บทที่ 8 คนที่ใจแตกสลาย

นับจากวันนั้นที่ลลินเจอบิดาครั้งล่าสุดก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย หนำซ้ำคุณากรยังเงียบไปอย่างผิดปกติ ไม่สั่งให้เธอทำตามคำสั่งของเขาเหมือนเมื่อก่อน จนเธอเองอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

“คิดอะไรอยู่เหรอ” อาทิตย์สวมกอดลลินจากด้านหลังพร้อมกับซบหน้าหล่อเหลฟาลงบนบ่าเล็กอย่างออดอ้อน ขณะหญิงสาวกำลังยืนชมวิวภายในบริษัท วันนี้หญิงสาวไม่มีเรียน เขาเลยพาเธอมาทำงานด้วย

“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ พี่อาทิตย์ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมองสามีหนุ่ม

“ยังครับ ตอนนี้อยากอ้อนเมียก่อน” จมูกโด่งคมสันถูไถกับพวงแก้มขาวเนียน ก่อนอาทิตย์จะกดจูบหนัก ๆ อย่างมันเขี้ยว

ปัง! ทันใดนั้นประตูห้องถูกเปิดอย่างรุนแรง จนเกิดเสียงดังสนั่น ส่งผลให้เธอและเขาหันมองพร้อมกัน

“คุณพ่อ” ลลินหน้าซีดเผือดเมื่อหันไปเจอกับแขกไม่ได้รับเชิญ ซึ่งไม่ได้มีเพียงแค่คุณากรเพียงคนเดียว แต่ยังมีนวินดาและชายฉกรรจ์ไม่คุ้นหน้าอีกสองคน

“มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ” อาทิตย์เดินไปประชันหน้ากับชายวัยกลางคน

พฤติกรรมของคุณากรสร้างความไม่พึงพอใจกับเขายิ่งนัก แม้อีกฝ่ายจะเป็นบิดาของหญิงสาวก็ตาม แต่การผลักประตูห้องเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาก็มองว่ามันค่อนข้างเสียมารยาท

“ฉันมาที่นี่ต้องมีธุระด้วยเหรอ” บทสนทนากับน้ำเสียงของคุณากรใช้เอ่ยกับอาทิตย์แตกต่างกว่าปกติ ทว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจนัก

“คุณพ่อกำลังทำเรื่องเสียมารยาทอยู่นะครับ”

“เหรอ แต่บริษัทนี้เป็นของลลินแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันจะมาที่นี่เมื่อไรก็ได้” ชำเลืองมองบุตรสาว ลลินรีบเดินมาหาคุณากรอย่างร้อนรนใจ

“คุณพ่อคะ หนูขอคุยด้วยหน่อย”

“มีอะไรต้องพูดอีกล่ะลลิน แกก็บอกความจริงอาทิตย์ไปสิ”

“ความจริงอะไร ลลิน” ชายหนุ่มแทรกขึ้นทันใด

“คุณพ่อคะ ขอร้องล่ะไปคุยกับหนูก่อนเถอะ” เธอมองชายวัยกลางคนอย่างอ้อนวอนปนขอร้อง

“ฉันให้เวลาแกมากแล้วลลิน ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับแกอีกแล้ว” กระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน คำพูดของคุณากรทำเอาลลินหน้าซีดเซียว หญิงสาวเหลือบมองคนตัวโต เขาก็มองมาทางเธอเช่นกันราวกับต้องการคำอธิบาย

“เอาของมันโยนออกจากบริษัทให้หมด” นวินดาเอ่ยสั่งชายฉกรรจ์ทั้งสอง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกแกจะทำอะไร” อาทิตย์ขวางหน้าชายฉกรรจ์ทั้งสอง เขามองลลินแวบหนึ่งแล้วมองไปทางคุณากร

“จะอะไรอีกล่ะอาทิตย์ บริษัทนี้เป็นของลลินแล้ว แกก็ควรออกไปจากที่นี่ซะ”

“ลลินเป็นเมียผมนะครับ ทรัพย์สินทุกอย่างของลลินเป็นของผมเหมือนกัน”

“ฮ่า ๆ ท่าทางจะรักลลินจนโงหัวไม่ขึ้นสินะ ฉันจะบอกอะไรให้นะว่าลลินแต่งงานกับแกแค่ต้องการสมบัติเท่านั้นแหละ”

“คุณพ่อ” หันขวับมองบิดา คาดไม่ถึงชายวัยกลางคนจะใส่ร้ายเธอเช่นนี้

“ทำไมล่ะลลิน แกจะบอกว่าฉันโกหกเหรอ เรื่องที่แกแต่งงานกับอาทิตย์เพราะมีจุดประสงค์”

