Masuk“กินอะไรอยู่เหรอชน”
“สมองมึงลาพักร้อนเหรอ ถึงดูไม่รู้ว่านี่คือลูกชิ้น” เฮียชนตอบหน้าตาย ก่อนจะจิ้มลูกชิ้นส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ โดยไม่หันไปมองคนพูดสักนิด และสิ่งที่เขาแสดงออกนั้นชัดเจนมากพอที่ทำให้ตรัยคุณรับรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นแน่นแฟ้นหรือคั่งแค้นกันเพียงใด
“กูถามมึงดี ๆ นะ”
“แล้วกูตอบไม่ดีตรงไหน ไม่มีคำหยาบสักคำ”
“มึงด่าว่ากูโง่” อีกฝ่ายกดเสียงต่ำ
“คำไหนที่กูบอกว่ามึงโง่ กูแค่ถามว่าสมองมึงพักร้อนเหรอ ก็กูเห็นคนของกูไม่ทำงานมันก็มาลาหยุด ลาพักร้อนทั้งนั้น”
“นี่มึง!”
“อ้อ โทษทีที่กูพูดกับมึงไม่ดี” เฮียชนเอ่ยเสียงเรียบ แล้วยิ้มฝืน ๆ ส่งให้อีกฝ่ายที่ดูจะได้ใจ เมื่อได้รับคำขอโทษจากประธานกองกฐิน
“กูลืมไปว่ามึงเป็นสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว”
ไร้สมอง ไร้ระบบประสาท ไม่มีกระดูกสันหลัง รวมทุกคำด่ามาไว้ในคำเดียว ตรัยคุณอยากจะมอบโล่ให้เจ้านายตัวเองจริง ๆ ปกติดูไร้สาระ ฟังไลฟ์โค้ช เดินส่องกระจกแล้วเสยผมทำหล่อ หมุนรอบตัวเองจนอยากถามว่าไม่เวียนหัวบ้างหรือไง...ด่าเหมือนคนมีความรู้
“ไปเถอะตรัย แถวนี้ไฮโดรเจนซัลไฟด์ฟุ้งกระจาย หายใจลำบาก”
“ไอ้ชน!!! กูไม่ใช่ไข่เน่า”
“คนเยอะนะ เดี๋ยวเขารู้หมดนะว่ามึงมันปลอม”
เป็นประโยคที่ตรัยคุณไม่ได้ยิน เพราะเจ้านายก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายแล้วพูดให้ได้ยินแค่สองคน จากนั้นพิสุทธิ์ชนจึงก้าวถอยหลังออกมาแล้วยกมือขึ้นตบไหล่เขา
“นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ได้แก่ สจ.อรรถพล”
พิสุทธิ์ชนเดินออกมาจากเต็นท์โดยมีตรัยคุณเดินตามเงียบ ๆ จนกระทั่งมาถึงร่มไม้ใหญ่ จึงหยุดนั่งที่เก้าอี้
“เงียบทำไม” เขาหันไปถามตรัยคุณ
“กำลังคิดครับ”
“คิดเรื่องอะไร” เฮียชนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มันมีอะไรให้ต้องคิดนักหนากันเชียวคนสวยถึงได้เงียบไป
“คิดเรื่องไอ้เสียจิตนั่นเหรอ”
“เสียจิต เขาไม่ได้ชื่ออรรถพลหรอกเหรอครับ” ตรัยคุณเอ่ยถาม
“ก็ สจ. ก็เสียจิตไง”
“ผมไม่ได้คิดเรื่องคุณเสียจิต เอ้ย!! คุณอรรถพลหรอกครับ”
“แล้วคิดอะไร” เขาหันไปมองหน้าคนหล่อสายลับ
“เรื่องคำด่าของเฮียเมื่อกี้...ด่าเหมือนคนมีความรู้เลยนะครับ แต่ดูลักษณะแล้วไม่น่าจะใช่”
เฮียชนมองคนที่ยืนอยู่ ตรัยคุณพูดด้วยสีหน้าจริงจังไร้แววล้อเล่น เขาเพิ่งหลอกด่าอรรถพลมาหยก ๆ ก็มาถูกตรัยคุณด่าต่ออีกทอด
“ผมหมายถึง เอ่อ...”
