บทที่ 9 ความเจ็บปวดที่ไม่เคยจางหาย

สามปีต่อมา

ร่างเล็กของลลินฟุบหน้าบนโต๊ะทำงานพร้อมหย่อนเปลือกตาบางลงด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าเพียงแค่หลับตาได้ไม่นานสักเท่าไร ภาพเหตุการณ์ความทรงจำในอดีตที่อาทิตย์เคยโดนทำร้ายผุดขึ้นในหัวเป็นฉาก ๆ ราวกับหนังม้วนหนึ่ง

“ฉันเกลียดเธอ ลลิน”

ประโยคดังกล่าวดังก้องในหัวของลลิน ปลุกเธอตื่นจากการหลับใหล

“พี่อาทิตย์” เสียงหวานตะโกนเรียกเจ้าของชื่อดังลั่นห้องด้วยความตกใจ นัยน์ตาคู่หวานปะทะกับกรอบรูปบนโต๊ะ ซึ่งบรรจุรูปภาพแต่งงานระหว่างเธอกับเขา

“หนูคิดถึงพี่อาทิตย์เหลือเกิน” หญิงสาวคว้ากรอบรูปมากอดแนบอก วินาทีถัดมาปล่อยโฮออกมาด้วยความรู้สึกมากมาย

“ฮึก ฮือ ๆ พี่อาทิตย์อยู่ไหน กลับมาหาหนูได้ไหม” คนตัวเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความคิดถึงชายคนรักสุดหัวใจ

นับจากเหตุการณ์ในวันนั้น ผ่านมาแล้วสามปี เธอยังทำใจไม่ได้กับการสูญเสียชายคนรัก ตอนแรกก็ไม่เชื่อว่าเขาจะเสียชีวิตแล้วจากคำบอกเล่าของบิดา ทว่ายิ่งรอเขาก็ไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะกลับมา สุดท้ายจำใจต้องปักใจเชื่ออย่างนั้น แต่ลึก ๆ ก็ยังรอการกลับมาของเขาเสมอ

สามปีที่ผ่านมานี้เรื่องราวมากมายได้เกิดขึ้นกับลลิน เธอสูญเสียชายคนรัก และหลังจากนั้นไม่นานบุพการีก็เสียชีวิตจากเครื่องบินตก ตอนเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศ สุดท้ายสิ่งที่คุณากรต้องการครอบครองก็ไร้ประโยชน์ เมื่อคนเราเสียชีวิตไปแล้วก็ไม่สามารถพาไปได้

ลลินวางกรอบรูปลงบนโต๊ะ เอื้อมมือเรียวเช็ดน้ำตาบนใบหน้าหวานจนหมดเกลี้ยง

“ผ่านมานานขนาดนี้แล้วเหรอ” ดวงตากลมโตปรายตามองนาฬิกาตั้งโต๊ะ วินาทีถัดมารีบเด้งตัวลุกขึ้นและเก็บข้าวของใส่กระเป๋าจนเสร็จ ก่อนเดินออกจากห้องทำงานไปยังลานจอดรถเพื่อไปสถานที่หนึ่ง

ทุกอิริยาบถของลลินกำลังตกอยู่ในสายตาของใครคนหนึ่ง เขาคนนั้นจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาเกลียดชังปนรังเกียจ

“อีกไม่นานแล้วสินะ แล้วเราจะได้เจอกัน” ยกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์พลางมองตามรถเคลื่อนตัวออกห่างไปไกล กระทั่งลับหายในที่สุด

หลังจากลลินออกจากบริษัท หญิงสาวขับรถมาจอดสถานที่หนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านขนาดกะทัดรัดสีขาว ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ บรรยากาศค่อนข้างร่มรื่นยิ่งนัก

“แม่” เสียงหวานเอ่ยเรียกผู้เป็นแม่ที่นั่งบริเวณศาลาริมแม่น้ำ ก่อนรีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“ลลินเหรอลูก”

“ค่ะ” หญิงสาวนั่งลงข้างกายมารดาพร้อมกับซบหน้าลงบนตักหญิงวัยกลางคนอย่างออดอ้อน

“เป็นอะไรหรือเปล่าลลิน ทำไมวันนี้ถึงแปลกจัง” มือเหี่ยวย่นลูบหัวเล็กของลลินอย่างแผ่วเบา แม้จะมองไม่เห็นแต่สามารถสัมผัสได้ว่าลูกสาวต้องมีเรื่องไม่สบายใจแน่นอน