“คุณพ่อ…” ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างเชื่องช้า คำพูดของพ่อทำเอาเธอพูดไม่ออกเลย

“ลลิน นี่มันอะไรครับ อธิบายมาเดี๋ยวนี้” อาทิตย์บีบท่อนแขนเล็กอย่างแรงเพื่อเค้นคำตอบจากปากนุ่ม

“ฮึก พี่อาทิตย์…” เสียงหวานสั่นเครือ หยาดน้ำใสไหลรินเปรอะเปื้อนใบหน้าหวาน เธอก้มหน้าคอตกมองพื้นซึ่งไม่กล้ามองเขาตรง ๆ ด้วยความรู้สึกผิดมากมาย

“พูดมาสิ!!” ตะโกนใส่คนตัวเล็กดังลั่นพร้อมกับเขย่าเธอแรง ๆ เขายังคงคาดหวังว่าสิ่งที่ได้ยินจากปากคุณากรจะเป็นเรื่องโกหก แต่จะให้เขาเชื่อมั่นในตัวลลินได้ไง ในเมื่ออีกคนเอาแต่เงียบไม่พูดอะไรเลย

“ฉันจะบอกอะไรให้นะอาทิตย์ ที่ลลินแต่งงานกับแก เธอแค่อยากได้สมบัติของแกเท่านั้น ลลินไม่ได้รักแกสักนิด” สำหรับคุณากรการได้เห็นอาทิตย์แสดงความเจ็บปวดออกมา ทำให้เขาสะใจเหลือเกิน

“ลลิน พี่อยากได้คำอธิบายจากปากลลิน ช่วยบอกพี่หน่อยได้ไหมว่าเรื่องที่คุณพ่อพูดเมื่อกี้เป็นแค่เรื่องโกหก”

“พี่อาทิตย์ คือหนู…” หน้าหวานเปื้อนน้ำใสมองเขาอย่างเสียใจ เธอเหมือนคนน้ำท่วมปาก พูดอะไรออกไม่ได้สักอย่าง ยิ่งสายตาของคุณากรมองเธอปานจะฉีกเนื้อเป็นชิ้น ๆ ทำให้ไม่กล้าพูดความจริง

“หย่ากับลลินซะ” คุณากรพูดขึ้นพร้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งแก่อาทิตย์

“นี่มันเรื่องอะไรคะคุณพ่อ หนูไม่หย่ากับพี่อาทิตย์”

“แกต้องหย่า” ชายวัยกลางคนกระชากลลินจากอาทิตย์มาอยู่ใกล้ตัวเอง แล้วพูดประโยคหนึ่งให้ได้ยินเพียงสองคน คนได้ฟังถึงกับแข้งขาไร้เรี่ยวแรง “ถ้าแกไม่อยากให้คนที่แกห่วงมากที่สุดเป็นอะไรไปก็รีบหย่าซะ”

“คุณพ่อ” เงยหน้ามองบิดา คำพูดนั้นทำเอาพูดไม่ออกเลย

“รีบเซ็นใบหย่าซะอาทิตย์”

“ไม่ ผมจะไม่หย่ากับลลิน” เขาจะไม่มีทางยอมให้ทุกอย่างของตัวเองตกไปอยู่ในมือของคนเหล่านั้นเด็ดขาด

“จัดการมันซะ!!” คุณากรหันไปออกคำสั่งกับชายฉกรรจ์ ซึ่งคนเหล่านั้นไม่รอช้าซัดหมัดใส่อาทิตย์อย่างถี่รัว ทำเอาชายหนุ่มถึงกับไปนอนกองบนพื้น

“หยุดได้แล้ว หนูขอร้อง” ลลินวิ่งไปขวางหน้าชายฉกรรจ์ เธอพนมมือไหว้บิดาเพื่ออ้อนวอนขอร้องให้ปล่อยอาทิตย์ เพราะไม่อาจทนเห็นชายคนรักเจ็บได้อีก

“แกกับมันก็รีบหย่าซะสิ”

“คุณพ่อคะ ปล่อยพี่อาทิตย์ไปเถอะ หนูยอมคุณพ่อแล้ว”

“แกยอมทุกอย่างจริงเหรอ”

“ค่ะ” พยักหน้ายืนยันคำตอบทั้งน้ำตา

“งั้นก็ได้”

หลังจากบิดายอมสั่งให้ชายฉกรรจ์หยุดทำร้ายอาทิตย์ ลลินไม่รอช้าประคองคนตัวโตให้ลุกขึ้น ทว่ากลับโดนอีกคนผลักอย่างแรงจนล้มลงกระแทกพื้น

