บทที่ 10 การกลับมา

นิ้วเรียวกดลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดถี่รัว ดวงตากลมโตจ้องมองข้อความบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนดดส่งอีเมล

“เฮ้อ…” พ่นลมหายใจเฮือกหนึ่งพลางเอนกายพิงหลังกับเก้าอี้

วันนี้เป็นอีกวันกับการทำงานที่ค่อนข้างเหนื่อย นับจากอาทิตย์หายสาบสูญ ลลินต้องขึ้นมาเป็นผู้บริหารของบริษัท ทว่าเธอไม่ได้มีความสามารถด้านนี้โดยเฉพาะ ทำให้บริษัทติดหนี้มหาศาล ก่อนเธอจะพยายามหานักลงทุนมาร่วมงานด้วย แต่กลับไม่มีใครสนใจเลย บ่อยครั้งรู้สึกท้อใจ แต่เธอยังคงพยายามจะรักษาบริษัทของเขาไว้ให้ได้

ด้วยความเหนื่อยกอปรกับความเครียดสะสม เปลือกตาบางหย่อนลงอย่างเชื่องช้า ในที่สุดก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

เหตุการณ์ในอดีตยังคงตามหลอกหลอนลลินไม่เลิก เพียงแค่หลับตาก็เห็นเขาโดนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พี่อาทิตย์!!” เสียงหวานตะโกนเรียกลั่นพร้อมเบิกตาขึ้นอย่างตกใจ ก่อนพบความว่างเปล่าภายในห้อง “ฝันอีกแล้วเหรอ”

คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก้าวเดินไปที่หน้าต่างกระจก เพื่อมองวิวข้างนอกด้วยใจล่องลอย ปลดปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายกับบรรยากาศรอบกายและหลับตาพริ้ม

ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นกะทันหัน ปลุกร่างเล็กสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ลลินตอบรับคนนอกห้องก่อนเดินไปยังโต๊ะทำงานแล้วหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้

“มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณนิดา” ปรายตามองบุคคลมาใหม่ซึ่งเป็นเลขาที่เพิ่งเข้ามาทำงานเมื่อสองเดือนก่อน

“มีเรื่องด่วนจะแจ้งให้คุณลลินทราบค่ะ”

“เรื่องอะไรเหรอ” คิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

“มีนักลงทุนสนใจมาร่วมงานกับบริษัทค่ะ ชื่อคุณแคสเตอร์”

“จริงเหรอคะ” ลลินเด้งตัวลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจกับถ้อยคำเมื่อสักครู่

“ค่ะ” พยักหน้าเล็กน้อยพลางส่งยิ้มอ่อนแก่ลลิน

“แล้วเขาได้แจ้งไหมคะ ว่าจะเข้ามาคุยรายละเอียดเมื่อไร”

“มาแล้วค่ะ”

“อะไรนะคะ!! มาแล้วเหรอ ทำไมกะทันหันจัง” ปรายตามองเลขาตรงหน้า แต่คำตอบที่ได้รับจากนิดาคือการส่ายหน้า “ตอนนี้เขาอยู่ไหน”

“ห้องรับรองค่ะ”

“อืม เดี๋ยวลลินตามไป รบกวนคุณนิดาไปจัดการก่อนนะคะ”

“ค่ะ” ตอบรับเสร็จก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง ปล่อยให้เจ้านายสาวอยู่ตามลำพัง

หญิงสาวพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความโล่งอก เธอไม่รอช้าตรงไปยังห้องรับรอง ทันทีที่เอื้อมมือเปิดประตูเข้าไปข้างในถึงกับชะงักทีเดียว ลลินจ้องมองเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ

“พี่อาทิตย์” เท้าเล็กวิ่งไปยังจุดมุ่งหมายทันที ก่อนสวมกอดชายหนุ่มตรงหน้าที่เธอคิดว่าคือสามีของตนเอง

“ฮือ ๆ พี่อาทิตย์กลับมาหาหนูแล้ว” ใบหน้าหวานซบกับอกกว้างของอีกคน ไออุ่นจากตัวเขาทำเธอรู้สึกดีมากเหลือเกิน จนแทบไม่อยากปล่อยเขาเป็นอิสระ หญิงสาวหลับตาพริ้มพลางปล่อยหยาดน้ำตาหลั่งรินอาบพวงแก้มขาวเนียน