“ไม่ต้องหาข้อแก้ตัว ฉันให้อภัยเพราะนายไม่มีแฟน”
ตรัยคุณนิ่งไป บุคลิกของเขาราวกับเป็นคนละคน เมื่อครู่ยังดูจริงจัง มาตอนนี้กลับเหมือนผีความรู้ที่สิงสู่ได้โบยบินออกจากร่างไป
“เฮียมองอะไรครับ”
“เขาบอกว่าตำรวจส่งสายมาแฝงตัว และอยู่ใกล้ฉัน”
ตรัยคุณรู้สึกเหมือนถูกแช่ในน้ำแข็ง ไม่รู้ว่าเป็นการโยนหินถามทาง หรือเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของตนเองแล้วกันแน่ ตรัยคุณทำตัวให้เป็นปกติ ปรับสีหน้าและน้ำเสียงไม่ให้แสดงพิรุธออกมา ทั้งบอกตัวเองในใจว่าเขาอาจจะแค่หยั่งเชิงลองใจคนที่มาใหม่อย่างตนเอง
“และมันน่าจะเกี่ยวข้องกับที่ไอ้สนสลบไปสามวันสามคืนด้วย”
“เชี่ย!!” คนหล่อสายลับอุทานขึ้น นี่เขารู้ตัวตนที่แท้จริงแล้วเหรอ แล้วทำไมถึงไม่จัดการปิดปาก แต่กลับเก็บเอาไว้ข้างกาย หรือว่าเฮียชนจะหลอกเขามาฆ่าที่วัด...โอ๊ย ไอ้บาปหนา ในวัดในวาก็ไม่เว้น
“นายไม่ต้องโกรธแทนฉันหรอก ฉันพอรู้ว่าใครเป็นตำรวจปลอมตัวมา และมันไม่น่าจะมีแค่คนเดียว”
“คะ ใครครับ เฮียรู้แล้วจริง ๆ เหรอครับ” ไม่ได้ประหม่าแต่ว่าเสียงมันสั่นเอง
“นั่งลงสิ” เจ้านายขยับที่ให้ตรัยคุณนั่งลงข้าง ๆ แล้วชี้ให้เขาดูคนเก็บขยะและคนที่กำลังกวาดลานวัด
“เห็นนั่นไหม มันกวาดลานวัด เมื่อกี้มันถอดหมวกออกมาพัด รองทรงสูงใส่ฮาฟคัตชูมีซิปข้าง จะบ้าเหรอ คนกวาดถนนอะไร”
“ขนาดพี่ยักษ์มันยังใส่รองเท้าคีบสีแดงกับสูทเลยนะครับ”
“เป็นไปได้...มันอาจเป็นตำรวจที่เดินทางผิด กลับมาสานฝันเป็นคนกวาดถนนก็ได้ ส่วนไอ้นั่น”
ตรัยคุณมองตามมือของพิสุทธิ์ชน
“คนเก็บขวด...ดูนาฬิกามัน Seiko เรือนนั้นหลายหมื่น และไม่ปลอม รุ่นนั้นไม่ใช่รุ่นยอดนิยม”
“ปะป๊า หนูคิดถึงปะป๊า” กุนเชียงวิ่งเข้าหาอ้อมกอดของพิสุทธิ์ชน ที่แอบนึกในใจตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาได้อยู่กับลูกทุกวันเพราะต้องแฝงตัวเพื่อสืบเรื่องการทำกาสิโน แต่เมื่อทุกอย่างกระจ่างการแฝงตัวก็ต้องยุติลง แล้วไปเริ่มภารกิจใหม่ที่บางครั้งก็ไม่ได้กลับบ้านเป็นเดือน ๆ“ปะ ปะ พรู~~~”เขาเดินเข้ามาอุ้มลูกชายคนเล็กที่มอมแมมไปด้วยข้าวบด ก็โนอาร์แสนซุกซนกินไป 10% อีก 90% นั้นเล่นเสียมากกว่า“ป๊าคิดถึงทุกคนเลย...คราวนี้ได้พักยาว”“ลาออกเหรอ” ตรัยคุณประชด“ผมตกงานแล้ววอนผู้กองเลี้ยงดูด้วยนะครับ”“เฮียรู้ได้ไง” ตรัยคุณถามอย่างประหลาดใจ เพราะที่ผ่านมาพิสุทธิ์ชนอยู่ในหน่วยฝึกหรือไม่ก็ต้องไปราชการตลอด“เรื่องเมียตัวเอง มันก็ต้องรู้สิ...