1

"รางวัลที่ 1 ในเดือนนี้ คือ หมายเลข 654321!" เสียงผู้ประกาศข่าวรายงานผลสลากกินแบ่งหรือลอตเตอรี่ประจำเดือนตุลาคม ฉายรายการผ่านโทรทัศน์รุ่นเก่าซึ่งภาพยังคงเป็นสีดำเทา ตั้งอยู่ในบ้านไม้สองชั้นแถวชนบท

"กรี๊ด!!!!!!" เสียงหวีดร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายพร้อมกับกระทืบเท้าลงบนพื้นไม้จนบ้านแทบจะถล่มของเด็กสาววัยแรกรุ่นย่างสิบปีบริบูรณ์

ตุ้บ!!!

"โอ๊ย!!!" ขมิบศรีและเขียวนั่งอยู่บนแคร่ใต้ถุนบ้าน เมื่อได้ยินเสียงกระทืบเท้าและเสียงหวีดร้องของลูกสาวคนเล็กก็รีบวิ่งพรวดพราดขึ้นมาดูด้วยความเป็นกลัวจะเกิดอันตรายแก่เธอโดยไม่ทันได้ระวัง

ในระหว่างที่ขมิบศรีกำลังจะก้าวเท้าย่างพ้นบันไดขั้นสุดท้าย ก็เผลอเหยียบผ้าถุงผืนขาดริ่ว จนล้มลุกคลุกคลานคว่ำหน้ากลิ้งตัวคล้ายกับโอ่งมังกรแถวราชบุรีไปหยุดอยู่ที่หน้าโทรทัศน์

"โอะๆๆ โอย..ตะโกนโวยวายอะไรอีหวึ่ง พ่อกับแม่ตกใจหมดเลย!!" ขมิบศรีค่อยๆลุกขึ้นพรางจับบั้นสะโพกเล็กน้อย โดยมีเขียวผู้เป็นสามีวิ่งมาประคับประคองพร้อมกับเอ่ยถามชม้อยด้วยความสงสัย

"แม่!! แม่!! เราถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1! 23 ใบ" ชม้อยอยากจะหัวเราะออกมาอย่างเต็มแก่ แต่ก็ต้องบอกข่าวดีให้ผู้เป็นพ่อและแม่ได้ทราบเสียก่อน

"กรี๊ดส์!!!! ลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 กรี๊ดส์!! ฉันจะเป็นเศรษฐีแล้วสินะ ว๊าย! ตื่นเต้นจริงจริงเลยอีม้อยเอ้ย! นี่เป็นเพราะคุณยายของแกแท้ๆที่มาเข้าฝันแม่" ขมิบศรีสั่นมือและร่างกายเร่าเร่าด้วยความดีอกดีใจแทบจะกระทำการใดไม่ถูก

"เดี๋ยวหนูไปบอกพี่เจี๊ยวก่อนนะ ว่าเรากำลังจะได้เป็นเศรษฐีร้อยล้าน" ชม้อยรีบวิ่งไปเคาะประตูห้องพี่ชายซึ่งอายุห่างกันถึงเก้าปีเต็ม 

แต่เดิมครอบครัวของขมิบศรีเป็นคนอยุธยา ประกอบอาชีพร้านขายของชำทั่วไป หลังจากพ่อและแม่เสียชีวิต หล่อนก็ต้องหนีดั้นด้นมาก็เป็นเพราะว่าโดนเจ้าหนี้ใจโฉดขู่ฆ่า จนได้เจอกับบักหำเขียวหนุ่มอีสานรูปหล่อหน้าตาดีที่เข้ามาหางานทำในเมืองกรุง ทั้งสองได้พบรักกัน จึงปักหลักตั้งถิ่นฐานลงที่นี่

หลังจากนั้นขมิบศรี หญิงสาวขายส้มตำไก่ย่างที่เคยถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 ถึง 23 ใบ เมื่อแปดปีก่อนก็ได้สถาปนาชื่อของตัวเองใหม่โดยเปลี่ยนเป็นคุณหญิงภิรมย์รำพันหรือคุณหญิงเชิญขวัญ โดยสามีของหล่อนจากเดิมทีชื่อว่าบักหำเขียว ก็ได้เปลี่ยนเป็นคุณอัครเดชหรือคุณเดช ส่วนลูกชายคนโตเคยชื่อว่าเจี๊ยวก็เปลี่ยนเป็นปาฏิหาริย์ และลูกสาวคนเล็กอย่างชม้อย เปลี่ยนเป็น "เหมือนฝัน" นับได้ว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างสมบูรณ์แบบ...

