MasukShare
Ep.2 เจอกัน (อีกแล้ว)
Terakhir Diperbarui:
2026-03-05 17:22:49Ep.2 เจอกัน (อีกแล้ว)
วันถัดไป
วันนี้ฉันมีเรียน ก็เลยต้องตื่นเช้ากว่าปกติ เผื่อเวลาไว้มากเป็นพิเศษ เพราะตั้งใจจะแวะเติมน้ำมันก่อนจะขับรถไปมหาวิทยาลัย ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นดี จนกระทั่งระหว่างทาง อยู่ๆ รถก็เริ่มส่ายไปมาอย่างผิดปกติ
“เฮ้ย ไรเนี่ย”
ฉันจับพวงมาลัยแน่น ได้ยินเสียงล้อบดกับพื้นถนนดังชัดขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะรีบหาที่จอดข้างทางแล้วลงไปดู ภาพตรงหน้าทำเอาฉันแทบทรุด ยางรถซึมจนเกือบแบน
“ทำไมเป็นงี้อ่า ยิ่งรีบๆ อยู่” หัวใจฉันเริ่มเต้นแรง ความวุ่นวายถาโถมเข้ามาทันที
“บักแวนซ์ ต้องโทรหาบักแวนซ์”
ฉันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาน้องชายทันที แต่สายแรกไม่รับ สายที่สองก็ไม่รับ ฉันโทรซ้ำๆ เป็นสิบสายก็ยังเงียบเหมือนเดิม
“โอ้ย หุนหวยแต่เซ้า” (โอ้ย หงุดหงิดแต่เช้าเลย)
ยางรถซึมแบบนี้ ใครจะไปทนไหว เพราะมันเสียเวลาแน่ๆ รถก็ติด
“เฮ็ดจั้งได๋น้อบาดนิ” (จะทำยังไงล่ะทีนี้)
ฉันเดินวนรอบรถไปมา มือก็ยังกดโทรหาแวนซ์ไม่หยุด แต่ปลายสายก็ยังคงเงียบ
“หลับหรือตาย บักหำน้อยเอ๊ย ซัง!”
ฉันยืนบ่นอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าทั้งที่ก็รู้ตัวดี แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อมีน้องชายไว้พึ่งพาไม่ได้สักอย่าง สายตาฉันมองนาฬิกาในรถ เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปเรื่อยๆ แล้วฉันจะไปเรียนทันไหมเนี่ย
.
.
เอี๊ยดดด…
เสียงรถเบรกดังยาว ลากผ่านรถของของขวัญไป เธอเงยหน้ามองตามอย่างตกใจ ก่อนจะเห็นว่ารถคันนั้นชะลอ แล้วค่อยๆ ถอยหลังกลับมาจอดใกล้รถของเธอ
กระจกฝั่งคนขับถูกเลื่อนลง ชายหนุ่มคนหนึ่งโผล่หน้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”
“ก็… ยางรถค่ะ มันซึมจนลมออกหมดเลย”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย “คุณมีล้อยางสำรองไหมครับ”
“หือ?”
“ปกติแล้วรถจากศูนย์จะมีให้นะครับ”
“งั้นเหรอคะ แฮร่… ไม่แน่ใจเลยค่ะ ไม่ค่อยรู้เรื่องรถเท่าไหร่” ของขวัญหัวเราะแห้งๆ
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมช่วยดูให้”
“ขอบคุณมากเลยค่ะ”
ผู้ชายคนนั้นลงจากรถ เธอหลีกทางให้เขาทำงานได้สะดวก เพราะยอมรับตามตรงว่าเธอไม่มีความรู้เรื่องรถเลย ขับเป็นอย่างเดียว ที่เหลือปล่อยให้ช่างจัดการ
ชายหนุ่มตรวจดูยางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปที่รถของตัวเอง เหมือนจะไปเรียกเพื่อนอีกคนมาช่วยจะได้เสร็จเร็วขึ้น แต่พอเขาเดินกลับมาพร้อมกับใครบางคน ของขวัญก็ชะงัก
“บักหน้าขาว”
“...”
