2 อกหักเสียงดังเพล้ง

คำแนะนำของเมย์ทำให้เอมมี่ชะงักอยู่กับที่ ใบหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกแต่ก็ไม่สามารถหาคำพูดอะไรที่จะเอ่ยกลับไปได้

“หนู” ธีรภพเรียกเอมมี่

“ฮะ...คะ” เอมมี่กะพริบตาถี่รัว

“เป็นอะไรหรือเปล่า เฮียเห็นหนูยืนนิ่งไปเลย”

“เปล่า ๆ พอดีหนูหิวน้ำ”

“แล้วหนูจะไม่กินข้าวเหรอ”

“ไม่กินค่ะ หนูลดน้ำหนักอยู่” เอมมี่ตอบด้วยรอยยิ้ม เธอโกหกออกไปแบบนั้นเพราะเธอคงทนเห็นภาพบาดตาบาดใจไม่ไหวแน่ ๆ

“หา! น้องเอมมี่! หุ่นดีขนาดนี้จะลดทำไมอีกคะ” เมย์ที่ได้ยินก็ต้องแทรกขึ้นมา

“ไม่ดีหรอกค่ะพี่เมย์ หนูยังมีพุงอยู่เลย...หนูขอตัวก่อนนะคะ” เอมมี่ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เธอเอ่ยขอตัวลาและรีบเดินหนีออกมาจากที่ตรงนั้น โดยที่ไม่ลืมจะเดินไปหยิบน้ำเปล่าเพื่อเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง ก็ปากได้โพล่งออกไปแล้วว่าหิวน้ำ จะไม่เดินไปเอาน้ำเดี๋ยวไม่เนียน

ประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างกายที่เริ่มหมดแรง ดั้นด้นจะมาฝึกงานที่นี่เพราะอยากเห็นหน้าธีรภพ ความรู้สึกที่เธอเก็บมันเอาไว้นานหลายปี ตอนนี้ทุกอย่างมันกำลังจะพังทลายลง... ธีรภพมีคนรักของตัวเองอยู่แล้ว

“แง พ่อมารับหนูกลับบ้านที” เอมมี่ตะโกนออกมาเสียงดัง ปล่อยให้น้ำตารินไหล ยังไม่ทันเริ่มก็อกหักเสียแล้ว กว่าจะแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองก็ใช้เวลานานหลายปี พอรู้ใจและทำใจจะเดินหน้าจีบเสียหน่อยก็กลายเป็นว่าอีกคนมีเจ้าของหัวใจ

เอมมี่รู้จักผิดชอบชั่วดี หากธีรภพมีแฟนอยู่แล้วเธอก็จะตัดใจ...แต่จะทำได้ไหมก็อีกเรื่องแล้วกัน

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว เอมมี่นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง นอนขดตัวเพราะทนต่อความหิวโหย

โครก

เสียงท้องร้องครั้งที่เท่าไรเธอก็ไม่แน่ใจ เมื่อเช้าก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลยสักนิดเพราะเอาแต่ตื่นเต้นที่จะได้เจอธีรภพ

“ไม่ไหวแล้ว!” เอมมี่พูดพร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นนั่ง โยนผ้าห่มออกไปให้ไกลและเดินตรงไปทางประตู

สองเท้าค่อย ๆ ย่องลงบันไดเพราะไม่อยากรบกวนใครที่กำลังพักผ่อน แต่ไฟทั้งบ้านยังคงสว่างไสว เอมมี่เดินไปหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย มองซ้ายมองขวา “บ้านหลังนี้เขาไม่ปิดไฟเหรอไง…กรี๊ด!!!” อยู่ ๆ ก็มีเงาของใครบางคนโผล่มาทางซ้ายมือ เอมมี่มองเห็นทางหางตาก็ร้องด้วยความตกใจ

ร่างบางเซไปด้านหน้าแต่มือหนาก็รับเธอเอาไว้ได้เสียก่อน “หนูลงมาทำอะไร” หัวคิ้วขมวดเป็นปม ก้มมองหน้าคนที่อายุน้อยกว่าที่อยู่ในอ้อมแขน

“เอ่อ...”