เฮียไม่ได้ลาออก แค่ทางผู้ใหญ่เห็นว่าเหนื่อยติดต่อกันมานานก็เลยให้พัก รอคำสั่งเปลี่ยนแปลงอีกที”“อื้อ...งั้นมาให้กอดหน่อย คิดถึง” ตรัยคุณแสดงออกถึงความรักที่มีต่อเขาอย่างชัดเจน“ชีวิตเฮียนี่มันน่าอิจฉาจริง ๆ เมียก็น่ารัก ลูกสาวก็น่ารัก ลูกชายก็น่ารัก”พิสุทธิ์ชนหอมแก้มคุณตำรวจด้วยความคิดถึง ห่างกันบ่อย ๆ แบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกขอบคุณตรัยคุณ ที่ดูแลลูก ๆ เป็นอย่างดี“ขอบคุณที่
“ผมไม่เคยเลี้ยงเด็ก...เราต้องเลี้ยงเขายังไงอะเฮีย เขากินนมยี่ห้ออะไร แล้วกินกี่โมง กี่เดือนแล้ว เดินได้ยัง” เพราะไม่เคยมีลูกและไม่เคยเลี้ยงทารกจริง ๆ ทำให้ตรัยคุณต้องนึกอยู่นาน ไม่ได้มีใจรังเกียจเด็กน้อยเลยสักนิด“พี่ไม่ว่าใช่ไหมที่พิ้งค์พาลูกมา” เธอถามเขาอีกครั้ง เพราะเธอไม่ต้องการสร้างความลำบากใจให้พี่ชายหรือทำให้ครอบครัวของพี่ชายมีปัญหาเพราะตัวเอง และพิลาสลักษณ์ก็รักลูกตัวเองไม่แพ้แม่คนอื่นเช่นกัน“ไม่ครับ อย่าคิดแบบนั้น...นี่ไงเฮียมีลูกสาวแล้วก็มีลูกชายเพิ่มอีกคน” ตรัยคุณบอกคนรักด้วยรอยยิ้ม และไม่คิดจะถามหาเหตุผลของการกระทำในครั้งนี้จากพิลาสลักษณ์ ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นบ้านเธอและพิสุทธิ์ชนก็คือพี่ชายและญาติสนิทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกนี้“ที่ยายพิ้งค์ต้องทำแบบนี้ก็เพราะ...” พิสุทธิ์ชนกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคออย่างยากลำบากที่ต้องเอ่ยประโยคต่อไป“ไม่เป็นไร ยังไม่ต้องคิดมาก”“เฮียอยากบอกให้ตรัยรู้ เราจะไม่มีอะไรปิดบังกันไง”“อื้ม...ถ้าเฮียกับคุณพิ้งค์โอเค ตรัยก็รับฟัง” ทุกเรื่องราวทุกการกระทำล้วนมีเหตุผลในตัวเอง หากเจ้าของมันไม่ยินดีจะให้รับรู้ ตรัยคุณก็ไม่คิดจะเสาะแสวงหาหรือเซ้าซี้ให
ผ่านไปเกือบสองปีที่ตรัยคุณตกลงคบหากับพิสุทธิ์ชน พร้อมการย้ายหน่วยด้วยเหตุผลที่ว่าครอบครัวนี้มีพิสุทธิ์ชนเสี่ยงภัยคนเดียวพอแล้ว บ้านต้องมีคนดูแล ลูกก็ต้องมีคนเลี้ยง ตรัยคุณจึงอาสาเป็นคนย้ายหน่วยน่าจะดีกว่าให้พิสุทธิ์ชนลาออกจากทีเซเว่น“พ่อตรัยคะ”“ครับว่าไง” ตรัยคุณปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมมาจูงมือกุนเชียงเดินเข้าบ้าน“หนูอยากเยี่ยมพ่ออรรถค่ะ” ดวงตากลมแป๋วเงยขึ้นมองตรัยคุณ อย่างไรเขาก็เป็นพ่อลูกกัน แม้ว่าพิสุทธิ์ชนเลือกจะไม่บอกความจริงทั้งหมด