสียงทุ้มแข็งขึ้นหน้าตึง
“ค่ะ”หญิงสาวก้มหน้างุด กายหนาแทรกตัวเดินเข้ามาภายในห้องทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างเตียงนอน
“ผมไม่ชอบเปิดซิงผู้หญิง มันน่ารำคาญทำแรงก็ไม่ได้มันไม่สนุก.....”ใบหน้าหล่อเคร่งขรึมพูดเสียงเรียบนิ่ง
“คุณจะเปลี่ยนใจไม่ให้ฉันเป็นนางบำเรอของคุณแล้วใช่ไหมคะ”ลินินยิ้มดีใจมีความหวัง
“เปล่าจะให้ลูกน้องช่วยเปิดซิงแทน เป็นงานแล้วค่อยมาบำเรอผม.........ตอนนี้กำลังคิดอยู่ว่าเรียกยาม คนสวน หรือคนขับรถดี”เขายิ้มเยาะหน้าตาเจ้าเล่ห์ ลินินหน้าเสียมองอย่างตัดพ้อ
“คุณใจร้ายกว่าที่ฉันคิด”
“ผมร้ายจนคุณคิดภาพออกเลยแหละ”เขาพูดนิ่งๆเสียงเรียบแต่น่าเกรงขาม
“ถึงยังไงก็เลือกอะไรไม่ได้ จะใครมาแล้วแต่คุณหรือจะให้มาทั้งสามคน ฉันก็ต้องยอมอยู่ดี.......”หญิงสาวน้ำตาคลอพูดประชดก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อซีทรูที่แม่บ้านเตรียมไว้ในตู้เสื้อผ้าแล้วเข้าไปในห้องน้ำทันที ลินินปิดปากกลั้นเสียงร้องไห้สะอื้นค่อย ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้ายืนมองตัวเองในกระจกหน้าสวยแดงก่ำชุ่มไปด้วยน้ำตา
“อีกไม่นานมันจะผ่านไป อดทนไว้นินเพื่อคุณพ่อคุณแม่เธอต้องทนให้ได้” หญิงสาวปาดน้ำตาทำเป็นเข้มแข็งเปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอคิดว่าจะออกไปแล้วมีลูกน้องเข้ามาแทน แต่ในห้องไม่มีใครนอกจากภาคินที่นั่งอยู่ที่เดิม สายตาหวานสั่นระริกทั้งที่กลัวแต่ต้องทำเป็นกล้า ร่างระหงค่อย ๆ เดินมานั่งบนที่นอนนุ่มห้อยขาเรียวขาวลงข้างเตียง ผิวขาวละเอียดทรวดทรงอวบอิ่มซ้อนรูปตัวเล็ก ๆ บาง ๆ แต่หน้าอกอวบอิ่มเอวเล็กสะโพกผาย ภาคินจ้องมองสำรวจหญิงสาวไม่วางตา
“ไหนล่ะลูกน้องคุณ เลือกใครมาให้ฉัน.....แล้วคุณจะนั่งดูฉันมีอะไรกับลูกน้องด้วยเหรอ”หญิงสาวเอ่ยถามเสียงสั่น
“อย่าทำเป็นใจกล้า ผมรู้ว่าคุณกลัว”เสียงเข้มดุหน้าตาขึงขัง
“คุณเหยียบย่ำฉันขนาดนี้ คงไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วล่ะ”หน้าสวยเชิดขึ้นเถียงเขาดูถูกเธอจนไม่เหลือค่าเธอยังต้องกังวลอะไรอีก ภาคินสีหน้าเฉยแล้วโทรสั่งให้ลูกน้องให้เข้ามาในห้อง
ไม่นานนักผู้ชายร่างกำยำก็เดินเข้ามาในห้อง ภาคินให้ลูกมองไปที่หญิงสาวบนที่นอน