ชายหนุ่มคนแรกหันมามองหน้าทั้งคู่ สลับไปมาอย่างงงๆ
“รู้จักกันเหรอ”
“ไม่!”
“ไม่ค่ะ”
เสียงตอบรับดังแทบพร้อมกัน ชายหนุ่มยิ้มบางๆ เหมือนไม่ได้คิดอะไรมาก
“หึ ผมชื่อตุลย์นะครับ”
“ค่ะ”
ของขวัญตอบกลับตามมารยาท แต่ชื่อของเขาไม่ได้เข้าหัวเธอเลยสักนิด เพราะสายตาของเธอตอนนี้จ้องอยู่ที่ธามเต็มๆ
เจอกันบ่อยเกินไปแล้วนะ ไม่ชอบขี้หน้าเลยจริงๆ เก๊กจนหน้าจะเป็นตะคริวอยู่แล้วมั้ง
“ไอ้ธาม เร็วๆ สิ จะได้รีบไปหานายต่อ”
“เออ”
ธามพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ สีหน้ารำคาญแบบไม่คิดจะปิดบัง เขาแค่ตั้งใจนั่งรออยู่ในรถดีๆ อากาศก็ร้อน แล้วยังถูกลากลงมาช่วยคนอื่นอีก โดยเฉพาะคนที่เขาไม่อยากเจอหน้าที่สุดในตอนเช้าแบบนี้
“ร้อน”
“อะไร”
“ยืนเฉยๆ ว่างๆ ก็หาอะไรมาพัดให้ฉันหน่อย”
“เพื่อนนายไม่เห็นจะบ่น”
“ก็เรื่องของมัน”
“หึ มีกลิ่นว่ะ” ตุลย์พูดแทรกขึ้นมาเบาๆ แบบที่ได้ยินกับธามแค่สองคน
“อะไร”
“กูพูดลอยๆ”
“เร็วดิ๊ ขวัญ”
หัวใจของของขวัญเต้นแรง แค่เขาเรียกชื่อเธอเฉยๆ แต่ดันฟังดูสนิทเกินเหตุ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เวลาเถียงกัน เขาไม่เคยเรียกชื่อเธอสักครั้ง มีแต่คำแขวะ คำกัด คำประชด
“อืม”
“อ้าว ไหนมึงบอกไม่รู้จัก ไอ้เวรนี่เชื่อใจไม่ได้”
ของขวัญเดินไปหยิบสมุดในกระเป๋าที่อยู่ในรถมาพัดให้ธามโดยที่ไม่พูดอะไรต่อ สายตาของของขวัญมองอยู่ที่ยางรถที่ทั้งสองคนกำลังเปลี่ยนให้เธอ
แต่…สายตาของธามมองขาเรียวขาวของของขวัญไล่ขึ้นไปจนเขาต้องเงยหน้าแล้วเจอกับอกอวบอิ่มที่เบียดแน่นอยู่ในชุดนักศึกษา มันแน่นเสียจนกระดุมปลิดออกจากกันจนมองเห็นก้อนขาวๆ ข้างในเสื้อ
เขามองแบบนั้นไม่กระพริบตาและมองนานเกินไปจนของขวัญรู้ตัว และของขวัญก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
ฟึบ!
เธอฟาดสมุดเล่มบางลงบนหัวเขาเต็มแรง
“โอ๊ย ยัยนี่”
“โทษที สมุดมันหลุดมือ” ธามกัดฟันแน่น อยากจะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก
“เสร็จแล้วครับ คุณ…”
“ของขวัญค่ะ”
“ครับเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่รีบมากก็แวะปั้มเติมลมอีกสักหน่อยนะครับ”
“ขอบคุณมากๆ นะคะ นี่ค่ะ น้ำดื่ม” ของขวัญยื่นขวดน้ำให้ตุลย์
“ของฉันล่ะ”
“ไม่มีโว้ย”
“...”