แต่ก็ยอมให้กุนเชียงเรียกอรรถพลว่าพ่อ ส่วนเรื่องอื่นเมื่อเด็กหญิงเติบโตและมีวุฒิภาวะมากพอที่จะตัดสินใจได้ด้วยตัวเองก็ยังไม่สายที่จะได้รู้“วันนี้ปะป๊าเพิ่งกลับมา เดี๋ยวพ่อคุยกับปะป๊าให้ดีไหม” หลังจากที่ไปราชการนานนับเดือนก็ได้เวลากลับมาให้ลูกเมียชื่นใจเสียที ตรัยคุณเหลือบมองรองเท้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แม้จะออกจากหน่วยสืบมาแล้วแต่นิสัยความช่างสังเกตไม่สามารถเปลี่ยนตามหน่วยที่ย้ายมาสังกัดได้เลยจริง ๆ“รองเท้าใคร”ทั้งสองคนพ่อลูกจูงมือกันเดินเข้าบ้าน ตรัยคุณนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อเข้ามาพบว่าพิสุทธิ์ชนกำลังยืนกอดอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่การกอดเพื่อทักทาย แต
ตรัยคุณของเขาสวยมากจริง ๆ แม้เจ้าตัวจะไม่ชอบให้ชมแบบนี้ก็เถอะ แต่พิสุทธิ์ชนก็มองอีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่สวยมากคนหนึ่ง ความสวยงามไม่เคยมีกฎเกณฑ์ ความสวยงามคือสิ่งที่หัวใจบอกว่ามันใช่ต่างหาก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไม่ใช่เพียงการอยากลิ้มลองสิ่งแปลกใหม่ มันเกิดขึ้นจากความรู้สึกที่มีจากหัวใจของคนทั้งสอง“ผมไม่เคยอยากทำแบบนี้กับผู้ชายคนไหน...นอกจากเฮีย”“เฮียก็ไม่ยอมให้ตรัยไปทำแบบนี้กับใครแน่ ๆ” จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสองแล้วเร่งจังหวะเข้าออกให้เร็วขึ้นสักหน่อย แต่เมื่อเห็นของตรัยคุณขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นก็เกรงว่าจะทำให้คุณตำรวจต้องเจ็บ พิสุทธิ์ชนจึงหยุดมือแล้วเอ่ยถาม“เจ็บมากเหรอ”“หึ...ไม่...เสียว...แต่ถ้าของเฮียน่าจะเจ็บ” ตรัยคุณเอ่ยบอกตามตรง ตอนนี้ความรู้สึกส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความซ่านกระสันและคับแน่น หัวใจของคุณตำรวจสูบฉีดเต้นแรง เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากและปลายจมูก“จะทำเบา ๆ เฮียจะถนอมนายให้ได้มากที่สุด เท่าที่เฮียจะทำได้”มันดีกว่าที่คิดไว้มาก ดีกว่ามาก ๆ ก็ว่าได้ พิสุทธิ์ชนใส่ใจทุกการกระทำ ให้ความสำคัญทุกรายละเอียด เพื่อให้ตรัยคุณได้รับบาดเจ็บน้อยที่สุด คนที่รักเขามากพอที่จะทำเพื่อเขา
