บทที่ 7 รู้สึกแย่ ๆ

“อื้อ” ในยามเช้าแสนสดใส ลลินปรือตาขึ้นช้า ๆ ขณะกำลังพลิกตัวไปอีกด้านก็รับรู้ถึงของหนักบริเวณเอวคอดกิ่ว เมื่อก้มหน้ามองพบเข้ากับท่อนแขนแกร่งของอาทิตย์

ลลินพยายามยกแขนกำยำออกจากเอวให้เบาที่สุด เพราะไม่อยากรบกวนการนอนหลับของเขา เธอลุกขึ้นนั่งในท่าชันเข่าพลางซบหน้าจิ้มลิ้มกับหัวเข่ามน แล้วทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“ทำอะไรลงไปกันนะ” ดวงตากลมโตหลับพริ้มด้วยความรู้สึกมากมาย เธอเหนื่อยเหลือเกิน ทั้งสับสนกับชีวิตยิ่งนัก ทำไมทุกอย่างถึงไม่เป็นดั่งหวังเลย

“คิดอะไรอยู่ครับ” อาทิตย์ลุกขึ้นนั่งก่อนโอบกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง ซุกหน้าคมคายกับบ่าบอบบาง

“หนูทำให้พี่อาทิตย์ตื่นเหรอคะ”

“เปล่าครับ”

หลังจากจบบทสนทนา บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ นอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศก็ไม่มีเสียงใดแทรกขึ้นมา ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

“หิวไหม” อาทิตย์พูดขึ้นทำลายความเงียบ

“พี่อาทิตย์คะ เรื่องเมื่อคืนหนูขอโทษ” เธอไม่ตอบคำถามเขาแต่เบี่ยงประเด็นแทน

“ขอโทษทำไมครับ” คิ้วดกดำขมวดเข้าหากันเชิงงุนงง สายตาคมกริบเหลือบมองหน้าหวานอย่างรอคอยคำตอบจากกลีบปากอวบอิ่ม

“ก็…เอ่อ” ใบหน้างดงามเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างเขินอาย เมื่อภาพความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นในหัวเป็นฉาก ๆ

“ว่าไงครับ” ชำเลืองมองลลินด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“หนูอยากอาบน้ำแล้วค่ะ วันนี้มีเรียนเช้า” ลลินแกะแขนกำยำออกจากเอวคอด เธอกระโดดลงจากเตียงก่อนวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ท่าทางของหญิงสาวทำเอาชายหนุ่มอมยิ้มด้วยความเอ็นดู

“น่ารักจัง” นับวันเธอยิ่งทำให้เขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

ลลินหายเข้าไปในห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนเดินออกมาในสภาพชุดคลุมอาบน้ำ

“พี่อาทิตย์อาบน้ำแล้วเหรอคะ” ปรายตามองคนตัวโตเบื้องหน้าซึ่งอยู่ในสภาพเดียวกับเธอ

“ครับ พี่ไปอาบน้ำอีกห้อง”

“งั้นหนูไปแต่งตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวครับ” อาทิตย์คว้าท่อนแขนขาวเนียนทำเอาลลินเซเข้าไปในอ้อมกอดของคนตัวโต

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” แหงนหน้ามองเขาด้วยแววตาสงสัย

“วันนี้พี่ไปส่งนะครับ”

“เอ่อ…คือ”

“ห้ามปฏิเสธ” คนตัวโตแทรกขึ้นทันใด เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังอ้าปากจะโต้เถียง

“ก็ได้ค่ะ งั้นวันนี้พี่อาทิตย์ไปส่งหนูนะคะ”

“ครับ ไปแต่งตัวเถอะเดี๋ยวไปเรียนสายหรอก” อาทิตย์ยอมปล่อยคนตัวเล็กในอ้อมกอดเป็นอิสระ จากนั้นเขาและเธอต่างแยกย้ายไปจัดการธุระส่วนตัว

หลังจากคนทั้งสองเสร็จสิ้นทุกอย่าง อาทิตย์จึงขับรถคันหรูสีดำไปส่งลลินยังมหาวิทยาลัย ระหว่างรถกำลังเคลื่อนตัวบนท้องถนน ชายหนุ่มชำเลืองมองคนข้างกายเป็นระยะ ๆ

“ลลิน” มือหนาวางบนหลังมือเรียว เขาหันมองเธอสลับมองกับถนน

“คะ”

“เย็นนี้พี่มารับนะครับ”

“ค่ะ”