“เปิดซิงให้ที”น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่ง ลูกน้องหันไปมองหญิงสาวผิวขาวใส่ชุดซีทรูหน้าสวยแต่หม่นเศร้า จึงเดินเข้าไปใกล้ตามคำสั่งเจ้านาย ลินินนั่งนิ่งเกร็งตัวสั่นน้ำตาคลอ ฝ่ามือหนาแตะลงผิวเนียนค่อย ๆ ลูบไล้แผ่วเบา ร่างบางขนลุกกำผ้าปูที่นอนแน่น ต้องเสียสาวกับคนที่ไม่รักก็เจ็บปวดพอแล้ว คนใจร้ายอย่างเขายังจะนั่งมองเธอโดนกระทำยิ่งซ้ำเติมให้ไร้ศักดิ์ศรีหนักกว่าเดิม
ภาคินหน้าตาขึงขังมองด้วยความรู้สึกวาบหวามเห็นผิวเนียนละเอียดถูกมือสากของคนสวนลูบไล้ยิ่งหงุดหงิดฝืนนั่งดูทำเป็นไม่รู้สึกอะไร
ลูกน้องนั่งลงบนที่นอนข้างกายสาวเชยคางมนเชิดขึ้นเผยอริมฝีปากหนาเคลื่อนเข้าใกล้ปากอวบอิ่มจนเกือบสัมผัส ลินินหลับตาปี๋หายใจหอบตัวสั่นเกร็งหัวใจเต้นเร็ว
“ได้สิ แต่จะเอาไปทำอะไร”ภาคินเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย“ไปทำศัลยกรรมที่เกาหลีค่ะ ยกหน้าใหม่หมดเสริมนมตู้ม ๆ จะได้สวยถูกใจคุณ”ลินินเอาสองมือดันหน้าอกอิ่มทั้งสองข้างขึ้นแล้วบีบให้หน้าอกชิดใหญ่ ภาคินอมยิ้มขำภรรยาพร้อมกับส่ายหน้าเบา“ผมไม่ชอบของปลอม........”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแล้วโน้มลงไปจุ๊บหน้าขาวอวบตรงหน้าแผ่วเบา“จริงเหรอคะ........เห็นนางบำเรอของคุณปลอมทุกคน”หญิงสาวหรี่ตามองหยอกเย้า“นางบำเรอปลอมได้ เมียต้องไม่ปลอม จะไปทำให้เหมือนคนอื่นทำไมเป็นนินอย่างนี้ก็น่ารักอยู่แล้ว”ริมฝีปากหนาลากไล้รอบ ๆ สองเต้าอวบอย่างหลงใหล กายบางสะท้านอมยิ้มเขิน“น่ารักจริงนะ นินแต่งหน้าแต่งตัวตั้งหลายชั่วโมงคุณไม่เห็นชมเลย........”ลินินรีบเขยิบตัวลุกขึ้นกลัวจะเกินเลยกว่านี้เดี๋ยวไม่ต้องไปร่วมงานกันพอดี ร่างบางยืนหมุนตัวช้า ๆ ให้สามีชม“ยังไม่ครบชุด”ภาคินลุกขึ้นเดินไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดใหญ่ที่วางบนโต๊ะแล้วถือมายืนตรงหน้าหญิงสาว เมื่อเปิดกล่องออกสร้อยเพชรงูขนาดใหญ่สวยสะพรึงทำลินินถึง