“เอ่อ ตามสบายนะคะ” สาวใช้ที่ลลินจ้างมาดูแลมารดาเอ่ยขึ้นก่อนเดินเลี่ยงไปทางอื่น ปล่อยสองแม่ลูกอยู่ด้วยกันตามลำพัง

“แม่คะ” นัยน์ตาคู่หวานปิดลงดั่งคนหมดแรง วินาทีนี้เธอรู้สึกแย่เหลือเกิน จู่ ๆ น้ำใสไหลรินลงมาราวกับต้องการระบายความรู้สึกอึดอัดขณะนี้

“ลลิน ลูกร้องไห้เหรอ” เพราะรับรู้ถึงน้ำตาเปียกชุ่มบนตักของตนเอง

“เปล่า” มือบางรีบเช็ดน้ำตาอย่างไว เพราะกลัวแม่จะจับสังเกตได้ ถึงแม้มารดาจะมองไม่เห็นแต่ใช่ว่าจะรับรู้ไม่ได้สักหน่อย

“ลลิน ถ้าลูกเหนื่อยก็พักบ้างเถอะ” กนกพรยื่นมือเหี่ยวย่นสัมผัสใบหน้าหวานพลางช่วยเกลี่ยน้ำตาบริเวณพวงแก้มขาวเนียนอย่างนุ่มนวล ไม่วายฉีกยิ้มเพื่อต้องการให้ลลินคลายจากความกังวล

“ฮึก ฮือ ๆ” สุดท้ายลลินปล่อยโฮออกมาเมื่อภายในหัวเอาแต่คิดถึงอาทิตย์ “หนูคิดถึงเขาเหลือเกิน” ใบหน้าจิ้มลิ้มซบบนตักผู้เป็นมารดาอีกครั้ง เธอเหนื่อยเหลือเกินและทนไม่ไหวแล้ว นับจากสูญเสียชายคนรักเมื่อสามปีก่อน อะไรหลายอย่างในชีวิตมืดมิดไปหมด รู้สึกทรมานมาก

กว่าหญิงสาวจะสงบสติอารมณ์ได้ ก็เวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปหลายนาที

“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ” พยักหน้าหงึก ๆ บ่อยครั้งเธอมักจะร้องไห้ต่อหน้าผู้เป็นแม่เสมอ

“ลลิน ลูกรู้ไหมว่าลูกเก่งมากเลย ถ้าไม่ใช่เพราะลูกแม่คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก” เผยยิ้มอ่อน ๆ แก่บุตรสาว

“แต่หนูยังทำได้ไม่ดีนี่คะ แม่เลยมองไม่เห็นแบบนี้”

“แค่นี้ก็พอแล้วลูก แค่ได้อยู่กับลลินแม่ก็มีความสุขมากแล้ว”

“แม่…” เสียงหวานเรียกแม่อย่างสั่น ๆ ก่อนโผกอดหญิงวัยกลางคน กนกพรลูบหัวเล็กของบุตรสาวด้วยความเอ็นดู ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนสำหรับเธอ ลลินก็ยังเป็นเด็กน้อยเสมอ

“ลลิน แม่ถามอะไรสักอย่างได้ไหม”

“คะ” แหงนหน้ามองผู้เป็นแม่อย่างรอลุ้นว่ากนกพรจะเอ่ยประโยคใด

“ลูกเอาเงินที่ไหนเยอะแยะมารักษาแม่” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถามลูกสาวเช่นนี้ เนื่องจากอีกคนเอาแต่เลี่ยงจะตอบคำถามเสมอ

“เอ่อ คือ…”

“ลูกไม่ได้ยุ่งกับผู้ชายคนนั้นใช่ไหม ไม่ได้เอาเงินผู้ชายคนนั้นมารักษาแม่ใช่ไหม” เธอหมายถึงคุณากรพ่อของหญิงสาว

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพ่อของลลินไม่ค่อยดีนัก คุณากรหลอกให้กนกพรรัก ก่อนจะมารับรู้ภายหลังว่าเขาแต่งงานแล้ว ตอนนั้นจึงตัดสินใจพาลลินหนีไปตั้งแต่ลูกสาวอายุห้าขวบ และไม่เคยติดต่อกับคุณากรอีกเลย กระทั่งมารับรู้ภายหลังงว่าเขาเสียชีวิตแล้ว