“พี่รักลลินนะครับ” คว้ามือเล็กมาประทับจูบอย่างโยน

“อืม” เผยยิ้มอ่อนแก่คนตัวโตข้างกาย ยิ่งเขาดีกับเธอมากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อเขาเหลือเกิน วินาทีนี้เธอกลัวมาก หากวันหนึ่งเขาล่วงรู้เกี่ยวกับความจริงบางอย่างที่เธอปิดบังจะเป็นอย่างไรกันนะ แทบไม่อยากจินตนาการถึงเลย

“ถึงแล้วครับ”

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ลลินโน้มตัวไปจูบแก้มสาก จากนั้นเปิดประตูลงจากรถก่อนโบกมือลาสามีหนุ่ม

“ตั้งใจเรียนนะครับ เย็นนี้พี่มารับ” พูดจบ อาทิตย์ออกรถทันที เธอมองจนรถลับหายก่อนพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่ง

“ยืนทำอะไรตรงนี้ ลลิน”

“เตย” หันหลังมองตามเสียงเรียกของบุคคลมาใหม่ แล้วส่งยิ้มอ่อน ๆ

“ทำไมยังไม่ขึ้นห้องเรียนอีก มองอะไรอยู่เหรอ” ต้นเตยมองไปเบื้องหน้าทางเดียวกับลลินด้วยความสงสัย

“เปล่าหรอก ไปเรียนกันเถอะ” เธอควงแขนเล็กของต้นเตยเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวไปห้องเรียน

กายแกร่งของอาทิตย์ยืนพิงรถคันหรูบริเวณหน้าตึกเรียน เขากำลังรอสาวคนรักอย่างใจจดใจจ่อ ชายหนุ่มยกมือขึ้นดูนาฬิกาก่อนเงยหน้าขึ้นดูเบื้องหน้า ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันลลินเดินมาพอดีกับต้นเตย

“มาเร็วจังเลยนะคะ” ส่งยิ้มหวานแก่สามีหนุ่ม

“พี่ต้องมาเร็วอยู่แล้วสิครับ พี่จะให้ลลินรอได้ไง” สายตาคมกริบชำเลืองมองคนข้างกายของหญิงสาว ลลินไม่รอช้าแนะนำเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวให้คนตรงหน้ารู้จัก 

“ต้นเตยค่ะพี่อาทิตย์ เพื่อนสนิทของหนูเอง”

“สวัสดีค่ะ” ต้นเตยยกมือไหว้คนอายุมากกว่า

“ครับ” ส่งยิ้มอ่อน ๆ อย่างเป็นมิตรกับเพื่อนของภรรยา

“พี่อาทิตย์คะ เราไปเที่ยวก่อนกลับกันดีไหม”

“เอาสิ” ไม่ว่าเธอต้องการอะไร เขาไม่ขัดข้องสักนิดเพื่อความสุขของเธอ

“งั้นฉันกลับก่อนนะลลิน”

“อ้าว! ไม่ไปด้วยกันเหรอ” ลลินมองเพื่อนด้วยความเสียดาย

“เอ่อ คือ” ต้นเตยเหลือบมองอาทิตย์แวบหนึ่ง เนื่องจากรู้สึกเกรงใจที่ต้องไปเป็นก้างขวางคอระหว่างคนทั้งสอง

“ไปด้วยกันเถอะครับ”

“ไปเถอะเตย ฉันอยากให้แกไปด้วย” ลลินกอดแขนเรียวของเพื่อนสนิทอย่างออดอ้อน หวังทำให้อีกคนยอมใจอ่อน

“ก็ได้”

“งั้นไปกันเลย”

“อืม” พยักหน้ารับ ก่อนเดินไปด้วยกันกับลลิน

“พี่อาทิตย์รีบตามมานะคะ” เอี้ยวคอไปมองอาทิตย์พร้อมกวักมือเรียก

“ครับ” ชายหนุ่มเดินตามหลังสองสาวไปขึ้นรถคันหรู เขานั่งลงประจำตำแหน่งคนขับและลลินนั่งข้างกาย ส่วนต้นเตยนั่งเบาะหลัง

อาทิตย์ทำหน้าที่เป็นสารภีพาลลินกับต้นเตยมุ่งหน้าไปห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง โดยบรรยากาศภายในรถครื้นเครงยิ่งนัก

ซึ่งเขานั่งเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร ปล่อยให้สองสาวคุยกันตามประสาเพื่อน ทว่าแค่ชำเลืองมองลลินเป็นระยะ ๆ ก่อนรู้สึกโล่งมาก ที่ตอนนี้หญิงสาวไม่ได้ทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์อย่างเมื่อเช้า