“นินรักคุณ คุณอยากให้นินอยู่ในฐานะนางบำเรอก็ได้ ขอแค่ได้รักและอยู่ใกล้คุณ.......” หญิงสาวยิ้มหวานแววตาสดใส เดินเข้ามาหาร่างแกร่งยกมือเรียวขึ้นคล้องลำคอแกร่งเกาะแล้วเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มสาก ภาคินกระตุกยิ้มคล้องเอวบางรวบหญิงสาวมาแนบชิด“อยู่ในฐานะเมียสุดที่รักของมาเฟียแล้วกัน” หน้าคมยกยิ้มมุมปากสองสายตามองกันหวานซึ้ง ร่างหนาย่อตัวลงช้อนตัวหญิงสาวอุ้มไว้ในอ้อมกอดแล้วเดินกลับไปที่บ้าน ลินินยิ้มมีความสุขซบอกแกร่งแสนจะอบอุ่น“อย่าห่างกันอีกนะ คิดถึงจะแย่” หน้าคมเปื้อนยิ้ม ดีใจที่เธอกลับมา“นินกลับไปจัดการเรื่องที่บ้านและดนุมาค่ะ”“เจอแฟนเก่าด้วย?” เขาหยุดชะงักจ้องหน้าสวยเอ่ยถามเสียงแข็ง“เปล่าค่ะ แค่โทรบอกเลิก” ลินินรีบบอกให้เขาสบายใจ“แอบโทรหาผู้ชายลับหลังผม โดนทำโทษแน่” ภาคินแกล้งทำเสียงดุดัน“อย่ารุนแรงนักนะคะ กลัว....” ลินินทำเสียงออดอ้อนแล้วอมยิ้มซุกหน้าลงอกแกร่ง“ฮึ ยายตัวแสบ..” ภาคินเม้มปากมองคนรักอย่างมันเขี้ยว เท้
ลินินกรีดร้องย่อตัวลงหลับตาปี๋เอามือปิดหูหวาดกลัวจนตัวสั่น ภาคินเดินเข้าไปหาสาธิตแล้วมองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ถ้าจะปล่อยคนชั่วไปเฉย ๆ ไม่ได้รับโทษใด ๆ ก็จะไม่ยุติธรรมกับครอบครัวของลินินที่โดนเขาเล่นงานรับกรรมแทนทั้งที่บริสุทธิ์ ภาคินจ่อปืนที่ขาอีกข้างของสาธิต ธวัชชัยรีบร้องห้าม“นิน อย่าให้ยิงพ่อของหนู!!”ธวัชชัยตะโกนเสียงดังอย่างลืมตัว ลินินสะดุ้งหน้าเหวอหันไปมองธวัชชัยอย่างเชื่องช้า“พ่อพูดว่าอะไรนะ........พ่อนินตายไปแล้ว”หน้าสวยชุ่มไปด้วยน้ำตา สายตาล่องลอยมึนงงกับสิ่งที่ได้ยิน“สาธิตเขาเป็นพ่อของหนู น้องชายพ่อที่ชื่อธนวัฒน์ เปลี่ยนชื่อเป็นสาธิต”“ผมแค่ทำให้เขาเกิด ผมไม่ใช่พ่อของเขา..........”สาธิตเสียงสั่นเครือสีหน้าเจ็บปวดเลือดที่ขาไหลนองเต็มพื้น ดวงตาสวยเบิกโพลงอ้าปากค้างค่อย ๆ หันไปมองสาธิตที่นอนเลือดนองบนพื้น“หนูไม่เชื่อ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พ่อของหนู ไม่ใช่ ไม่จริง!!!”หน้าสวยส่ายไปมารับไม่ได้ลุกวิ่งเตลิดออกไปทั้งน้ำตา“พ่อขอโทษ....”ธวัชชัยน้ำตาไหลที่ทำให
“ผมไม่ใช่คนดีแต่ไม่เคยฆ่าใคร เรื่องนี้มันเป็นความลับมานานเกินไปและคนที่ทำผิดก็ได้รับผลกรรมของตัวเองไปแล้ว!!”ธวัชชัยตะโกนลั่นห้อง ลินินหน้าเครียดมองชายที่รักทั้งสองคน“จะใส่ร้ายใครเพื่อให้ตัวรอด”“ใครที่มีผลประโยชน์เป็นผู้ดูแลมรดกจนกว่านายจะบรรลุนิติภาวะ ตอนที่อายุครบ 20 ปี ได้ทรัพย์สินมาครบไหมหรือไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ตัวเองทิ้งมรดกไว้ให้เยอะขนาดไหน!!”