"หาวว!!" เหมือนฝันเด็กสาววัยสิบแปดปีบริบูรณ์เมื่อสัปดาห์ที่แล้วสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนสีชมพูหวานแหวว บิดขี้เกียจยืดไม้เหยียดมือซ้ายขวาไปมาก่อนที่จะลุกขึ้นอาบน้ำแปรงฟัน

"ดีนะเนี่ยที่วันนี้เป็นวันหยุด ฉันก็เลยไม่ต้องไปโรงเรียน" เหมือนฝันยืนตรงถอนหายใจเฮือกฮากอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ แล้วเดินลงไปยังชั้นล่างของบ้าน

ตุ้บ!!

"ป้าพรคะ คุณแม่กับคุณพ่อไปไหน" เรือนร่างบางทุ่มตัวลงบนโซฟานุ่มหน้าโทรทัศน์จอแบนความกว้าง 48 นิ้วอย่างแรง พร้อมกับเหยียดขาเกยพนักพิงตามเคย พรางเอ่ยปากถามป้าพรแม่บ้านอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก 

"คุณหญิงภิรมย์รำพันเข้าไปที่สมาคมอนุรักษ์พันธุ์ไม้ ส่วนคุณอัครเดชเห็นว่าจะไปดูงานที่โรงงานเฟอร์นิเจอร์ค่ะ" ป้าพรเอ่ยบอก พร้อมกับนำนมอุ่นๆและขนมปังแผ่นโตซึ่งเป็นอาหารเช้ามาเสิร์ฟบริการถึงที่

"เฮ้อ!" เหมือนฟันถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย แล้วยื่นมือเล็กหยิบขนมปังมารับประทานโดยยังไม่ยอมลุกขึ้นนั่ง

"คุณภิรมย์รำพันฝากบอกคุณหนูเหมือนฝันว่า ให้คุณเหมือนฝันช่วยไปเก็บค่าเช่าแผงที่ตลาดภิรมย์รำพันด้วยค่ะ" ป้าพรเดินมาพร้อมกับส่งสมุดบันทึกรายชื่อผู้เช่าแผงในตลาดของกิจการครอบครัวให้แก่เหมือนฝันสะสางภาระกิจตามคำสั่งของผู้เป็นมารดา

"ค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้" เธอกระแทกเสียงเล็กน้อย พรางแสดงใบหน้างอนมุ่ยเพราะขี้เกียจ แต่ก็ต้องหยิบสมุดบันทึกอย่างลวกลวกด้วยความจำใจ แล้วคว้ารถจักรยานคันโปรดปั่นมุ่งหน้าไปยังตลาดภิรมย์รำพันทันที

"ตั้งแต่เป็นสาวเต็มกายหาผู้ชายถูกใจไม่มี  เมื่อคืนฝันดีน่าตบฝันฝันว่าพบผู้ชายยอดดี พาไปเที่ยวดูหนังพาไปนั่งจู๋จี๋ แล้วพาไปเที่ยวชมสวน" เหมือนฝันฮึมฮัมทำเพลงอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะเลี้ยวหัวรถจักรยานจอดข้างทางใกล้กับร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ของเจ๊แดงเจ้าประจำ

"เจ๊ขาา~~ เจ๊แดงคนสวยของหนู" เหมือนฝันเอ่ยเรียกชื่อเจ๊แดงด้วยน้ำเสียงลากยาวโหยหวน พลางใช้มือเล็กบีบไหล่ผายของหล่อนเบาเบาจากทางด้านหลังเพื่อเอาอกเอาใจ

"พอเลยนะยัยเหมือนฝัน ไม่ต้องมาปากหวานใส่เจ๊แล้วจะมาหลอกกินฟรีอีก แหมม! เป็นถึงลูกสาวเจ้าของตลาดแต่มาเอาเปรียบผู้ค้าตัวน้อยๆแบบเจ้เนี่ยนะ " เจ๊แดงพูดขึ้นอย่างรู้ทัน พร้อมกับกรอกตามองบนด้วยความเอือมระอา  

"โห่! รู้ทันอีกละ อะๆ วันนี้หนูซื้อก็แล้วกัน เอาหมูปิ้ง 20 ไม้ แล้วก็ข้าวเหนียว 4 ห่อนะ" เหมือนฝันพูดพรางก็หยิบแบงค์ร้อยและธนบัตรยี่สิบหนึ่งใบในกระเป๋าขึ้นมาส่งแลกกับถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งจากร้านประจำ

"ขอบคุณย่ะ!"

