ตอนที่ 2 แฝงตัว(2)

“ครับ พวกเราทุกคนฝากความหวังไว้ที่หมวด ระวังตัวด้วยนะครับ สายของเราไม่น้อยเลยที่ไม่ได้กลับออกมา หาหลักฐานมาเอามันเข้าคุกให้ได้นะครับ”

“อืม ผมต้องไปแล้ว”

“ครับ เจอกันครั้งหน้าผมจะนัดสถานที่อีกที”

“เปลี่ยนบรรยากาศหน่อยก็ดี เดี๋ยวป่าช้าเดี๋ยวเมรุ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ที่นี่ดันเป็นเขตอิทธิพลของพิสุทธิ์ชนมัน เฮ้อ” ตรัยคุณถอนหายใจแล้วจึงพูดต่อ

“ตอนมันเกิดอะไรดลจิตดลใจให้แม่มันตั้งชื่อนี้ให้วะ พิสุทธิ์ชน ผู้บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว เฮ้ออออ เอาเป็นว่าถ้ารู้วันเวลาแน่ชัดผมจะติดต่อไปอีกที แล้วทำไม 2 คนยืนนิ่งไม่พูดเลย”

“2 คน? คนไหนหมวด”

“ก็ 2 คนที่มากับจ่าไง” ตรัยคุณมองไปด้านหลังจ่าบ๊วย

“หมวด ผมมาคนเดียวแล้วก็จะกลับคนเดียว”

“เชี่ย!!” เสียงอุทานดังลั่นจากหลังเมรุ ตามด้วยการวิ่งป่าราบของสองตำรวจที่แยกกันไปคนละทิศละทาง สถานที่ที่ใช่ บรรยากาศที่เป็นใจ พร้อมเสียงประกอบที่ถูกต้อง หมาหอนรับกันเป็นทอดดังระงม เป็นเหมือนแรงผลักดันที่ทำให้ตรัยคุณวิ่งได้รวดเร็วยิ่งกว่าหนีตายเอาชีวิตรอดจากการถูกผู้ร้ายไล่ยิ่ง วิ่งมาไกลแค่ไหนไม่รู้ รู้แค่ต้องให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้

ตรัยคุณวิ่งมาไกลจนเสียงหมาหอนเงียบไป ผู้หมวดหนุ่มหายใจอย่างเหนื่อยหอบ จากนั้นจึงเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ค่อนข้างเปลี่ยว แม้จะเป็นช่วงเวลาดึกสงัดและเพิ่งผ่านเรื่องราวระทึกมาแต่ผู้หมวดก็เลือกที่จะรอบคอบเอาไว้ก่อน หากใครพบเห็นเข้าคงไม่ดีสักเท่าใดนัก ในขณะที่เดินลัดเลาะเข้าไปตามซอกซอยก็ขบคิดไม่ตก จะเข้าใกล้เป้าหมายอย่างไร ในเมื่อลูกน้องคนสนิทของเฮียชนนั้นกันท่าทุกคนไม่ให้เข้าใกล้เจ้านายเลยก็ว่าได้

“จะเตะไอ้พี่หมีกับไอ้พี่ยักษ์ออกไปยังไงดีวะ ทำไงถึงจะเข้าใกล้หัวหน้ามันได้”

ผู้หมวดเอ่ยกับตัวเอง เพราะการเป็นลูกน้องหางแถวนั้น อย่าว่าแต่ให้เอาหลักฐานออกมาเลย ข้อมูลอะไรก็แทบไม่ได้มา ตรัยคุณกลับมาถึงห้องพักที่ใช้ซุกหัวนอน ทุกห้องล้วนอยู่ด้วยกันสองคน แต่เพื่อนร่วมห้องที่เคยอยู่ร่วมกันก็หายหน้าไปดื้อ ๆ พอถามใครก็ตอบว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเองไม่ควรยุ่ง ทุกอย่างรอบตัวเต็มไปด้วยความน่าสงสัย หลายครั้งที่เกือบจะได้หลักฐานมาแต่อีกฝ่ายกลับไหวตัวทันทำให้พลาดท่าเสียทีอยู่เสมอ ตรัยคุณผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า เขารู้สึกตัวอีกทีก็ช่วงรุ่งเช้า จึงรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติและหาโอกาสที่จะเข้าใกล้พิสุทธิ์ชนไปด้วย

“นี่คือยอดเงินทั้งหมดของงวดที่แล้วครับเฮีย เจ้ามือส่งยอดมาครบทุกคนแล้วครับ ยกเว้นเจ๊ดาวร้านขายถุงบอกว่าตอนบ่ายครับ”

ยักษ์ ลูกน้องคนสนิทข้างกายของเฮียชน หนุ่มผิวเข้มรูปร่างใหญ่ไว้หนวดเคราท่าทางดุดัน ยื่นสมุดบัญชีส่งให้เฮียชนหรือพิสุทธิ์ชนได้ตรวจสอบ เขากวาดสายตามองบัญชีหวยใต้ดิน หนึ่งในธุรกิจที่ทำเงินให้เฮียชนเป็นกอบเป็นกำ

