All Chapters of เหยื่อแค้นบำเรอกาม: Chapter 1 - Chapter 10

ภาคิน เจ้าของบ่อนคาสิโนผู้เด็ดเดี่ยว ความแค้นในอดีตสร้างแผลใจให้เขาต้องล้างแค้นด้วยการเอาลูกศัตรูมาเป็นนางบำเรอ ภาคินไม่รู้เลยว่านางบำเรอแสนสวยคนนี้จะมีอิทธิพลกับชีวิตทำให้เขาเปลี่ยนไปตลอดกาลลินิน ด้วยความรักในครอบครัวจึงยอมแลกร่างกายเพื่อให้ครอบครัวอยู่รอด แม้จะต้องเจอกับความทุกข์และถูกทำร้ายจิตใจมากเพียงไหนความเป็นตัวเธอก็ยังคงอยู่และมัดใจเจ้าหนี้มาดขรึมได้อยู่หมัด ภายในบ่อนคาสิโนประเทศเพื่อนบ้าน ภาคินยืนมองดารุณีกับธวัชชัยกำลังเล่นพนันกับกลุ่มคนอีกห้าคน สายตาคมจ้องมองขึงขังไม่วางตา ภาณุเดชเดินมายืนข้างๆ“กูสั่งคนไปแล้วไม่เกินเที่ยงคืน เป้าหมายจะมีหนี้ไม่น้อยกว่าหนึ่งล้าน”ภาณุเดชเดินมายืนข้าง ๆ แล้วมองไปที่ดารุณี“ขอบใจมากเพื่อน” ภาคินยิ้มมุมปากแววตาแข็งกร้าว เขาเกลียดครอบครัวนี้เพราะพวกมันโกงค่านายหน้าที่ดิน พอพ่อแม่เขาไปโวยวายก็ถูกสั่งเก็บ ทำให้ชีวิตเขาพังทลายต้องดิ้นรนเพียงคนเดียวกว่าจะมีวันนี้มันไม่ง่ายเลย เขาตั้งใจทำให้ดารุณีที่ติดการพนันติดหนี้เยอะขึ้นเรื่อย ๆ และเอาสินทรัพย์มาชำระคืน เป้าหมายที่ต้องการคือให้พวกมันหมดตัว เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงเดือนทุกอย่างก็เป็นไป

“พอ ออกไปได้!”เสียงทุ่มออกคำสั่ง ลูกน้องหยุดชะงักหันมองงง ๆ แล้วลุกขึ้น หญิงสาวหายใจหอบโล่งอก มองลูกน้องเดินออกไปจากห้อง ภาคินก้าวเดินเข้ามานั่งแทนที่ลูกน้อง“ตัวสั่นเชียว.....”ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเกลี่ยปอยผมที่ร่วงหล่นบดบังหน้าสวย ลินินเหล่หางตามองเคืองมือหนาจับคางมนบังคับให้เธอหันมาหาแล้วฉกจูบริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วด้วยความกระหายอยาก ลิ้นหนาซอกซอนเข้าโพรงปากนิ่มตวัดลิ้นหยอกล้อลิ้นบางที่ไร้เดียงสา ลินินหายใจหอบเหนื่อยจากการถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง ริมฝีปากหนาถอดถอนจ้องหน้าสวยที่ดูสับสน“ต้องฝึกอีกเยอะ ผมจะเสียเวลาสอนเซ็กซ์ให้คุณแล้วกัน” หน้าคมโน้มลงซุกไซ้ลำคอเรียวไล่มาถึงช่วงอก มือหนาซุกซนไปทั่วกายสาวแสนจะนุ่มนิ่มเนียนละเอียดค่อย ๆ ดันร่างบางนอนลงบนที่นอน เคลื่อนริมฝีปากแทะเล็มจากหน้าอกลงไปยังหน้าท้องแบบราบ ลินินใจสั่นระรัวความรู้สึกวาบหวิวอ่อนระทวยไปกับการเล้าโลม เรียวลิ้นหมุนวนหน้าท้องแบนราบที่แขม่วเกร็งเสียวซ่าน เสียงลมหายใจติดขัดมวลท้องอย่างบอกไม่ถูกเรียวลิ้นร้ายเลาะเล็มลงไปจนถึงเนินสวาทกายบางสะดุ้งถอยหนีแต่มือแกร่งจับเอวบางกดไว้แน่น ก่อนจะจัดการละเลงความนุ่มนิ่มอย่างหิวกระหาย“อื้อ

“แค่นี้เหรอคะไหนเขาบอกให้พวกเธอดูแลนิน”ลินินหน้าตาเหลอหลามองตามหลังสามสาวที่เธอออกไปเฉย ๆ ภาคินบอกว่าให้พวกเธอดูแลทำไมถึงรู้สึกว่าต้องดูแลตัวเอง“ต่างคนต่างอยู่ดีแล้วค่ะ ถ้าให้ดูแลอาจทะเลาะกันบ้านแตก”อุ่นกระซิบกระซาบอยู่ข้าง ๆ ลินิน ป้าเจียกฟาดแขนอุ่นแรงจนอุ่นสะดุ้ง“อย่านินทาเจ้านาย”ป้าเจียกทำหน้าดุ ลินินหน้าเจื่อนเหลือบมองอุ่นแล้วอมยิ้มให้กัน อุ่นนี่แหละที่จะเป็นเพื่อนในระหว่างที่เธออาศัยอยู่ที่นี่ ช่วงค่ำภายในห้องนอนลินิน บนที่นอนนุ่มร่างบางนอนแผ่หลายิ้มกว้างบนที่นอนกางแขนขาโยกไปมาสบายใจ“วันนี้รอดแค่วันพฤหัส ได้นอนสบาย ๆ อีกตั้งสามวัน.....”เสียงหวานเจื้อยแจ้ว เกลือกกลิ้งลงบนที่นอนนุ่มไปมาอย่างอารมณ์“อารมณ์ดีอะไร”เสียงทุ้มพูดขึ้นทำเอาหญิงสาวสะดุ้งดีดตัวหน้าเหวอที่เห็นภาคินยืนกอดอกหน้าขรึมอยู่ข้างเตียง“คุณมาทำอะไรคะ”“มาเอาไง วันนี้จะสอนท่าใหม่”คิ้วเข้มเลิกขึ้นงงว่าทำไมเธอถึงถามอย่างนั้น“แต่วันนี้เป็นวันของ.....คนที่ชื่อไอยู.......”หน้าสวยครุ่นคิดพยายามนึกชื่อสาววันพฤหัส“จะเอาใครก็เอา ไม่ต้องกำหนดวัน”“อ้าว......”หน้าสวยสลดลงคอตกทิ้งตัวนั่งห่อเหี่ยวอย่างเห็นได้ชัด ภาคิน