"หนูไปก่อนนะเจ้ ต้องรีบไปเก็บค่าเช่าแผงให้คุณแม่อีก" เจ๊แดงพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าตนรับรู้แล้วทั้งสองคนก็ส่งมือบ๊ายบายให้แก่กัน ก่อนที่เหมือนฝันจะปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังตลาดซึ่งอยู่ห่างจากบ้านของเธอประมาณ 3 กิโลเมตร

ขณะที่เหมือนฝันปั่นไปเรื่อยๆ ก็มีรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งขับเฉี่ยวรถจักรยานของเธอจนน้ำโคลนที่ขังอยู่ข้างถนนกระฉูดใส่เรือนร่างอรชรจนเปียกแฉะไปหมด สายตากลมโตไม่สามารถโฟกัสสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้จึงทำให้รถจักรยานหักหลบชนกับพุ่มไม้อย่างจัง

ตุ้บ!!!

"โอ๊ย!!!" เหมือนฝันกลิ้งลงไปตามแนวควนบนพื้นหญ้า โชคดีที่มีต้นมะพร้าวใหญ่ดักเรือนร่างของเธอไว้เสียก่อน มิเช่นนั้นเธอคงจะเปียกปอนไม่ใช่น้อย เพราะถัดไปอีกไม่กี่เซนติเมตรเป็นบึงน้ำขนาดใหญ่

"ไอ้เชี้ย!! " เหมือนฝันสบถด่าด้วยความหัวร้อน พร้อมกับถอนหายใจฟึดฟัดอย่างอารมณ์เสีย สภาพเผ้าผมของเธอหลุดลุ่ยยุ่งเหยิงไปด้วยใบไม้และหญ้าสีเขียว/น้ำตาล

"นี่เธอ!! ขี่จักรยานภาษาอะไร! ถ้ารถของฉันมีรอยขีดข่วนขึ้นมา เธอจะรับผิดชอบยังไง! ห๊ะ!" เจ้าของรถบิ๊กไบค์คันหรูที่ขับเฉี่ยวเหมือนฝันเมื่อครู่ พุ่งปราดเข้ามา พร้อมกับชำเลืองตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย

"ไม่ช่วยทีนึงแล้ว ยังจะด่าซ้ำอีก! ใหญ่โตมาจากไหนมิทราบค่ะ ถึงได้ทำตัวกร่างคับบ้านคับเมืองขนาดนี้ นายนั่นแหละที่ขับรถเฉี่ยวฉัน ห่วยแตกชะมัดผู้ชายอะไรก็ไม่รู้" เหมือนฝันพยายามประคับประคองตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปประจันหน้ากับชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง!

"ฉันก็ขับรถของฉันอยู่ดีๆ แล้วทำไมเธอไม่หลบหละ ทำตัวเซ่อซ่าเซเข้ามาให้รถฉันเฉี่ยวเอง " ชายหนุ่มคนนั้นพูดพร้อมกับถอดแว่นกันแดดสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่แสดงออกอย่างเย่อหยิ่งโดยไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด

"หน้าด้าน! เวรกรรมของฉันจริงๆเลยที่มาเจอผู้ชายสันดานเสียแบบนายเนี่ย" เหมือนฝันถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมกับปลายนิ้วเรียวชี้หน้าด่าทออีกฝ่ายโดยไม่มีใครยอมใคร

"นี่เธอ! เธอรู้มั้ยว่าฉันลูกใคร?" ชายหนุ่มตะปบจับเข้าที่ข้อมือเล็กของหญิงสาวแน่น พร้อมกับกระชากแขนเธอแล้วดึงเข้าหาตัวจนเรือนร่างของทั้ง 2 เกือบจะแนบชิดชั้นกัน 

"นายปัญญาอ่อนรึเปล่าเนี่ย! ขนาดพ่อแม่ตัวเองยังไม่รู้จักเลยต้องมาเร่ถามคนอื่นเขาหรือไง" เหมือนฝันชักสีหน้าเล่นหูเล่นตาพร้อมกับเอ่ยถ้อยคำยั่วประสาทอีกฝ่ายและดูเหมือนว่ามันจะได้ผลดังคาด..