ของขวัญพูดจบก็ขึ้นรถของตัวเองทันที ไม่คิดจะสนใจเขาอีก
ด้านตุลย์ก็เดินกลับไปที่รถเหมือนกัน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาขึ้นรถ ธามก็เดินไปแย่งขวดน้ำจากมือเขา เปิดดื่มรวดเดียวจนหมด
“ไอ้เวร สักหยดก็ไม่เหลือให้กู ร้อนเหมือนกันนะเว้ย”
“กลืนน้ำลายไปมึงอ่ะ”
“เป็นเชี่ยไรวะ” ตุลย์มองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ
ธามไม่ตอบ แต่ในหัวเขากลับยังวนอยู่กับภาพเดิม ก้อนนมขาวๆ นั่น มันทำให้เขารู้สึกร้อนยิ่งกว่าเดิม
.
.
เวลาผ่านไปจนกระทั่งของขวัญเลิกเรียนในตอนเย็น น้องชายสุดที่รักก็โทรกลับมาหาพี่สาวทันที
“มีหยัง”
(ผมหิว เอื้อยมาฮับแน๊) ผมหิว พี่มารับผมหน่อย
“บ่ไป เอื้อยโทรหาเมื่อเซ้าคือบ่รับสาย” ไม่ไป พี่โทรหาเมื่อเช้าทำไมไม่รับสาย
(มื้อนี้บ่มีเรียน ผมหลับลึก) วันนี้ไม่เรียนก็เลยหลับลึก
“ซัง นึกว่าตาย” เกลียดดด นึกว่านอนไหลตาย
(มาแช่งผมเนอะ สรุปสิมาฮับอยู่บ่)
“รำคาญอีหลี”
(มาแหม ผมเป็นเจ้ามื้อ หาคนไปกินข้าวเป็นหมู่) มาสิ ผมเป็นเจ้ามื้อเอง หาคนไปกินข้าวเป็นเพื่อน
“ชวนผู้สาวแกโน่น” (ชวนผู้หญิงของแกโน่น)
(โสดค้าบบบ เอื้อยฟ้าวมาเด้อ ผมอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว) ฟ้าวหมายถึง รีบ
“เออ ส่ำนี้ล่ะ” (เออ แค่นี้แหละ)
ห้างสรรพสินค้า
“สิกันหยัง” (จะกินอะไร)
“ตามใจเอื้อย” (ตามใจพี่)
“ชาบู”
“อีกแล้ว”
“ไสว่าตามใจเอื้อย” (ไหนว่าจะตามใจพี่)
“กินจนหน้ากลมเป็นหม้อชาบูแล้ว”
“บักแวนซ์” (ไอ้แวนซ์)
“ผมเว่าเล่นซื่อๆ ค้าบเอื้อย” (ผมพูดเล่นเฉยๆ ค้าบพี่)
ของขวัญกับน้องชายนั่งตรงข้ามกัน พนักงานเดินมารับออเดอร์และสอบถามน้ำซุปที่ต้องการ
“ข้นใสคะ”
“ข้นขอนแก่นค้าบบบ” แวนซ์ตอบทันทีที่พนักงานสาวหน้าสวยสอบถามว่าจะเอาน้ำซุปเป็นน้ำข้นหรือน้ำใส พนักงานไม่ได้ถามว่าเป็นคนที่ไหนที่ออกเสียงสำเนียงภาษาอีสาน
“แวนซ์ พนักงานเขาหมายถึงน้ำซุป จะเอาน้ำข้นหรือน้ำใส”
“อ่อ”
… “เขินว่ะ”
“น้ำใสค้าบบบ”
“เอาน้ำใสกับน้ำดำค่ะ”
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”
“เห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักหน่อยไม่ได้เลยนะ”
“ผู้สาวที่กรุงเทพคือขาวทุกคนเลยเอื้อย”
“อย่ามองเขาจนรู้ตัวขนาดนั้น มันไม่ดี”
“มองปกตินี่แหละ ถ้าสวยมากก็มองนานนิดนึง”
“เออ ฟ้าวกิน ฟ้าวกลับ เอื้อยหิวนอน” (เออ รีบกินรีบหลับ พี่ง่วงนอน)
✨✨✨
Bab terbaru
เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก Ep.6 สัมผัสจูบ
