Alle Kapitel von เฮียชนคือตัวซีเคร็ต : Kapitel 1 – Kapitel 10

พิสุทธิ์ชน เศรษฐโสภณใคร ๆ ก็เรียกผมว่าเฮียชน ผมมีธุรกิจหลายอย่าง เช่น ตลาด ปล่อยเงินกู้ หวยใต้ดิน และธุรกิจด้านการคมนาคม ไม่ใช่สายการบินครับ แต่เป็นวินมอเตอร์ไซค์ ตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนถึงหอยเท่าฝ่าตีนย่านนี้ใคร ๆ ก็รู้จักผมอย่าเรียกว่าผู้มีอิทธิพลมืดเลยเพราะดูเลวร้ายเกินไปครับ เรียกว่า ผู้มีบารมีที่แสงส่องไม่ถึงจะดีกว่า ผมมีลูกสาวหนึ่งคนชื่อ กุนเชียง แม่ของกุนเชียงเสียไปตั้งแต่ตอนคลอด ผมก็เลยเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ดูแลลูกมาเพียงลำพังกับลูกน้องนับสิบใครบอกว่าชีวิตมันง่าย เฮียชนคนนี้เถียงใจขาด ต้องมาเจอลูกค้าที่นิสัยแย่ไม่พอ ยังต้องเผชิญปัญหากระทบกระทั่งกับผู้มีอิทธิพลสีกากีอีก ก็ตำรวจนั่นแหละครับ บ่อยครั้งที่จับได้ว่ามีสายตำรวจแฝงตัวมา ผมก็ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเพื่อปกป้องตัวเอง แทนที่จะต่างคนต่างอยู่แต่กลับมาวุ่นวายข้ามเส้นกัน อย่านะมึง กูหมดความอดทนเมื่อไหร่ กูจะลากมาให้หมดเลย...ขอโทษครับ ปกติเป็นคนสุภาพขึ้นต้นด้วยคุณลงท้ายด้วยครับ แต่ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรรู้สึกว่าหน้าตาดีขึ้นร้อยตำรวจตรี ตรัยคุณ วินวาโยเรียกผมว่าหมวดตรัยก็ได้ครับ วงการราชการก็เหมือนวงการการเมืองนั่นแหละครับ เปลี่

“ครับ พวกเราทุกคนฝากความหวังไว้ที่หมวด ระวังตัวด้วยนะครับ สายของเราไม่น้อยเลยที่ไม่ได้กลับออกมา หาหลักฐานมาเอามันเข้าคุกให้ได้นะครับ”“อืม ผมต้องไปแล้ว”“ครับ เจอกันครั้งหน้าผมจะนัดสถานที่อีกที”“เปลี่ยนบรรยากาศหน่อยก็ดี เดี๋ยวป่าช้าเดี๋ยวเมรุ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ที่นี่ดันเป็นเขตอิทธิพลของพิสุทธิ์ชนมัน เฮ้อ” ตรัยคุณถอนหายใจแล้วจึงพูดต่อ“ตอนมันเกิดอะไรดลจิตดลใจให้แม่มันตั้งชื่อนี้ให้วะ พิสุทธิ์ชน ผู้บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว เฮ้ออออ เอาเป็นว่าถ้ารู้วันเวลาแน่ชัดผมจะติดต่อไปอีกที แล้วทำไม 2 คนยืนนิ่งไม่พูดเลย”“2 คน? คนไหนหมวด”“ก็ 2 คนที่มากับจ่าไง” ตรัยคุณมองไปด้านหลังจ่าบ๊วย“หมวด ผมมาคนเดียวแล้วก็จะกลับคนเดียว”“เชี่ย!!” เสียงอุทานดังลั่นจากหลังเมรุ ตามด้วยการวิ่งป่าราบของสองตำรวจที่แยกกันไปคนละทิศละทาง สถานที่ที่ใช่ บรรยากาศที่เป็นใจ พร้อมเสียงประกอบที่ถูกต้อง หมาหอนรับกันเป็นทอดดังระงม เป็นเหมือนแรงผลักดันที่ทำให้ตรัยคุณวิ่งได้รวดเร็วยิ่งกว่าหนีตายเอาชีวิตรอดจากการถูกผู้ร้ายไล่ยิ่ง วิ่งมาไกลแค่ไหนไม่รู้ รู้แค่ต้องให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้ตรัยคุณวิ่งมาไกลจนเสียงหมาหอนเงียบไป ผู้หมวด