"ยัยเตี้ย! เธอแม่ง!!" เขาสะบัดข้อมือเล็กของหญิงสาวอย่างแรง พลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกลึกพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ไม่ให้ฉุนเฉียวไปมากกว่านี้

"เตี้ยแล้วหนักหัวพ่องนายเหรอ!! ถ้าเกิดสูงแล้วนิสัยเสียแบบนายเนี่ย! ฉันยอมเตี้ยไปจนตายดีกว่า" เรือนร่างอรชรพูดจบก็สะบัดก้นแล้วเดินเข้าไปพยายามยกรถจักรยานของตนเองซึ่งหัวทิ่มพุ่มไม้อยู่

"ยัยตัวแสบ! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!" คนตัวโตเดินเข้าไปขวางหน้ารถจักรยานพร้อมกับคว้าข้อมือของเธอเพื่อให้หยุดการกระทำ 

"นี่นาย! จะเอาอะไรกับฉันนักหนา! น่ารำคาญชะมัดเลย" ใบหน้ามุ่ยขมวดคิ้วเข้มดกดำเข้าหากันแทบจะผูกติดเป็นโบว์ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย 

"ฉันมีเรื่องจะต้องตกลงเคลียร์กับเธอยาวเลย!" น้ำเสียงหนักแน่นพูดอย่างจริงจัง พร้อมกับจ้องใบหน้างดงามของอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบนิ่ง 

"เฮ้อ! เออว่ามา ไหนไหนฉันก็เสียเวลากับนายมามากพอแล้ว เสียเวลาอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป" เหมือนฝันจนปัญญาที่จะหลีกเลี่ยงผู้ชายอันตรายคนนี้ จึงตัดสินใจพูดคุยเจรจาให้มันจบๆไปจะได้ไม่ต้องมาเจอกันอีก 

"ดี! และที่สำคัญ ฉันชื่อซัน ไม่ได้ชื่อนายจำใส่หัวขี้เลื่อยของเธอไว้ด้วยยัยเตี้ย" เฮียซันเลยแนะนำชื่อเสียงเรียงนามของตัวเองพร้อมกับเสยผมยาวที่ปรกลงมาปิดหน้าผากเล็กน้อยอย่างลวกลวก 

"อืม" เหมือนฝันไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเขาสักเท่าไหร่ เลยเลือกที่จะหย่อนก้นนั่งลงบนเนินดิน แล้วหยิบถุงหมูปิ้งขึ้นมารับประทานโดยไม่ได้สนใจสายตาของอีกฝ่ายเลย

"เธอจะให้ฉันรับผิดชอบค่าเสียหายเท่าไหร่? แต่ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายผิดนะ ที่ฉันออกรับเนี่ยเพราะสงสารเธอต่างหาก" เฮียซันยืนกอดอกมองคนตัวเล็กที่นั่งรับประทานหมูปิ้งอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว 

"อยากรับผิดชอบมากใช่มั้ย"  

"ใช่! จะเรียกเท่าไหร่ว่ามาเลย ฉันจ่ายไม่อั้น! เพราะบ้านฉันรวยแล้วก็รวยมากด้วย!" เฮียซันไหวไหล่เล็กน้อย 

"5 แสน" คำตอบเรียบนิ่งแต่ทว่าเหนือการคาดหมายจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้อีกฝ่ายตกตะลึงไม่ใช่น้อย 

"กับอีแค่รถจักรยานโง่ๆ ขึ้นสนิมของเธอเนี่ยนะ 5 แสนบาท เกินตัวไปหน่อยมั้ย" เฮียซันพูดพร้อมกับมองรถจักรยานคันซมซ่อที่หัวทิ่มพุ่มไม้อยู่สลับกับใบหน้างดงามดูจิ้มลิ้มของเหมือนฝัน 

"The older the item, the more expensive it is because it has sentimental value" น้ำเสียงแหลมเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก แต่ทว่าถ้อยคำของเธอกลับดึงความปากร้ายของอีกฝ่ายได้หยุดชะงัด

"........" 

"ที่เงียบเนี่ย! คือตกลงแล้วใช่มั้ย ฉันจะได้ไปสักที  เหม็นขี้หน้านายว่ะ" เหมือนฝันถาม เมื่อเห็นเฮียซันสงบปากสงบคำไม่ต่อล้อต่อเถียงเธออย่างเฉกเช่นเมื่อครู่ 

"เปล่า! ฉันแปลไม่ออก เธอแม่ง! ช่วยพูดเป็นภาษาไทยไม่ได้หรอวะ ฉันเรียนไม่ติดเอฟก็บุญโขแล้ว "