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงคะแม่” ลลินมองแม่ด้วยความรู้สึกผิดมากมาย ตอนนั้นไม่มีทางเลือกจริง ๆ เพราะอาการของแม่ค่อนข้างโคม่า ถ้าเธอไม่ทำแบบนั้นแม่อาจตายก็ได้ แต่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกผิดกับอาทิตย์ เพราะเธอคนเดียว เขาถึงจากไป

“วันนี้ลลินค้างกับแม่ไหม”

“คงไม่ได้ค้างค่ะ ช่วงนี้งานยุ่งมาก”

“ลลิน ทำงานอะไรเหรอ”

“ก็พนักงานบริษัททั่วไปนี่แหละค่ะ”

“งั้นเหรอ แต่ทำไมแม่รู้สึกว่าลูกงานยุ่งเหมือนเป็นเจ้าของกิจการเลย” เพราะทุกครั้งที่ถาม ลลินมักตอบเช่นนั้นเสมอ จนคนเป็นแม่อย่างเธอรู้สึกสงสัยมาก

“แม่คะ หนูต้องไปแล้วนะคะ เย็นมากแล้ว” เธอไม่รู้จะตอบแม่อย่างไรดี จึงพูดตัดบท

“งั้นกลับบ้านดี ๆ”

“ค่ะ” ลลินสวมกอดแม่ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันไปพูดกับแม่บ้านที่เดินมาพอดี จากนั้นเดินไปขึ้นรถ

ระหว่างเดินทางกลับคอนโด เธอแวะซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ทันใดนั้นดวงตากลมโตปะทะกับร่างกำยำแสนคุ้นเคยของใครคนหนึ่งท่ามกลางผู้คนพลุ่งพล่าน

“พี่อาทิตย์” ไม่รอช้ายกเท้าเล็กวิ่งไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ทว่าทันทีที่เข้าไปในบริเวณที่มีผู้คนมากมาย เขาคนนั้นดันหายไปเสียแล้ว

“ไปไหนแล้ว” กวาดสายตามองรอบ ๆ เธอถอนหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความเสียดาย จากนั้นแบกร่างไร้เรี่ยวแรงไปนั่งมุมหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนผ่านมา

“พี่อาทิตย์อยู่ไหน กลับมาหาหนูเถอะ” มือเรียวยกขึ้นปิดใบหน้าพร้อมปิดตาลงสนิท ครู่ต่อมาน้ำตาที่ไม่ได้นัดหมายไหลอาบแก้มนุ่ม เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนร่างเล็กสั่นไหวไปมา ก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดช้า ๆ

ลลินเดินออกจากห้างสรรพสินค้าดั่งคนเหม่อลอย เธอไม่ทันระวังตั้งตัวจึงชนกับใครคนหนึ่ง จนร่างเล็กล้มลงกระแทกพื้นอย่างจัง

“โอ๊ย!!” เสียงหวานร้องอุทานด้วยความเจ็บ

“เดินประสาอะไรของเธอ ไม่ดูตาม้าตาเรือหรือยังไง” หญิงวัยกลางคนคู่กรณีของลลินตำหนิหญิงสาวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพลางแสดงสีหน้าขุ่นเคือง

“ขอโทษค่ะ” ยกมือไหว้คนมีอายุมากกว่าทันที 

“อย่าให้ฉันเจออีกคราวหลัง เด็กสมัยนี้ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ” พูดจบก็เดินจากไปอย่างหัวเสีย

“เฮ้อ…” ค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน แล้วสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวออก “เลิกคิดถึงพี่อาทิตย์สักทีเถอะ ยัยลลิน”

นัยน์ตาคมกริบของใครคนหนึ่งจ้องมองแผ่นหลังเล็กกำลังเดินจากไปเรื่อย ๆ คำพูดของลลินเมื่อสักครู่กระทบเข้าโสตประสาทของเขา

“เฮอะ! ผู้หญิงน่ารังเกียจ ทำผิดแล้วไม่รู้จักสำนึก” เหยียดยิ้มมุมปากด้วยความเกลียดชังที่มีต่อลลิน แค่ได้เห็นใบหน้าของเธอก็รู้สึกขยะแขยงเต็มทีจนแทบไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกเด็ดขาด แต่เพื่อการแก้แค้นจำเป็นต้องทำ

“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ลลิน”