โครก

ไม่ต้องให้เอมมี่ตอบ เสียงท้องร้องก็สามารถอธิบายให้กับธีรภพได้รับรู้ ใบหน้าดุยิ้มออกมา “หิว?” ก่อนถามเพียงคำเดียว

“แฮะ ๆ ใช่ค่ะ หนูหิว” เอมมี่ยอมรับ เพราะปฏิเสธก็คงฟังไม่ขึ้น

ไออุ่นร้อนของฝ่ามือยังคงไม่จางหายจากบริเวณรอบเอวบาง เอมมี่กำลังห้ามใจไม่ให้เต้นแรงไปมากกว่านี้ มองธีรภพที่กำลังทอดไข่เจียวให้กับเธอ

“ไม่ลดน้ำหนักแล้วเหรอไง” จานข้าวถูกยกมาวางตรงหน้าเอมมี่

“ลดสิ แต่ตอนนี้มันหิวนี่” เอมมี่ตอบออกไป หยิบช้อนขึ้นมาถือเอาไว้

“มันร้อน” น้ำเสียงติดดุเอ่ยบอกกับเธอ ธีรภพดึงจานข้าวไปตรงหน้าตนเองพร้อมกับดึงช้อนส้อมที่อยู่ในมือของเอมมี่ไปถือเอาไว้ ก่อนใช้ช้อนส้อมตัดไข่เจียวออกจากกันและเป่าลมหายใจลงไปหวังระบายความร้อน

“…”

“น่าจะเย็นขึ้นแล้ว” ธีรภพพูดแค่นั้นแล้วเลื่อนจานกลับมาตรงหน้า

“ขอบคุณค่ะ” เอมมี่ยิ้มรับและกำลังจะตักข้าวเข้าปาก

“เฮียว่าหนูไม่ต้องลดหรอก...เอวบางขนาดนี้แล้ว”

“แค่ก ๆ ๆ” สิ่งที่ธีรภพพูดทำให้เอมมี่สำลักในทันที ธีรภพยื่นแก้วน้ำมาให้กับเธอ

เอมมี่ดื่มน้ำนั้นไปหลายอึกก่อนจะกลับมาเข้าสู่สภาวะปกติ

“แล้วทำไมตอนเย็นถึงไม่กินข้าว?” ไม่ได้ใช้น้ำเสียงดุ แต่ใบหน้าบวกสายตาทำให้เอมมี่รับรู้ได้ว่าธีรภพกำลังไม่พอใจที่เธอไม่ยอมทานข้าวเย็น

“ก็หนูไม่อยากขัดจังหวะเฮียกับแฟนของเฮียนี่” สิ่งที่เอมมี่ตอบออกไปมันถูกแค่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

“แฟนเฮีย? อ๋อ เมย์เหรอ”

เอมมี่ขมวดคิ้ว “เฮียมีแฟนหลายคนหรือไง”

“ไม่ใช่” ธีรภพตอบเสียงเรียบ “เฮียไม่มีแฟน”

“อ้าว”

“เมย์เป็นเพื่อนสนิทเฮียและเมย์ก็มีแฟนอยู่แล้ว”

“อ้าว แล้วหนูร้องไห้ตั้งหลายชั่วโมง...” เอมมี่กลืนคำพูดลงคอเมื่อนึกได้ว่าที่ตรงด้านหน้าเธอมีธีรภพนั่งอยู่

“หนูร้องไห้?”

“ไม่ใช่ ๆ คือหนูจะบอกเฮียว่า ก่อนหนูมาที่นี่หนูร้องไห้นานมากเพราะต้องห่างกับคุณพ่อและคุณแม่ไง”

“…”

“โอ๊ย หิวจัง กินข้าวดีกว่า” เอมมี่ก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมเงยหน้ามาสบตาธีรภพอีกเลย แค่นี้เธอก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ท้องร้องเสียงดังให้เฮียได้ยิน ซุ่มซ่ามเกือบตกบันได เชื่อว่าพี่เมย์เป็นแฟนเฮีย แถมยังพูดอะไรไปเรื่อย เฮ้อ ทำไมมันดูเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตแบบนี้นะ! เอมมี่คิดในใจ