ตอนที่ 1 แฝงตัว(1)

 

ในเวลาที่ผู้คนต่างหลับใหลคงไม่มีใครอยากลืมตาขึ้นมาเพราะถูกรบกวนระหว่างการพักผ่อน ร่างสูงโปร่งในชุดดำดูกลมกลืนกับบรรยากาศโดยรอบ เขาหันมองรอบตัวเองอยู่บ่อยครั้งด้วยความระแวดระวัง ลัดเลาะแฝงกายไปตามเงามืดเพื่ออำพรางตัวเอง

“บรรยากาศมันแปลก ๆ จังวะ”

ชายหนุ่มลูบต้นแขนตัวเองเบา ๆ อากาศรอบตัวเขาเย็นลงแบบฉับพลันเมื่อก้าวเข้าสู่เขตอภัยทาน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ไม่ได้ตั้งใจจะดื่มด่ำอากาศบริสุทธิ์แต่อย่างใด หากแต่กำลังข่มจิตใจที่ฟุ้งซ่านของตัวเองให้สงบลง

“ประเทศไทยมีที่ให้นัดกันตั้งเยอะแยะ จะให้กูมาเจอหลังเมรุที่เพิ่งเผาคนไปเมื่อบ่ายทำห่าไรวะ”

ทันทีที่พูดถึงสถานที่นัดพบที่ปลอดภัยจากผู้คน เสียงประกอบฉากก็ดังขึ้นราวกับฉากในหนัง เสียงหมาหอนมาจากไกล ๆ ดังสอดรับกันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่หน้าสถานที่ประกอบพิธีกรรมส่งร่างผู้วายชนม์ให้กลายเป็นควัน หลงเหลือไว้เพียงแค่ชื่อและเถ้ากระดูก

“หมวด หมวด...หมวดตรัยทางนี้ ทางนี้”

ตรัยคุณหันมองซ้ายขวาก่อนเดินไปยังคนที่เอ่ยเรียก ความอึดอัดและเย็นเยียบเมื่อครู่คลายลงอย่างมาก เมื่อไม่ต้องอยู่เพียงลำพังในสถานที่แห่งนี้

“ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็อยู่กันตั้ง 3-4 คน ยืนคนเดียวเสียวสันหลังจะบ้า”

บรรยากาศด้านหลังเมรุคือสถานที่ปลอดภัยที่ใช้นัดพบกันในวันนี้ แม้รอบตัวจะวังเวงกว่าด้านหน้ามากแต่ตรัยคุณกลับรู้สึกดีกว่าเมื่อครู่ อย่างน้อยก็มีจ่าบ๊วยและลูกน้องอีกสองคนที่คุ้นเคยกัน

“วันหลังนัดที่อื่นนะจ่า นัดที่นี่ผมมาคนเดียวมันรู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้”

“ก็ที่นี่มันปลอดภัยที่สุดแล้วครับ คงไม่มีใครคิดว่าจะมีคนมาแอบเจอกันที่นี่”

“ก็จริง ผมยังคิดไม่ได้เลย...คนคิดได้ก็มีแต่จ่านี่แหละ” ตรัยคุณส่ายหน้าเบา ๆ แม้ทุกอย่างจะเป็นความลับทว่าสถานที่แต่ละแห่งที่จ่าบ๊วยนัดล้วนเป็นที่ปลอดภัยแบบคนปกติคิดไม่ถึงจริง ๆ ไม่ว่าจะใต้สะพานร้อยศพ ทางเข้าป่าช้า หน้าโรงทึมเก็บศพ ล่าสุดก่อนจะเป็นที่นี่ก็คือศาลต้นไทรที่เพิ่งมีคดีคนผูกคอตาย ไม่รู้ว่ามาเป็นสายลับแฝงตัวเข้าแก๊งอิทธิพลมืดหรือมาล่าท้าผีกันแน่

“หมวดกลัวผีเหรอครับ” จ่าบ๊วยเอ่ยถาม ทำให้ตรัยคุณแอบนึกในใจว่าอีกฝ่ายก็พูดได้สิ ในเมื่อไม่ได้มาคนเดียวแต่มีคนมาด้วยอีกตั้งสองคน