“เอ่อ คุณครับ”

“ฮือ ๆ” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความรู้สึกมากมาย 

“คุณครับ” ฝ่ามือใหญ่สะกิดหัวไหล่เล็กเบา ๆ พร้อมเรียกลลิน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันนิดาเดินมาแตะร่างเล็กของเจ้านายสาว

“เอ่อ คุณลลินคะ”

“หื้ม” หันหน้ามองตามเสียงของเลขา

“เอ่อ ถอยออกมาก่อนเถอะ” ไม่พูดเปล่า นิดาคว้าท่อนแขนเล็กของลลินให้เดินตามตัวเอง

“มีอะไรหรือเปล่า” หันมองชายหนุ่มแวบหนึ่งก่อนมองคนตรงหน้า

“เอ่อ คุณแคสเตอร์ นักลงทุนที่สนใจมาร่วมงานกับบริษัทไงคะ”

“คุณแคสเตอร์เหรอ” ลลินหันหลังมองชายหนุ่ม ก่อนจะพบว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว ยังคงมีผู้ชายอีกคนยืนอยู่ด้วยกัน ซึ่งทุกคนในห้องต่างมองเธอด้วยความงุนงง

“ใช่ค่ะ”

“เขาไม่ใช่พี่อาทิตย์เหรอ” พูดพึมพำกับตัวเอง หากจะบอกว่าไม่ใช่อาทิตย์ก็เป็นไปไม่ได้ เพราะเหมือนกันอย่างกับแกะ

“ใครเหรอคะ อาทิตย์” นิดาทำหน้าสงสัย เธอมองเจ้านายสาวอย่างต้องการคำตอบ

“เปล่า” ส่ายหัวไปมาเชื่องช้า ลลินชำเลืองมองแคสเตอร์แวบหนึ่ง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันชายหนุ่มเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ

“สวัสดีครับ ผมแคสเตอร์” ฝ่ามือใหญ่ยื่นให้แก่ลลิน หมายจะทักทายแบบชาวตะวันตก

ดวงตากลมโตมองฝ่ามือหนาของแคสเตอร์ หญิงสาวไม่ได้ยื่นมือเรียวไปทักทายเขาคืน เพียงแค่ส่งยิ้มอ่อน

“เชิญไปนั่งกันเถอะ” ลลินเชื้อเชิญชายหนุ่มไปนั่งลงบริเวณโซฟากลางห้อง “เรื่องเมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคะ” เอ่ยขึ้นหลังจากนั่งลงเป็นที่เรียบร้อย

“ผมคงหน้าคล้ายกับคนที่คุณคิดถึงใช่ไหม”

‘ไม่ใช่แค่คล้ายหรอกแต่ใช่เลย’ ลลินทำได้แค่พูดในใจ โดยไม่เปล่งออกมาเป็นคำพูดให้คนตรงหน้าล่วงรู้

“นี่ครับ ผ้าเช็ดหน้า”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลลินปฏิเสธรับผ้าเช็ดหน้าจากเขา หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบทิชชูบนโต๊ะขึ้นมาซับคราบน้ำตาบนใบหน้างดงามอย่างแผ่วเบาจนหมดเกลี้ยง

“เรามาคุยเรื่องงานกันเถอะค่ะ” เธอเปลี่ยนประเด็นทันที

“ครับ”

“ทำไมคุณถึงสนใจมาร่วมลงทุนกับบริษัทของเรา ทั้งที่ใกล้จะล้มละลายเต็มที” นัยน์ตาคู่หวานเหลือบมองหน้าหล่อเหลาอย่างจับสังเกต เพราะอยากเห็นท่าทีของเขา หากเขาใช่สามีของเธอจริง ๆ แน่นอนว่าอีกคนต้องมีปฏิกิริยากับคำถามนั้น ทว่าเขาไม่ได้เผยพิรุธให้เธอเห็นสักนิด

“เพราะผมสนใจบริษัทของคุณ และผมมั่นใจว่าผมจะสามารถทำให้บริษัทนี้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง” แคสเตอร์บอกอย่างเด็ดเดี่ยว ฉายให้เห็นถึงความมุ่งมั่นที่เขาจะสามารถทำให้บริษัทนี้สร้างผลกำไรอย่างล้นหลาม