เสียงทุ้มยียวนริมฝีปากหนายกยิ้มก่อนจะปล่อยข้อมือเรียวแล้วถอยออกห่างยักคิ้วให้หญิงสาวที่ยืนอดกลั้นความโกรธจนตัวสั่นเธอรู้ดีว่าตอบโต้เขาไม่ได้หากทำอะไรไปเขาจะตอบโต้กลับทำให้เธอเจ็บกว่าเดิมจึงต้องอดทนนิ่งให้ได้มากที่สุดเพื่อลดแรงปะทะ ในห้องทานอาหาร ภาคินนั่งที่หัวโต๊ะมีบิ้วอิน ซาร่านั่งฝั่งซ้ายส่วนไอยูกับลินินอยู่ฝั่งขวา อาหารถูกจัดวางเต็มโต๊ะทุกคนเริ่มรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยจนเมื่อสายตาคมเหลือบมองมือของลินินเอื้อมตักอาหารที่อยู่ไกล ๆ เสื้อแขนยาวที่เธอสวมใส่ถกขึ้นถึงได้เห็นว่าข้อมือเรียวมีรอยแดงช้ำขึ้นเป็นรอยนิ้วมือ“ใครทำร้ายคุณ!”เสียงเข้มเอ่ยขึ้นไม่พอใจคิ้วหนาขมวดปมไม่ชอบให้นางบำเรอทะเลาะกัน ด้าน ไอยู ซาร่า บิ้วอินและลินินนั่งมองหน้ากันสงสัยไม่มีใครทำร้ายใครทั้งนั้น ภาคินตาขวางมองสาว ๆ ทุกคนเมื่อไม่มีใครตอบมือหนาก็ทุบโต๊ะอาหารเสียงดังจนสะดุ้งกันทั้งนางบำเรอและคนรับใช้ ร่างหนาเหยียดขึ้นเดินตรงไปหาลินินที่นั่งหน้าเหลอหลาไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรมือหนาจับแขนเรียวยกขึ้นแล้วถกแขนเสื้อเธอจนเห็นรอยบวมแดงชัดเจน“นี่ไงหลักฐาน บอกมาว่าใครทำลินิน!”ภาคินตะคอกเสียงแข็งยกข้อมือลินินขึ้

ลินินรีบกดวางสายยืนมองภาคินอย่างกล้า ๆ กลัว เหล่าคนงานวิ่งมาดูกันหน้าตาตื่นพอมีคนนอกเข้ามาต้นไม้ก็ตกแตกนึกในใจว่าซวยแล้วด้านภาคินหน้าตาขึงขังหยิบกระถางดอกไม้ใกล้มือปาลงพื้น เพล้ง! แล้วก้าวเดินเข้าหาหญิงสาว เพล้ง! เท้าหนาเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ลินินหวาดกลัวถอยหลังหนี เพล้ง! เขายังไม่ยอมหยุด เพล้ง! กระถางแตกกระจายเศษกระถางกระเด็นใส่ขาเรียวเลือดออกซิบ ในตอนนี้ลินินแทบไม่รู้สึกแสบแผลสักนิดได้แต่มองหน้าเขาที่ดุร้ายโมโหที่เธอทำสิ่งที่เขาห้าม คนงานหน้าตาเลิ่กลั่กมองภาคินที่ขว้างดอกไม้ที่เขาหวงลงพื้นอย่างไม่ใยดี“คุณคินครับ!”หัวหน้าคนงานรีบร้องทักเมื่อเขาหยิบกระถางดอกไม้ที่เลี้ยงอยากที่สุดขึ้นมา“ให้ทุกคนกลับบ้านไป! กลับไปกันให้หมด! ”ภาคินตะโกนเสียงดังลั่นโรงเรือนเหล่าคนงานสะดุ้งตกใจมองหน้ากันก่อนจะวิ่งกลับไปเก็บของออกจากโรงเรือนอย่างลนลาน เพล้ง! กระถางดอกไม้ถูกขว้างลงพื้นอีกครั้ง ลินินยืนแข็งทื่อไม่กล้ากระดิกตัว“ขอโทษ...”เสียงหวานสั่นเครือหวาดกลัวท่าทางดุดันของชายหนุ่มตรงหน้า“ผมห้ามโทรหามัน!”ภาคินตะคอกเสียงดัง“ไม่ได้โทรหา เขาโทรมา”ลินินแววตาสั่นไหวตอบเสียงเอื่อย“แล้วรับสายมันทำไม! คิดถึงม