“จ่าไม่กลัวเหรอ”

“กลัวครับ”

ถ้าไม่กลัวมีเหรอจะลากอีกสองคนมาด้วย ตรัยคุณกวาดตามองแล้วนึกเซ็ง เสี่ยงมาอยู่ในแก๊งเฮียชนตั้งสองเดือนกว่า แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็เข้าใกล้ตัวพิสุทธิ์ชนไม่ได้สักที จนถึงตอนนี้ก็ยังคงเป็นได้แค่ลูกน้องปลายแถว ที่ไม่สามารถล้วงข้อมูลอะไรได้มากมายนัก แม้จะยากลำบากแค่ไหนแต่ในเมื่อได้เริ่มภารกิจแล้วก็ต้องทำต่อจนกว่าจะลุล่วง ตรัยคุณถอนหายใจ ย้ายมายังไม่ทันได้ไปรายงานตัวที่สถานีตำรวจก็ต้องมารับงานนี้

“ได้ข้อมูลอะไรครับรอบนี้” จ่าบ๊วยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมทั้งหันมองไปรอบตัวไม่ต่างจากตรัยคุณ

“นอกจากธุรกิจที่สายคนเก่ารายงานไว้ ผมคิดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์แน่ ๆ”

“แสดงว่าเฮียชนมันไม่ธรรมดาแน่ ๆ ว่าแต่หมวดแน่ใจนะครับเรื่องค้ามนุษย์”

“ยังเป็นแค่ข้อสันนิษฐาน เพราะผมบังเอิญไปได้ยินมันสั่งงานลูกน้องว่าอย่าขนให้เบียดกันมาก เพราะเกิดตายระหว่างทางขึ้นมาจะเป็นปัญหา ปลายทางคุยยาก แล้วยิ่งถ้ามันเป็นเรื่องใหญ่จนเจ้าหน้าที่เข้ามาเกี่ยวข้องมันจะยิ่งวุ่นวาย”

“เป็นไปได้ว่าจะเป็นการขนแรงงานต่างด้าวเข้าเมืองแบบผิดกฎหมาย”

ข้อมูลที่ตรัยคุณแอบได้ยินมาทำให้ตำรวจมั่นใจว่าพิสุทธิ์ชนต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์และการลักลอบนำแรงงานผิดกฎหมายเข้ามาในประเทศ คนคนนี้เลวทรามกว่าที่ตำรวจคาดการณ์เอาไว้หลายเท่า ทำให้ตรัยคุณยิ่งหนักใจ หากยังปล่อยคนแบบนี้เอาไว้มีแต่จะสร้างความเดือดร้อนและทำผิดกฎหมายมากขึ้น ทางเดียวที่จะได้หลักฐานมัดตัวเฮียชนให้ดิ้นไม่หลุดคือต้องเข้าไปใกล้ชิดจนได้รับการไว้วางใจจากเขาเท่านั้น

“แล้วชาวบ้านล่ะครับหมวด”

“ชาวบ้านไม่ให้ความร่วมมือเลย ลองหยั่งเชิงถามไม่มีใครยอมตอบอะไร คงจะกลัวอิทธิพลของมันแน่ ๆ คนอะไรเลวจริง ๆ”

“จะอะไรกับชาวบ้านล่ะครับ ขนาดสายสืบที่เราส่งเข้าไปแฝงตัวยังแปรพักตร์ไปอยู่ฝั่งมันหมด ทั้งเงินทั้งอำนาจ จิ๊กโก๋ที่เราเคยเลี้ยงไว้ใช้งานตอนนี้ก็น่าจะถูกมันซื้อตัวไปหมดแล้วละครับ”

ตรัยคุณถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกหนักอึ้ง ในพื้นที่นี้ล้วนเป็นเขตอิทธิพลของพิสุทธิ์ชน ไม่มีใครปริปากพูดเรื่องเขาเลยสักคน แต่จะโทษชาวบ้านก็ไม่ได้ บางคนยังต้องอดทนเพื่อจะได้ค้าขายในตลาดของเขาต่อ บางคนยังเป็นหนี้นอกระบบของเฮียชน

“ผมต้องจับมันให้ได้”