“เฮีย แบบนั้นไม่ได้หรอกจ้ะ แค่นี้ฉันก็เกรงใจจะแย่” ใบหน้าของแม่ค้าสาวหม่นลง เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่“ทำไมจะไม่ได้ ฉันมีตลาดเธอมีผลไม้ นี่ไงแลกกัน”“เฮีย เงินที่เฮียให้กู้คิดดอกแค่ร้อยละหนึ่ง ฉันก็เกรงใจจะแย่แล้วจ้ะ”“เกรงใจทำไม ฉันปล่อยเงินกู้ ฉันก็คิดดอกแล้วนี่ไงไม่ได้ให้ฟรี ๆ ค่าแผงไม่เอา ถ้าไม่คืนต้นก็จ่ายดอกมา”เฮียชนยื่นมือไปด้านหน้าแล้วกระดิกนิ้ว หญิงสาวปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ล้วงหยิบธนบัตรมูลค่าหนึ่งพันบาทส่งให้เฮียชน เขารับมันมาแล้วหันไปบอกยักษ์“ลูกหนี้ชั้นดี จ่ายครบจ่ายตรง ดูสิจ่ายมาเท่าไรแล้ว”“แผง 12 กู้เงินหลายครั้งรวมกันเป็นเงินหนึ่งแสน ส่งดอกมา 2 ปีไม่เคยขาดครับเฮีย ทั้งหมด 24,000 บาทแล้วครับ”“ต่อไปทุกครั้งที่จ่ายให้หักเงินต้น ได้ดอกเยอะแล้ว” เฮียชนบอกหน้าตาเฉย ยิ่งทำให้หญิงสาวปล่อยโฮออกมาด้วยความตื้นตัน พร้อมทั้งยกมือไหว้เขาทั้งน้ำตา“เฮีย ฉันขอบคุณมากนะจ๊ะ ถ้าไม่ได้เฮียฉันคงไม่มีปัญญาส่งลูกเรียนขนาดนี้”“ไม่ได้ให้ฟรี เรียนหมอจบมารักษาฉันด้วย ฉันทำอะไรฉันหวังผลตอบแทนทั้งนั้นแหละ ฉันหน้าเงิน” เขาเดินจากไป ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่เพียงลำพัง“จ

กว่าสัปดาห์ที่สนต้องรักษาตัวเองจากการถูกลอบทำร้าย เหตุการณ์วันนั้นยิ่งทำให้เฮียชนระวังตัวเพิ่มมากขึ้น แต่มันก็ทำให้ตรัยคุณได้เข้ามาใกล้ชิดเฮียชนมากขึ้นด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะยังไม่ได้รับความไว้วางใจเท่าใดนัก แต่นี่ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีคืบหน้ากว่าเมื่อสองเดือนก่อนที่เข้าไม่ถึงตัวพิสุทธิ์ชนเลยด้วยซ้ำไป ตรัยคุณคิดหาวิธีที่จะเข้าใกล้เจ้านายมากขึ้น หากเขาเป็นสาวสวยทรงโตก็คงไม่ยากนัก แต่นี่ผู้ชายแมน ๆ กล้ามโตอกแน่น คิดแล้วก็ต้องกุมขมับ พิสุทธิ์ชนเคยแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง หากแต่ตอนนี้ครองตัวเป็นโสดอยู่ในโหมดพ่อม่ายลูกติดที่หล่อและรวย ขายหวย คุมวิน ปล่อยดอก เรียกได้ว่าถูกกฎหมายก็แค่พกบัตรประชาชน เพราะเป็นคนไทยมีใบนะครับแค่นั้น นงนุช ภรรยาของเขาเสียไปตั้งแต่ให้กำเนิดกุนเชียงด้วยภาวะตกเลือด ทั้งนงนุชเองก็มีร่างกายอ่อนแอเป็นทุนเดิมทำให้เธอไม่ได้มีโอกาสได้เห็นลูกเติบโตในวันนี้ ตรัยคุณเฝ้ามองมาเกือบสามเดือน หากมองแค่ความเป็นพ่อพิสุทธิ์ชนก็ถือว่าเป็นพ่อที่ดีคนหนึ่ง แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะนำมาหักล้างความผิดที่เขาได้ก่อเอาไว้ “คืนวันศุกร์นี้เตรียมส่ง

เสียงประกาศจากมัคนายกและคณะกรรมการผู้รับผิดชอบดังไปทั่วบริเวณวัดและรอบนอก ตรัยคุณได้แต่แอบนึกในใจเพราะเงินและอำนาจของเฮียชนแน่นอน ที่ทำให้ชาวบ้านต้องยำเกรงถึงขนาดนี้ เขานึกย้อนกลับไปก่อนหน้าที่ได้รับรายงานการร้องเรียนจากชาวบ้านนับร้อยที่ส่งถึงเบื้องบนจนต้องมีคำสั่งให้ทีมของตนออกปฏิบัติการในครั้งนี้ สายตำรวจหลายนายที่ส่งมาล้วนแต่แปรพักตร์เปลี่ยนฝ่ายไปจนหมด ทำให้ตรัยคุณต้องมาที่นี่ด้วยตัวเอง โหดร้ายป่าเถื่อน รังแกชาวบ้าน ข่มขู่ทำร้าย ทั้งยังปล่อยเงินกู้ในอัตราดอกเบี้ยแสนโหดจนมีคนต้องจบชีวิตไปหลายราย แม้จะเพิ่งได้เข้ามาใกล้ชิดกับเขา แต่สิ่งที่เห็นทำให้ตรัยคุณพบข้อพิรุธอยู่หลายอย่าง หากเกรงกลัวอำนาจมืดของคนผู้นี้แล้วทำไมเวลาพบเจอชาวบ้านต่างเข้าหามากกว่าหลีกหนี ทั้งยังมีรอยยิ้มมากกว่าความหวาดกลัวเสียอีก “เฮีย ผมขอไปเดินทางนั้นนะครับ” “เออ ตรงนั้นมีโรงทาน ถ้ามีลูกชิ้นทอดเอามาฝากด้วยนะ อยากกิน” รวยจะตายห่าลูกชิ้นทอดโรงทานมึงก็ยังจะไปแย่งกับชาวบ้านเนอะ...ตรัยคุณคิดในใจแต่ก็ยังพยักหน้ารับปาก ก่อนจะเดินแยกอ