ตอนที่ 4

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

“นายครับ… รถพร้อมแล้วครับ”

แปดโมงเช้า เมื่อถึงเวลาตามที่นัดหมายกันไว้ ไอ้ดำเดินเข้ามาตามพ่อเลี้ยงเดช กำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่

“ไอ้กันย์ล่ะ… ”

พ่อเลี้ยงถามถึงคนที่โดนจับตัวมา

“ผมเอาตัวมันไปขึ้นรถแล้วครับ… ”

ไอ้ดำตอบแล้วเดินไปที่รถตู้สีขาวคันใหญ่ ไม่นานพ่อเลี้ยงก็ตามไปขึ้นรถ

พากันเดินทางเข้ามายังสวนกุหลาบที่อยู่ลึกเข้ามาด้านหลังไร่ส้มเนื้อที่กว้างใหญ่หลายพันไร่

ในเวลาต่อมา

กันย์ก้าวช้าๆ ลงจากรถตู้คันใหญ่โดยมีไอ้ดำจูงมือเดินนำหน้า รู้ว่าตัวเองกำลังถูกพามาที่ไหนสักแห่ง ที่มองไม่เห็นก็เพราะว่าดวงตาทั้งสองข้างมีผ้าผูกตาเอาไว้

“นั่งลง… ”

พ่อเลี้ยงเดชสั่งเสียงเหี้ยม เอาเท้าถีบน่องของกันย์จนร่างน้อยทรุดลงนั่งคุกเข่าบนลานหญ้า

“เปิดตามัน… ”

พ่อเลี้ยงเดชสั่ง ไอ้ดำรีบแก้ผ้าที่ผูกตาของกันย์เอาไว้ตั้งแต่ตอนที่พาออกมาจากห้อง

และพลันนั้นเอง…

ภาพที่เห็นทำเอาชายหนุ่มตกใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลุมฝังศพของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่รู้ว่าเป็นผู้หญิงก็เพราะว่ามีรูปขาวดำติดอยู่ที่โคนไม้กางเขนทำขึ้นจากหินอ่อนสีขาว

“อร… คุณพระช่วย อย่าบอกนะว่าอรตายแล้ว”

กันย์ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ…

แม้ตอนแรกที่มองรูป ยังไม่แน่ใจว่าใช่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ตัวเองเคยรู้จัก แต่ชื่อที่สลักไว้บนหินอ่อนใต้ฐานของไม้กางเขน ก็ช่วยยืนยันชัดเจน… ว่านี่คือหลุมศพของ ‘อรนรินทร์’ ผู้หญิงที่กันย์เคยรู้จัก

“อรเสียไปตั้งแต่เมื่อไรครับ… ”

กันย์หันมาถามพ่อเลี้ยงทั้งน้ำตาคลอ เสียงสั่นเครือ

“ก็ตั้งแต่วันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว… วันที่มึงทำให้น้องสาวของกูต้องตาย… ”

พ่อเลี้ยงขบกรามตอบ เงยหน้าขึ้นมองฟ้าเพื่อข่มกลั้นหยาดน้ำตาที่ทำท่าว่ากำลังจะไหล

“อะไรนะ… คุณหมายความว่ายังไง ที่ว่าผมทำให้อรตาย… ”

กันย์ถามด้วยความสงสัย…

พ่อเลี้ยงเดชล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดคลิปเสียงสั่งเสียสั้นๆ ที่ได้มาจากโทรศัพท์ของน้องสาว

กันย์ตะลึง… จ้องมองภาพบนหน้าจอมือถือ เป็นภาพของอรนรินทร์กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตาแดง หล่อนค่อยๆ ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วพูด

“อกหักว่ะ… ไม่คิดว่าวันที่ได้สารภาพรักกับใครบางคน… แทนที่จะโล่งใจหลังได้ระบายความรู้สึกที่เก็บเอาไว้นาน แต่ใครจะคิดว่าคำตอบที่ได้มานั้นมันช่างเจ็บปวดและโหดร้ายเกินใจน้อยๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว เราเพิ่งบอกรักผู้ชายคนหนึ่งมาสดๆ ร้อนๆ… แต่ได้คำตอบว่าผมรักคุณไม่ได้… ช่างเถอะ… คืนนี้กูจะเมาให้ลืมเศร้า… ขอบคุณนะ ‘กันย์’ ขอบคุณที่ทำให้ได้รู้ว่าเราไม่ดีพอสำหรับเธอ… ”