ธวัชชัยจ้องตาไม่กระพริบ ภาคินชะงักสายตาคมสั่นไหวคิดตามที่ธวัชชัยพูด เขาเริ่มจุกแน่นหน้าอกหายใจเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ตัวสั่นเทาเมื่อทบทวนเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น คนที่บอกเล่าเรื่องการตายของพ่อแม่คืออาภาสิตาและเขาไม่เคยได้รับมรดกอะไรเลยสักชิ้นที่มีวันนี้ได้เพราะร่วมทำธุรกิจกับภาณุเดช แววตาภาคินแข็งกร้าวขึ้นเมื่อไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน“กูจะไปถามเรื่องนี้เอง!”ภาคินหันหลังเดินออกนอกห้องทันที ลินินหน้าเหวอจะวิ่งตามเขาธวัชชัยรีบคว้าแขนของลูกสาว“หนูพยุงพ่อที พ่อจะไปกับเขา!”“แต่พ่อป่วยอยู่”ลินินมองอย่างห่วงใยหน้าสวยเครียดจัดห่วงทั้งพ่อและภาคิน
ภาคินเดินตามมายืนห่าง ๆ ไม่เข้าไปใกล้แล้วยืนมองรอบ ๆ ห้อง“พ่อเป็นยังไงบ้างคะ”“โรคเก่ากำเริบไม่ได้เป็นอะไรมาก หนูรู้ได้ยังไงว่าพ่ออยู่ที่นี่”“หนูโทรหาพ่อไม่ติด เลยโทรหาป้า ๆ บอกว่าพ่อมารักษาตัวที่โรงพยาบาลสองวันแล้วแต่ห้ามไม่ให้บอกหนู”“พ่อไม่อยากให้เป็นห่วง แค่นี้หนูก็เหนื่อยมากแล้ว เออ...เจ้าหนี้เขายอมให้ออกมาด้วยเหรอลูก”ธวัชชัยถามเสียงอ่อนเพลีย“เขามาด้วยค่ะ”ลินินตอบทันควันแล้วหันไปมองภาคินที่ยืนอยู่ด้านหลัง ธวัชชัยผงกหัวดูเห็นภาคินยืนสีหน้านิ่งเฉย สักพักลินินก็เดินไปหาภาคิน“คุณคินกลับไปพักที่บ้านเถอะค่ะ นินจะอยู่เฝ้าพ่อ”เธอเกรงใจที่จะให้เขาอยู่ที่นี่เพราะเขาไม่ชอบพ่อของเธอ“ผมไม่ให้นินอยู่ที่นี่คนเดียว”“แต่นินอยากอยู่กับพ่อ”ลินินหน้างอที่เขาไม่ให้อยู่เฝ้าพ่อ“ผมรู้ ผมสั่งให้รถโรงพยาบาลมารับเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลเดิมแล้ว อีกสักพักก็มาถึง ถ้าจะนอนเฝ้าพ่อก็ไปนอนที่โน่นผมจะอยู่กับนินด้วย”มือห
ลินินนอนตะแคงหันหลังให้ฝั่งเขา ภาคินพ่นลมหายใจหนักก่อนจะแทรกกายเข้าใต้ผ้านวมโอบกอดร่างบางแล้วซุกหน้าแนบกับแก้มเนียน“ผมขอโทษ................ผมเชื่อมาเป็นสิบปีว่าพ่อแม่คุณฆ่าพ่อแม่ผม จะให้เปิดใจรับฟังตอนนี้มันก็ยาก........