“พี่อาทิตย์คะ เราไปดูหนังกันไหม”

“เอาสิ เรื่องอะไรเหรอ”

“หนังผีดีไหมคะ”

“ครับ”

หลังจากมาถึงสถานที่มุ่งหมาย อาทิตย์เดินอ้อมไปฝั่งคนขับก่อนเปิดประตูให้คนตัวเล็กลงจากรถ

“ขอบคุณค่ะ” ส่งยิ้มอ่อนแก่คนตัวโตก่อนจะหุบยิ้มทันที เมื่อสายตาคู่หวานปะทะกับใครคนหนึ่ง

“ลลิน เป็นอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มหันหลังมอง จึงพบเข้ากับคุณากร “นั่นคุณพ่อนี่ครับ” เดินไปทักทายชายวัยกลางคน

“เตย” เสียงหวานเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทแผ่ว ใบหน้าของเธอเริ่มซีดเผือด

“เป็นอะไรไหม” ต้นเตยเดินมายืนข้างลลิน แล้วกำมือบางของเพื่อนแน่นราวกับต้องการปลอบโยน

“ไม่” แม้ปากจะตอบปฏิเสธ แต่ใบหน้าซีดเซียว เธอพยายามทำเหมือนไม่เป็นอะไร จากนั้นก้าวเดินไปทักทายบิดา

“มาเที่ยวกันเหรอ” ประโยคแรกที่คุณากรทักลลิน เมื่อเห็นหญิงสาวมาหยุดข้างกายอาทิตย์

“ค่ะ คุณพ่อมาเที่ยวเหมือนกันเหรอ”

“เปล่า พ่อมาทำธุระ”

“อ๋อค่ะ”

“เดี๋ยวนี้มีความสุขจังเลย คงไม่ได้ลืมอะไรไปหรอกใช่ไหม อยากให้พ่อช่วยเตือนไหมล่ะ”

ถ้อยคำของคุณากรแฝงไปด้วยบางอย่าง ทำเอาลลินหน้าซีดกว่าเดิม แต่เธอพยายามควบคุมสติไม่ให้กระเจิดกระเจิง

“ลืมอะไรเหรอครับ” อาทิตย์ไม่เข้าใจกับบทสนทนาของสองพ่อลูก เขาปรายตามองชายวัยกลางคน แล้วช้อนตามองคนตัวเล็กข้างกายด้วยความงุนงง

“ไม่มีอะไรหรอก พ่อขอตัวก่อนละ” ตบบ่าแกร่งของลูกเขยเบา ๆ แล้วจากไป 

“ลลิน” ต้นเตยเรียกเพื่อนด้วยความตกใจ จู่ ๆ ลลินทำราวกับกำลังจะทรุดกองกับพื้น โชคดีต้นเตยประคองได้ทัน

“ลลิน เป็นอะไรครับ” ชายหนุ่มรีบช่วยพยุงภรรยาคนสวย

“ไม่ค่ะ” ส่ายหน้าไปมาช้า ๆ ความหวาดกลัวกับคำพูดของบิดาทำให้หน้าผากเกลี้ยงเกลาเริ่มมีเม็ดเหงื่อ

“สีหน้าไม่ค่อยดีเลยลลิน พี่ว่าเรากลับกันดีกว่า” ว่าพลางเอื้อมมือเช็ดเม็ดเหงื่อบนหน้าผากเล็ก ๆ ของเธออย่างนุ่มนวล

“หนูไม่เป็นไรค่ะ” 

“กลับเถอะลลิน ท่าทางของแกตอนนี้ไม่ค่อยดีเลย” ต้นเตยเอ่ยขึ้น เธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับลลินดี ฉะนั้นสิ่งที่คุณากรพูดเมื่อสักครู่ย่อมเข้าใจดีเช่นกัน จึงอดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ “พี่อาทิตย์คะ เตยฝากเพื่อนด้วยนะคะ”

“ครับ” ทั้งคู่ช่วยพยุงลลินเข้าไปนั่งในรถ

“รีบพาลลินกลับเถอะค่ะ เดี๋ยวเตยกลับเองได้” เพราะอาทิตย์ทำราวกับรู้สึกผิดต้องทิ้งต้นเตยไว้ตามลำพัง

“เอางั้นก็ได้ครับ” ไม่รอช้าจะขึ้นรถและนั่งลงประจำตำแหน่งคนขับ

“เฮ้อ…ฉันสงสารแกจัง ลลิน” ต้นเตยถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางมองตามหลังรถคันหรูกำลังแล่นออกไป