“ดูเหมือนคุณจะสนใจบริษัทนี้เป็นพิเศษนะคะ” ลลินยังคงปักใจเชื่อว่าเขาคืออาทิตย์ จึงพยายามลองหยั่งเชิงอีกครั้ง 

“ผมต้องสนใจทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองจะลงทุน”

“อืม” คำพูดของอีกคนทำเอาลลินพูดไม่ออก เธอไม่น่าถามเช่นนั้นเลย ทั้งที่ย่อมทราบดีว่าการลงทุนกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งต้องสนใจอยู่แล้ว

คิดได้ดังนั้น หญิงสาวทำได้เพียงแค่ฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก เธอก็แค่คาดหวังมากเกินไปว่าเขาจะใช่อาทิตย์ แต่เมื่อคิดกลับกันแล้ว อาทิตย์ไม่มีทางเย็นชากับเธอเหมือนคนตรงหน้าเด็ดขาด สุดท้ายหญิงสาวทำได้แค่ถอนหายใจ

“เรื่องรายละเอียดเอาไว้คุยกันอีกครั้งนะครับ วันนี้ผมมีธุระต่อ ไว้จะให้คนของผมติดต่อกลับ” ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง เช่นเดียวกับลลินลุกขึ้นตาม

“ค่ะ ขอบคุณที่สนใจร่วมลงทุนกับบริษัทเรานะคะ”

“ครับ” แคสเตอร์ยกเท้าใหญ่ก้าวเดินไปตรงหน้า ก่อนหยุดชะงักเพื่อชำเลืองมองลลินแวบหนึ่งพลางยกยิ้มมุมปากดั่งคนเจ้าเล่ห์ จากนั้นเดินลับหายไปจากห้อง ทิ้งลลินกับนิดาไว้ในห้องรับรองแขกตามลำพัง

“เฮ้อ…” พ้นกายแกร่งของแคสเตอร์ ลลินทรุดกายนั่งลงบนโซฟาดั่งคนไร้เรี่ยวแรง รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน แต่สิ่งที่ทำให้เธออดแปลกใจไม่ได้ คือแคสเตอร์กับอาทิตย์จะใช่คนเดียวกันหรือเปล่า 

“หรือว่าพี่อาทิตย์จะความจำเสื่อม” ดวงตากลมโตเบิกกว้างพร้อมเปล่งเสียงดังลั่นห้อง โดยลืมเสียสนิทว่าในห้องยังคงมีนิดาอยู่ด้วย

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณลลิน” เพราะจู่ ๆ เจ้านายสาวตะโกนเสียงดังทำเอาอดประหลาดใจไม่ได้

“เปล่า ๆ ค่ะ คุณนิดากลับไปทำงานเถอะ”

“ค่ะ” นิดาหมุนตัวออกจากห้องทันใดตามคำสั่งของลลิน

“คุณกับพี่อาทิตย์คือคนเดียวกันหรือเปล่า” เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง แล้วเอนกายพิงหลังกับโซฟาและปิดตาลงสนิท

เมื่อสักครู่ตอนเจอแคสเตอร์ครั้งแรก เธอรู้สึกดีใจเหลือเกินเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย แต่เมื่ออีกคนปฏิเสธว่าไม่ใช่อาทิตย์ หัวใจดวงน้อยกลับห่อเหี่ยวขึ้นมาทันใด

“หนูคิดถึงพี่อาทิตย์เหลือเกิน” สุดท้ายไม่อาจทนเก็บความเสียใจไว้อีกต่อไป จึงปล่อยโฮออกมาท่ามกลางความเงียบสงัด เธอรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกินราวกับมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจอย่างถี่รัว

หญิงสาวเหลือบมองผ้าเช็ดหน้าสีเทาเข้มข้างกาย ซึ่งเป็นของแคสเตอร์วางไว้ให้ ด้วยความคิดถึงอาทิตย์จึงหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมาซับน้ำตาข้างแก้มนุ่มอย่างเบา ๆ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เช็ดออกไม่หมดสักที น้ำตายังคงหลั่งไหลต่อเนื่องอย่างไม่ขาดสาย

กลิ่นอันแสนอบอุ่นจากผ้าเช็ดหน้า ทำให้เธอโหยหาสามียิ่งกว่าเดิม

“ฮือ ๆ หนูต้องทำยังไงดี หนูคิดถึงพี่อาทิตย์เหลือเกิน”