คุณเข้าใจผมหน่อยนะ”เสียงทุ้มอ่อนลงซุกตัวกอดนางบำเรอคนโปรดแน่น ลินินได้ยินเสียงที่ปนความสั่นเครือเลยสงสารพลิกหันนอนหงายมองหน้าคมแววตาเศร้าหมอง มือบางลูบไล้แก้มสากเห็นเขาเศร้าเธอก็เศร้าไปด้วย“ขอโทษที่งอนนะคะ”“ผมจะเจ็บปวดทุกครั้งที่เรื่องการตายของพ่อแม่แว้บเข้ามา ตอนไปยึดบ้านคุณผมก็เสียใจที่ตัวเองต้องเดียวดาย ตอนนี้ผมอยู่ในโลกที่อ่อนแอให้ใครเห็นไม่ได้ ทั้งที่จริงผมอ่อนไหวและเสียใจเป็น”ภาคินพูดระบายความในใจอย่างไม่เก็บงำ เขาแทบไม่แสดงความอ่อนแอแบบนี้กับใครเลยหลังจากที่พ่อแม่ตาย มีแค่เธอคนเดียวที่เขากล้าเปิดเผยตัวตนลึก ๆในใจออกมา ลินินน้ำตาไหลสะเทือนใจที่ตัวเองไปเค้นเรื่องพ่อแม่ทำให้เขาเสียใจหน้าคมหมองเศร้าจนเธอใจหาย“นินขอโทษที่พูดเรื่องพ่อแม่คุณ ถ้าไม่สบายใจเราไม่สืบเรื่องนี้ก็ได้นะคะ ปล่อยมันไปเถอะ........”เสียงหวานสั่นเครือดึงร่างแกร่งเข้ากอดร้องไห้พร่ำขอโทษที่ท
ช่วงบ่าย ลินินนั่งกอดเข่าบนโซฟาหรูในห้องนอนหน้าสวยหม่นเศร้ากับชีวิตไร้ค่าต้องทนให้เขาย่ำยีอย่างรุนแรงและต้องเป็นแบบนี้ไปอีกหลายเดือน หากชายคนรักของเธอกลับมาจากต่างประเทศก็ต้องเลิกรากันเพราะเธอไม่คู่ควรกับเขาอีกแล้ว แต่ที่ยังทุกข์ใจอยู่ตอนนี้คือไม่อยากให้คนรักรู้เรื่องที่เธอยอมเป็นนางบำเรอกลัวว่าจ
“แค่นี้เหรอคะไหนเขาบอกให้พวกเธอดูแลนิน”ลินินหน้าตาเหลอหลามองตามหลังสามสาวที่เธอออกไปเฉย ๆ ภาคินบอกว่าให้พวกเธอดูแลทำไมถึงรู้สึกว่าต้องดูแลตัวเอง“ต่างคนต่างอยู่ดีแล้วค่ะ ถ้าให้ดูแลอาจทะเลาะกันบ้านแตก”อุ่นกระซิบกระซาบอยู่ข้าง ๆ ลินิน ป้าเจียกฟาดแขนอุ่นแรงจนอุ่นสะดุ้ง“อย่านินทาเจ้านาย”ป้าเจียกทำหน้าด
กายหนาลุกขึ้นหยิบกางเกงมาสวมใส่ ลินินค่อย ๆ ลุกนั่งมองแผ่นหลังกว้างของคนใจดำไม่แยแสเธอเลยสักนิด ก็อย่างว่าถึงจะถูกเขาพรากความบริสุทธิ์ไปแต่เธอก็เป็นแค่นางบำเรอไม่ใช่คนรักจะให้เขามาสนใจอะไร ระหว่างที่ภาคินกำลังเดินไปที่บานประตูเขาก็พูดไปเรื่อย ๆ โดยไม่หันกลับมามอง“ผมจะให้ป้าเจียกเอายาคุมมาให้ คุณต้
“พอ ออกไปได้!”เสียงทุ่มออกคำสั่ง ลูกน้องหยุดชะงักหันมองงง ๆ แล้วลุกขึ้น หญิงสาวหายใจหอบโล่งอก มองลูกน้องเดินออกไปจากห้อง ภาคินก้าวเดินเข้ามานั่งแทนที่ลูกน้อง“ตัวสั่นเชียว.....”ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเกลี่ยปอยผมที่ร่วงหล่นบดบังหน้าสวย ลินินเหล่หางตามองเคืองมือหนาจับคางมนบังคับให้เธอหันมาหาแล้วฉกจูบริมฝีป







