ตอนที่ 19 ผู้มีอิทธิพล (3)

“ก็หลายปีแล้วพี่ เมื่อก่อนผมน่ะเดินสาย”

ตั้มหัวเราะแล้วพูดต่อ

“ไม่ได้ทัวร์คอนเสิร์ตหรอกนะ เดินสายส่งยา”

“อ้อ” ตรัยคุณพยักหน้า เพราะข้อมูลนี้เขาเองก็รู้อยู่ก่อนแล้ว

“เคยเป็นกระทั่งสายตำรวจ เสี่ยงตายส่งข่าว จนเขาให้มาสืบเรื่องเฮียชน โดนแกจับได้ ถ้าเป็นคนอื่นผมคงถูกยิงทิ้งไปแล้ว แต่เฮียแกดันจัดการเรื่องอื่นให้ ให้ผมไปขับวิน จะได้เลิกทำแบบนั้น รถที่ผมใช้วิ่งทุกวันนี้ ค่าเสื้อค่าหมวกแกก็ออกให้หมด ไม่เอาคืนสักบาทให้จ่ายแค่ค่าเช่าวิน แรก ๆ ก็ลำบากเพราะสิ่งที่เคยทำไว้ ตอนนี้อยู่ตัวแล้ว...ไปนะพี่ วันหลังจะเอากับข้าวมาฝากอีก”

“เออ ๆ”

เรื่องเป็นแบบนี้นี่เอง แววตาที่ตั้มพูดถึงเฮียชนเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีและศรัทธา ไม่ได้แฝงด้วยความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ตรัยคุณหันมองไปรอบ ๆ คนก็อยู่กันครบ แต่ทำไมถึงปล่อยให้ตั้มเข้าออกตามสบาย ลูกน้องแต่ละคนเที่ยงปุ๊บพักปั๊บ ตรัยคุณเดินกลับเข้ามาด้านใน เฮียชนกวักมือเรียกให้เข้าไปร่วมโต๊ะในมื้อกลางวัน อยากปฏิเสธแต่พยาธิในท้องมันก็ต่อต้านรุนแรงซะเหลือเกิน

“ขอบคุณครับ”

“เกรงใจทำไม เราสนิทกันไม่ใช่เหรอ”

สายตาแบบนี้ แบบนี้อีกแล้ว...สายตาที่ทำให้ผู้หมวดสายลับทำตัวไม่ถูก ตรัยคุณก้มหน้าหลบสายตาแกล้งไม่รับไม่รู้ แต่พิสุทธิ์ชนกลับชอบใจที่เห็นท่าทางเช่นนี้

“ตั้มบอกว่าเฮียช่วยมันไว้ ผมนี่ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง”

“เฮ้ยยยย ทำไมอะ...นอกจากหน้าตาดีแล้ว เรื่องดี ๆ เฮียก็ทำเป็นนะ”

“เฮียเป็นผู้มีอิทธิพลนะครับ อิทธิพลมืดนะเนี่ย” ตรัยคุณถอนหายใจ เมื่อไหร่จะทำผิดให้จับสักที ใช้อิทธิพลมืดเร็วสิจะได้จับ นอกจากซื้อหวยเมื่อกี้แล้วก็ไม่เห็นจะทำอะไร แล้วเมื่อไหร่จะได้ล็อกตัวใส่กุญแจมือจับเข้าคุกสักที อยากมีชีวิตร่วมกับคนปกติไม่ใช่พวกสิบกิโลรวมเข่งแบบนี้

“อย่าใช้คำว่าอิทธิพลมืด มันดูน่ากลัว”

“แล้วจะใช้คำว่าอะไร เฮียเป็นเจ้ามือหวย มีอิทธิพลกับคนอื่น แล้วก็หลาย ๆ อย่าง ไหนจะซ่องสุมพวกนักเลงอีก”

“เรียกว่าผู้มีอิทธิพลที่ขาดแคลนแสงสว่างดีกว่า ฟังแล้วไม่น่ากลัวเท่าไร แล้วก็เขาไม่ได้เรียกซ่องสุม”

“แล้วเรียกว่าอะไร” ตรัยคุณเผลอหลุดน้ำเสียงขุ่นใส่เฮียชน แต่อีกฝ่ายกลับไหวไหล่แล้วหัวเราะก่อนจะตอบ

“เรียกว่าสะสมไอเทม อ้อ อย่าเรียกว่านักเลง เรียกว่าบอดี้การ์ดที่ยังไม่จบหลักสูตรสากล”

เฮียชนตักต้มจับฉ่ายคำใหญ่ใส่จานข้าวแล้วกินต่อหน้าตาเฉย ปล่อยให้ความมึนงงเป็นภาระของตรัยคุณ เพราะหน้าที่ทำให้คนอื่นสับสนและปวดหัวเขาได้ทำลุล่วงไปโดยสมบูรณ์แล้ว

“อันนี้ฉันให้นาย”

สามชั้นชิ้นใหญ่นุ่มเด้งถูกตักมาวางลงตรงหน้า เพราะตั้งแต่ตรัยคุณเข้ามาใกล้ชิดและได้ร่วมโต๊ะกินข้าวกันบ้าง ทำให้เฮียชนสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายไม่สันทัดการกินผักสักเท่าไร แถมวิทยายุทธการเขี่ยยังเข้าขั้นเทพเซียนไม่ว่าชิ้นเล็กแค่ไหนก็เขี่ยได้ ทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของเฮียชนคนที่ตรัยคุณเข้าใจว่าสมองลาพักร้อนและมองว่าเขาเป็นคนประหลาด

“เฮียกินเถอะ ผมตักเองก็ได้”

“ฉันชอบกินผัก ยิ่งในจับฉ่ายยิ่งอร่อย ช่วยฉันกินเนื้อหน่อยสิ...นะ”

“ก็ได้ เห็นแก่ที่เฮียเป็นเจ้านาย ผมกินให้ก็ได้”