“อย่ามายุ่งกับฉัน”

“พี่อาทิตย์” เสียงหวานสั่นเครือ การกระทำของเขาส่งผลต่อหัวใจดวงน้อยเหลือเกิน

“ถ้าฉันรู้ตั้งแต่แรกว่าเธอหลอก ฉันจะไม่มีทางรักผู้หญิงอย่างเธอเด็ดขาด” นิ้วแกร่งชี้ใส่หน้าหญิงสาวด้วยแววตาแข็งกระด้าง วินาทีนี้ไม่หลงเหลืออาทิตย์ ผู้ชายที่แสนอ่อนโยนกับเธออีกต่อไป

“รีบหย่าซะ” เพราะเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาที คุณากรรู้สึกร้อนใจมากก่อนจะสั่งชายฉกรรจ์กระทืบอาทิตย์อีกครั้ง คราวนี้ชายหนุ่มถึงกับนอนกองบนพื้น ไม่สามารถพยุงกายลุกขึ้นได้อีก

“พี่อาทิตย์” ลลินรีบคลานเข่าไปหาสามีหนุ่มก่อนนำศีรษะของเขามานอนหนุนตักเธอ

“พวกแกทำแบบนี้ทำไม” เอ่ยพูดด้วยเสียงแผ่วเบา สภาพของเขาตอนนี้สะบักสะบอมยิ่งนัก หน้าหล่อเต็มไปด้วยรอยช้ำและเสื้อผ้าขาดลุ่ย

“เพราะพ่อแกไง มันแย่งทุกอย่างไปจากฉัน บริษัทนี้ควรจะเป็นของฉันแท้ ๆ แต่มันกลับยกให้ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างแก ทั้งที่ฉันกับพ่อแกสร้างบริษัทนี้มาด้วยกัน มันควรเป็นของฉันสิไม่ใช่แก”

“สิ่งที่คุณได้จากพ่อก็เยอะแล้ว”

“เศษเงินสิไม่ว่า!” คุณากรสวนกลับทันใด

“ไม่ พวกแก…” ส่ายหัวไปมาช้า ๆ ชายหนุ่มพยายามจะอธิบายให้คุณากรฟัง แต่ช่างยากเย็นเหลือเกินก่อนไอออกมาปนเลือด

“อึก พี่อาทิตย์อย่าเพิ่งพูดนะคะ เลือดออกหมดแล้ว” เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น หน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำใส มือเล็ก ๆ หมายจะแตะแก้มสาก แต่ไม่วายโดนอาทิตย์ปัดออกอย่างแรง

“ฉันเกลียดเธอ ลลิน” จ้องเขม็งคนตัวเล็กด้วยแววตารังเกียจ ก่อนจะสลบในที่สุด

“กรี๊ด…พี่อาทิตย์” ลลินกรีดร้องลั่นพร้อมโอบกอดคนตัวโต

“ไปดูสิว่ามันตายยัง” นวินดาเอ่ยสั่งชายฉกรรจ์ ขณะเดียวกันก็แยกลลินออกจากอาทิตย์

“ปล่อยหนูนะคะ หนูจะไปหาพี่อาทิตย์”

“ลมหายใจแผ่วมากเลยครับ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพูดขึ้น หลังจากลองยื่นมือไปสัมผัสลมหายใจของอาทิตย์

“ในเมื่อมันไม่อยากหย่า งั้นก็ทำให้มันตายไปเลย เอามันไปทิ้งในน้ำ ท่าทางแบบนี้คงไม่น่าจะรอด”

“ครับ”

“ระวังอย่าให้ใครเห็นล่ะ”

“ได้ครับ”

“อย่าเอาพี่อาทิตย์ไป…” ลลินพยายามจะวิ่งไปหาชายหนุ่ม แต่โดนนวินดารั้งไว้ หญิงสาวพยายามส่งเสียงเรียกชายคนรัก กระทั่งในที่สุดเป็นลมหมดสติ

หลังจากชายฉกรรจ์พาอาทิตย์ออกจากบริษัทสำเร็จ พวกเขาก็พาชายหนุ่มขึ้นรถและขับออกไปยังสถานที่หนึ่ง ซึ่งเป็นป่ารกร้างก่อนจะช่วยแบกร่างไร้สติของอาทิตย์ลงจากรถและตรงไปบริเวณแม่น้ำ

“อโหสิกรรมให้พวกเราด้วยเถอะ พวกเราทำตามหน้าที่” จบคำพูด คนเหล่านั้นก็โยนร่างไร้สติของอาทิตย์ลงน้ำ

ตูม!