ตอนที่ 18 ผู้มีอิทธิพล (2)

น้องไม่สมควรเป็นผัวใคร น้องสมควรมาเป็นเมียพี่

“หะ?” ตรัยคุณขมวดคิ้วเมื่อเห็นเฮียชนใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้แตะกัน

“มินิฮาร์ทไง เฮียชน หจ. ตรัยตรัย”

“เป็นเหี้ยไรของมึงเนี่ย” เสียงในหัวเป็นฝ่ายชนะน็อกอีกครั้ง

“ผมหมายถึงเฮียเป็นอะไร ขอโทษครับลืมตัว...แบบชอบคิดว่าเราสนิทกัน”

“สนิท เราสนิทกัน” ยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพรายบนใบหน้า สนิทกันแล้วใกล้กันได้ เฮียชนชอบใจเป็นที่สุด ได้เวลาเดินหน้าจีบเต็มกำลัง เพราะอีกฝ่ายเปิดทางให้ขนาดนี้

“เฮียกินข้าวรึยังครับ”

“ชวนฉันกินข้าวเหรอ”

กูหิว มึงเห็นนาฬิกาไหมจะเที่ยงแล้ว

“ครับ กินข้าวไหมครับ”

“กิน กินกันเลย...เอ่อ หมายถึง ไปกินข้าวกัน”

อาจจะรุกแรงไปทำให้ตรัยคุณตั้งรับไม่ทัน เฮียชนนึกขึ้นได้จึงรีบแก้คำ ก็ใครใช้ให้อีกฝ่ายน่ารักแบบนี้ เขาก็แพ้เสียงในหัวบ้างเป็นธรรมดา

“อ้อ ครับ ตกใจหมด”

ตรัยคุณเดินตามเฮียชนออกมาจากห้องทำงาน แต่ก็ต้องรีบถอยหลังกลับ เมื่อสายตาของสายลับหนุ่มดันเหลือบไปเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามา

ไอ้ตั้มนั่นมันเคยเป็นสายนี่หว่า

ไม่รู้ว่าตั้มรู้จักหรือจำตัวเองได้ไหม ตรัยคุณเลือกจะปลอดภัยไว้ก่อน แต่ใจหนึ่งก็มั่นใจว่าตลอดชีวิตการเป็นสายสืบให้ทางหน่วยงานเขาไม่เคยเปิดเผยตัวตนให้ใครรู้แม้แต่สายด้วยกันเอง และจ่าบ๊วยที่เป็นตัวเดินข้อมูลคอยรับข่าวจากเขาแจ้งสู่หน่วย

“ตรัย มานี่สิ” เฮียชนเอ่ยเรียกทำให้คนที่หลบอยู่ต้องก้าวออกมา

“ไปยืนอะไรตรงนั้น”

“เอ่อ เห็นเฮียมีแขกน่ะครับ”

“ผมคนไทยพี่” ตั้มแย้งขึ้นมาในทันที ตรัยคุณได้แต่ถอนหายใจ คนรอบตัวเขาตอนนี้มีใครบ้างไม่น่าปวดหัว นี่ยังต้องมาเจอไอ้เด็กนี่อีก

“ตั้มนี่ตรัย ต่อไปมีอะไรมาหาเขาได้”

“ครับ แม่ให้ผมเอาต้มจับฉ่ายมาให้ครับ”

ในบ้านหลังใหญ่ที่ควรจะมีการป้องกันแน่นหนา แต่ตั้มสามารถเดินเข้าออกได้ตามสบาย ต่างจากข้อมูลที่มีผู้ร้องเรียนโดยสิ้นเชิง หลายสิ่งหลายอย่างในจดหมายร้องเรียนไม่เป็นไปอย่างที่ตรัยคุณได้สัมผัสเอง ที่บอกคุกคามข่มขู่ชาวบ้านแต่ไปไหนที่เห็นมีแต่คนวิ่งเข้าหา หากลง สส. สมัยหน้าไม่แน่ว่าเขตนี้อาจได้ผู้แทนราษฎรที่ชื่อพิสุทธิ์ชนก็ได้

“นี่ตั้ม บ้านมันอยู่ซอยถัดไป แม่ขายข้าวแกงอยู่ที่หน้าตลาดเรานั่นแหละ”

ถ้าจำไม่ผิดจากข้อมูลที่มีตั้มเคยเป็นเด็กส่งยาให้พวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งแล้วถูกจับ แลกกับการยอมเป็นสายให้ทางเจ้าหน้าที่อยู่เกือบสองปีก็หายหน้าไป ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

“เดี๋ยวนี้คนสนิทหน้าตาดีจังเฮีย แต่ก่อนนึกว่าเฮียถูกผีครอบงำ คนนึงก็หน้าหนวด อีกคนก็หน้าโหด”

“ลองไปพูดใกล้ ๆ มันสองคนสิมึงจะได้โดนกระทืบ”

“ไม่เอาเฮีย...ไหน ๆ ก็มาแล้ว ผม...คือผม”

“มีอะไรว่ามา กูหิวข้าว” เฮียชนพูดติดตลก นึกเอ็นดูตั้ม จากเด็กที่ไม่เรียนหนังสือเกเรอันธพาล ทั้งมั่วสุมยาเสพติด แต่ตอนนี้นอกจากจะกลับตัวได้แล้วยังรู้จักทำมาหากินช่วยแม่ทำงานอีก เป็นหลักฐานยืนยันที่ยังหายใจว่าโอกาสเป็นสิ่งสำคัญ อยู่ที่ใครจะคว้าเอาไว้ไหมเท่านั้นเอง

“ผมอยากมีเมีย อยากให้เฮียเป็นเถ้าแก่ให้หน่อย”

“เฮ้ย...เอาดิ”

ตรัยคุณหันขวับ ไม่คิดก่อนตอบหน่อยหรือไร บ้านผู้มีอิทธิพลมืดที่วินมอเตอร์ไซค์เดินเข้ามาได้อย่างสบาย ๆ ทั้งยังรับปากจะไปเป็นเถ้าแก่ขอเมียให้เขาแบบง่าย ๆ นี่จะอิทธิพลมืดตอนไหน กี่โมง

“จริงเหรอเฮีย”

“เออ ถ้าเย็นนี้กูถูกหวยกูจะให้ของขวัญวันแต่งงานมึง 4...”

“4 หมื่นเหรอเฮีย”

“4 บาทพอ เอาไปทำไมเยอะแยะ เดี๋ยวใช้ไม่หมด...ไป ๆ กูจะกินข้าว”

“ครับ ๆ”

ตั้มเดินกลับไปโดยที่ตรัยคุณอาสาเดินไปส่ง แต่จุดประสงค์คือต้องการพูดคุยหยั่งเชิงอดีตสายตำรวจ ที่ตอนนี้กลับใจมาเป็นวินมอเตอร์ไซค์

“มอเตอร์ไซค์สวยนี่หว่า คันนี้วิ่งวินได้เหรอวะ”

“คันนี้ไม่ได้เอาไปวิ่งหรอกพี่ มันเป็นความชอบ ขืนเอาไปวิ่งตำรวจคงตามจับทุกวัน”

“วิ่งวินมานานแล้วเหรอ” ตรัยคุณแสร้งถามไปเรื่อยเปื่อย แม้ความหิวจะโจมตีแต่เรื่องงานก็สำคัญ อย่างน้อย ๆ ก็เพื่อความสบายใจว่าไม่มีใครจำเขาได้จริง ๆ