“เขินว่ะ...เอาจริง ๆ ไม่เคยเขินอะไรแบบนี้เลย เหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ ยังไงไม่รู้” ความรู้สึกที่ถูกรัก ถูกทะนุถนอมและปกป้องมันดีแบบนี้นี่เอง ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนก็พ่ายแพ้ราบคาบ คงเป็นเพราะพิสุทธิ์ชน และต้องเป็นพิสุทธิ์ชนคนเดียวเท่านั้น“ผมอยากจูบเฮีย” ไม่เห็นต้องบอก ทั้งที่ยังซุกอยู่ในอกเขาแบบนี้ ก็เพราะกำลังอยากออดอ้อนใครสักคน อ่อนแอกับใครสักคน การได้ยืนหลบแผ่นหลังของใครสักคนมันดีจริง ๆ เมื่อก่อนคิดว่าเป็นผู้ชายต้องเข้มแข็งและเสียสละ จะมางอแงแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน แต่เวลาที่อยู่ใกล้พิสุทธิ์ชน ตรัยคุณกลับอยากอ่อนแอ อยากงอแงได้รับการปกป้อง และยอมรับจนหมดใจว่าทุกอย่างมันดี และดีมากจริง ๆ“เหมือนนายกำลังอ้อนฉันเลยตรัย” เขากระชับวงแขนให้ตรัยคุณแนบชิดกับตัวเองมากขึ้น“ไม่ชอบเหรอ”“อย่าเล่นกันแรงแบบนี้ มันจะห้ามตัวเองไม่ไหว”“แล้วห้ามทำไม”“ดื้อว่ะ”ตรัยคุณนั่งลงบนเตียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้อยู่ในห้องนอนของพิสุทธิ์ชน แม้จะแฝงตัวอยู่ร่วมปี แต่ห้องนี้เป็นส่วนที่สายลับอย่างเขาหาวิธีปลดล็อกประตูไม่ได้ และเพิ่งมารู้ว่าประตูเห่ย ๆ ธรรมดานั้นมันต้องสแกนม่านตาและลายนิ้วมือพร้อมกัน การที่เ
“อ่าาาาาาาา...”พิสุทธิ์ชนมองหน้าเคลิ้มนั้นอย่างได้อารมณ์ เขาเอนตัวไปด้านหลัง แล้วเท้าแขนข้างหนึ่งกับขอบอ่าง มือหนึ่งรูดสาวอาวุธที่ยังจมน้ำอยู่ในขณะที่ตายังจับจ้องหยดน้ำสีขาวขุ่นที่ยังติดอยู่ที่ปลายกระบอกปืนของตรัยคุณ“ตอนเด็ก ๆ เคยเล่นแต่ตำรวจจับโจร โตมาดันต้องเล่นโจรจับตำรวจ...เอา-ทำ-เมีย”พิสุทธิ์ชนเน้นสามคำสุดท้ายอย่างจงใจเย้าแหย่ แต่ตรัยคุณกลับยิ้มเย็นแล้วโต้กลับ“แค่อมให้...อย่ามาเคลมความเป็นผัวครับ ไม่ชอบ” ตรัยคุณหันหน้าเบา ๆ เป็นการบอกให้คนขี้ตู่ขึ้นไปนั่งที่มุมขอบอ่างด้านติดผนัง พิสุทธิ์ชนเดาะลิ้นอย่างสบายอารมณ์ แล้วทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย“เค้นสอบผู้ร้ายปากแข็ง”“อย่างอื่นแข็งกว่าอีกคุณตำรวจ” แววตาหื่นกระหายของคนปั่นประสาททำไมมันช่างเร้าใจ ไม่เคยคิดว่าเขาจะเร่าร้อนเรื่องอย่างว่าได้มากขนาดนี้ ตรัยคุณเลียริมฝีปากที่แห้งผาก นี่คือครั้งแรกที่เขาจะทำให้ผู้ชายด้วยกัน และจะทำให้แค่เฮียชนเท่านั้น“อ้าาาาาา” พิสุทธิ์ชนชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง หากตอนนี้มีไวน์สักขวดก็คงดี การได้จิบไวน์มองดูตรัยคุณผงกหัวขึ้นลง ปากครอบครองดูดอมอาวุธยุทโธปกรณ์ของตนเองมันจะดีแค่ไหน แค่คิดก็ฟินแล้วมันเป็นแบบนี้