“ตัวเลขผิด ยอดขาดไป 250 บาท มึงไปดูมาใหม่”

ยักษ์เกาหัวแกรก ทั้งที่คิดอย่างถี่ถ้วนซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบแต่ก็พลาดจนได้ ยักษ์รู้ดีว่าเจ้านายของตนนั้นสามารถคิดคำนวณได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำโดยที่ไม่ต้องพึ่งพาเครื่องคิดเลขเลยสักครั้ง ยักษ์ลงมือจิ้มเครื่องคิดเลขใหม่อีกครั้ง และทำเช่นนั้นอยู่หลายรอบจนได้ผลลัพธ์

“เจอแล้วครับเฮีย”

“เป็นไง”

“ครับ 250 บาทที่ขาดไป ผมอ่านลายมือตัวเองไม่ออกครับ”

เฮียชนช้อนสายตาขึ้นมองคนสนิทช้า ๆ ขนาดตัวมันที่เขียนเองยังอ่านไม่ออกแล้วใครจะไปช่วยเหลือมันได้ เจ้านายหนุ่มถอนหายใจอย่างเลือกไม่ได้ว่าจะเริ่มสงสารตัวเองก่อนหรือสงสารครูที่สอนหนังสือมันมา

“ไอ้หมีไปไหน กูไม่เห็นหน้ามันตั้งแต่เช้า”

“วันนี้มันมีเรียนครับ เฮียลืมอีกแล้ว”

“แล้วมึงล่ะ อย่าบอกว่าขาดเรียนอีก”

“เปล่าครับ ครู กศน. ของผมลาไปมีผัว เอ้ย! ไปแต่งงานครับ”

“มึงนี่นะ” เฮียชนไล่สายตามองลูกน้องคนสนิท ให้ตายเถอะ ทั้งที่อยากจะยกระดับองค์กรของตัวเองให้ทัดเทียมอารยชน อุตส่าห์ลงทุนซื้อชุดสูทให้ใส่เพื่อให้ภาพลักษณ์ทุกคนดูดีแม้เวลาทวงหนี้ แต่คนเป็นเจ้านายก็อยากจะลาตายวันละหลายครั้ง

“เฮียมองผมแบบนี้มีอะไรเหรอครับ เฮียให้ใส่สูทผมก็ใส่แล้วนะครับ”

ไม่ผิด...สิ่งที่ยักษ์พูดมาไม่มีอะไรผิดเลย เพราะเฮียชนบอกให้ลูกน้องใกล้ชิดทุกคนใส่สูทผูกไทแต่งตัวให้สุภาพและสะอาดสะอ้าน แต่เขากลับลืมบอกยักษ์ไปอย่างหนึ่ง

“มึงใส่สูท”

“ครับ ผูกไทด้วยครับ”

“อืม...แล้วมึงใส่รองเท้าคีบนี่นะ มึงจะใส่รองเท้าคีบทำไม??? รองเท้าที่กูซื้อให้ทำไมมึงไม่ใส่”

“ก็นี่แหละครับคู่ที่เฮียซื้อให้ เฮียบอกให้ไปหยิบรองเท้าใหม่เลือกคู่ที่ชอบ ผมชอบคู่นี้ก็เลยเอามา” ยักษ์ก้มมองรองเท้าคีบสีแดง ใส่เดินย่ำน้ำดินกระเด็นถึงหัวแล้วเอ่ยถามเจ้านาย

“สูทกับรองเท้าผมมันแมตช์กันใช่ไหมครับ...ผมว่ามันทำให้ผมหล่อขึ้น 300 % เลยนะครับ”

“กูส่งมึงไปเรียน กศน. ให้เป็นภาระครูเขาทำไมวะเนี่ย” เพราะคิดมาเสมอว่าการศึกษาคือสิ่งสำคัญที่ทุกคนควรได้รับโอกาสเข้าถึง วันนี้ก็เพิ่งคิดได้ว่าไม่ใช่กับลูกน้องตนเอง ให้ไปเรียนหนังสือเหมือนบอกให้ไปตาย แต่บอกว่ามีคนเบี้ยวหนี้ละถึงไหนถึงกัน ทวงเก็บกลับมาหมดไม่ขาดสักบาท

“ผมก็บอกเฮียแล้ว งั้นพรุ่งนี้ผมไปลาออกนะครับ” ยักษ์ยิ้มแฉ่งเห็นฟันครบทุกซี่ คิดว่าเฮียชนต้องเห็นด้วยเป็นแน่ ในเมื่อเขาไม่ฝักใฝ่เจ้านายเองคงจะไม่บังคับ

“ไม่ได้ เรียนให้จบ...แต่ตอนนี้ไปเก็บค่าเช่าแผงที่ตลาดกับกูก่อน”