Ep.6 สัมผัสจูบ“เช็ดน้ำลายก่อนไหม”“อะไร” ของขวัญตอบกลับ พยายามใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวเพื่อไม่ให้ธามรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทัน“ก็อะไรล่ะ เธอคิดอะไรอยู่” ธามรู้ธามเห็น ของขวัญไม่เก็บอาการเลยสักนิด“ไม่ได้คิดสักหน่อย” เธอยังคงปฎิเสธเสียงแข็งราวกับว่าไม่ได้คิดอะไรจริงๆ“เก็บอาการหน่อย แต่ถ้าเก็บไม่ไหวก็…”“ทะ ทำแผลเลยดีกว่า” “หึ เอาสิ”เขานั่งนิ่งปล่อยให้เธอจัดการ สายตาของธามจับอยู่ที่ใบหน้าสวยรั้นของของขวัญ มองอย่างยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ เวลาที่เธอเงียบ ไม่ด่า ไม่เถียง ของขวัญกลับดูน่ารักขึ้นเป็นกอง โดยเฉพาะตอนที่เรียกเขาว่าเฮียธาม“โดนได้ไงอ่ะ” ของขวัญถาม พลางชำเลืองมองรอยฟกช้ำตรงหน้าอกกับไหล่ของเขา“เข้าไปห้ามลูกค้าตีกัน” ธามตอบสั้นๆ เหมือนไม่อยากพูดอะไรมาก“บอดี้การ์ดของผับก็มีนี่”“เฮียเจอตอนที่กำลังจะกลับ” ธามเหลือบมองหน้าเธอเล็กน้อยก่อนที่จะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง“...”คำว่าเฮียก็ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของของขวัญเกิดอาการใจสั่นและหวั่นไหว มันรู้สึกเหมือนบางอย่างถูกเติมเต็ม แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ว่าคืออะไรกันแน่“ขวัญ
เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก Ep.5 กายหยาบแวะมาหา
Ep.5 กายหยาบแวะมาหาวันเวลาผ่านไปหลายวัน และช่วงเวลาที่ผ่านมาของขวัญกับธามไม่ได้เจอกันอีกเลย ของขวัญต้องใช้เวลาทั้งหมดไปกับการอ่านหนังสือสอบแทบไม่ได้ออกไปไหน ส่วนแวนซ์ก็ยังแวะมาป่วนบ้างเป็นบางครั้ง ตามสไตล์น้องชายตัวดีเมื่อของขวัญตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างเธอเป็นคนที่ทุ่มสุดตัวเสมอ อย่างการอ่านหนังสือสอบ เธออ่านจริงจัง อ่านหนัก อ่านจนลืมเวลา กินอาหารไม่เป็นมื้อ หิวก็หยิบอะไรกินง่ายๆ แทน ขนมบ้าง เครื่องดื่มบ้างแต่ไม่ใช่อาหารหลักเลยสักอย่างจนสุดท้ายร่างกายก็เริ่มประท้วง เธอเลยต้องบีบบังคับให้น้องชายซื้ออาหารมาให้ ถึงแวนซ์จะบ่นไม่หยุดแต่ก็ยังทำให้อยู่ดีเวลาเดินไปเรื่อยๆ จนในที่สุดการสอบก็ผ่านพ้นไป เป็นช่วงเวลาที่ของขวัญไม่ค่อยได้เจอเพื่อนสนิทสักเท่าไหร่ อัญชันหนีไปพักใจ ส่วนมะปรางก็กำลังจะกลับไปหาครอบครัวแต่ก่อนจะแยกย้าย มะปรางแวะมาหาของขวัญที่คอนโดก่อน“ยัยขวัญ ฉันอยากไปหายัยอัญจัง” มะปรางพูดขึ้นขณะนั่งพิงโซฟา สีหน้าดูเป็นห่วงเพื่อนสนิทที่เงียบหายไปเพื่อรักษาใจตัวเอง“ฉันก็อยากไปหานะ แต่วันนั้นยัยอัญบอกว่าไม่ให้พวกเราตามไป เพราะกลัวว่าแฟนเก่านางจะตามสืบจากการเคลื่อนไหวของเรา”“ยัยอัญนี่
เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก Ep.4 เก็บทรงไม่อยู่
Ep.4 เก็บทรงไม่อยู่ธามนั่งนิ่งอยู่ในห้องชั้นสองของผับ สายตาเหลือบมองคีย์การ์ดที่วางอยู่บนโต๊ะ มองแล้วก็เบือนหน้าหนี มองอีก… แล้วก็ถอนหายใจหยิบเอกสารขึ้นมาดู แต่ตัวหนังสือกลับไม่เข้าหัว ภาพเดียวที่วนอยู่ในสมองคือหน้ายัยผู้หญิงปากจัด กับคำพูดที่ว่า ‘ไม่สบาย’ ที่แวนซ์ทิ้งไว้ธามลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ยืนกอดอกมองลงไปชั้นล่างอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็หันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่กุญแจรถของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน“ช่างแม่ง”เขาคว้ามันขึ้นมาแบบไม่คิดอะไรอีก หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องทันทีไม่นานนัก รถของธามจอดอยู่หน้าร้านขายยา เขาลงจากรถยืนมองป้ายร้านอยู่สองวินาทีก่อนจะพึมพำกับตัวเอง“กูมาทำอะไรตรงนี้วะ”แต่ก็ยังเดินเข้าไป“เอายาแก้ปวด… แบบนี้” ธามหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เภสัชดู เธอพยักหน้าและหยิบยาให้ ธามรับมาจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ขับรถเลี้ยวเข้าร้านสะดวกซื้อ ธามยืนอยู่หน้าเชลล์ที่มีผ้าอนามัย เขาเอามือสอดล้วงกระเป๋า วางสีหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาไล่มองและอ่านตาในใจ มีปีก ไม่มีปีก กลางวัน กลางคืน บางพิเศษ“เชี่ย…”แม้แวนซ์จะส่งรูปภาพให้ดู แต่พอเจอความหลากหลายตรงหน้าเขาถึงกับต้องสบถทันที
เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก Ep.3 ไม่ใช่เรื่องของเขา
Ep.3 ไม่ใช่เรื่องของเขาตั้งแต่เปิดเทอมมา ฉันก็เพิ่งรู้ว่ายัยอัญชันตัวน้อยของฉันมีแฟน แล้วก็โดนหักอกมา ยัยอัญก็ตัวแค่นี้อ่ะ น่าเห็นใจชะมัด แล้ววันนี้ฉันต้องไปกินชาบูที่ห้องยัยอัญอีก สาวน้อยร้อยโลอยู่ใกล้แค่เอื้อมว่าแล้วก็ไป… หิ้วโซจูไปอีกสองสามขวดเผื่อเพื่อนอยากจะย้อมใจ คอนโดอัญชัน“ฮัลโหล เอฟวี่บอดี้” ของขวัญเอ่ยทักทายเพื่อนสาวด้วยเสียงสดใส“ฉันมีผลไม้จากสวนมาฝากเยอะแยะเลย”“จ้า แต่เอาไว้ก่อนเนอะ ไหนใครอยากลองดื่ม” มะปราง หนึ่งในเพื่อนสนิทตอบรับและแซวกลับคนอกหักเล็กน้อยเพื่อนสาวของของขวัญตัดสินใจเล่าเรื่องแฟนเก่าให้ของขวัญและมะปรางฟัง ทั้งเล่าไป ดื่มไป ร้องไห้ไป ต่างก็ช่วยกันปลอบใจกับรักครั้งแรกหัวใจก็แตกสลาย“แกนี่นะยัยอัญ มาตกม้าตายเอาตอนใกล้เรียนจบ ผ่านมาตั้งสามปีไม่เคยเปิดใจให้ใคร แต่พอเปิดใจปุ๊บก็ใจเจ็บปั๊บ”“ฉันตั้งใจจะเกลียดเขาให้มาก ให้มากพอที่ฉันจะลืมเขาได้”“จ้า เกลียดมันโล้ดจ้า บักซั่ว บักปอบ โอ้ยหงุดหงิด ฉันอยากจะด่าสักสามวันสามคืน”ฉันอดไม่ได้ อยากด่าแทน อย่าให้เจอหน้าก็แล้วกัน ยัยอัญชันหลบไป เดี๋ยวฉันจัดการเองและสุดท้ายพวกเราสามคนก็เปลี่ยนใจออกไปทานชาบูที่ร้านคงจะดี
เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก Ep.2 เจอกัน (อีกแล้ว)
Ep.2 เจอกัน (อีกแล้ว)วันถัดไปวันนี้ฉันมีเรียน ก็เลยต้องตื่นเช้ากว่าปกติ เผื่อเวลาไว้มากเป็นพิเศษ เพราะตั้งใจจะแวะเติมน้ำมันก่อนจะขับรถไปมหาวิทยาลัย ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นดี จนกระทั่งระหว่างทาง อยู่ๆ รถก็เริ่มส่ายไปมาอย่างผิดปกติ“เฮ้ย ไรเนี่ย”ฉันจับพวงมาลัยแน่น ได้ยินเสียงล้อบดกับพื้นถนนดังชัดขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะรีบหาที่จอดข้างทางแล้วลงไปดู ภาพตรงหน้าทำเอาฉันแทบทรุด ยางรถซึมจนเกือบแบน“ทำไมเป็นงี้อ่า ยิ่งรีบๆ อยู่” หัวใจฉันเริ่มเต้นแรง ความวุ่นวายถาโถมเข้ามาทันที“บักแวนซ์ ต้องโทรหาบักแวนซ์”ฉันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาน้องชายทันที แต่สายแรกไม่รับ สายที่สองก็ไม่รับ ฉันโทรซ้ำๆ เป็นสิบสายก็ยังเงียบเหมือนเดิม“โอ้ย หุนหวยแต่เซ้า” (โอ้ย หงุดหงิดแต่เช้าเลย)ยางรถซึมแบบนี้ ใครจะไปทนไหว เพราะมันเสียเวลาแน่ๆ รถก็ติด“เฮ็ดจั้งได๋น้อบาดนิ” (จะทำยังไงล่ะทีนี้)ฉันเดินวนรอบรถไปมา มือก็ยังกดโทรหาแวนซ์ไม่หยุด แต่ปลายสายก็ยังคงเงียบ“หลับหรือตาย บักหำน้อยเอ๊ย ซัง!”ฉันยืนบ่นอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าทั้งที่ก็รู้ตัวดี แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อมีน้องชายไว้พึ่งพาไม่ได้สักอย่าง สายตาฉันมองนาฬิกาในรถ เ
เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก Ep.1 ยิ้มเป็นตาเซิง
Ep.1 ยิ้มเป็นตาเซิงผับ TTXไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ตั้งแต่น้องชายของของขวัญอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ แวนซ์ก็เริ่มใช้ชีวิตกลางคืนแทบทุกวัน ไม่ใช่แค่มาเที่ยวธรรมดา แต่ยังหน้าใหญ่ใจป๋าถึงขั้นสมัครเป็นสมาชิก VVIP ของผับแห่งนี้อีกด้วย มาบ่อยจนสนิทกับเจ้าของผับราวกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อนบ่อยครั้งที่ของขวัญต้องตามมานั่งเฝ้า คอยลากกลับคอนโด แต่ก็ไม่เคยได้ผล แวนซ์จะกลับก็ต่อเมื่อเขาอยากกลับเท่านั้น แถมยังสนิทกับบอดี้การ์ด และคุ้นเคยกับเจ้าของผับราวกับรู้จักกันมานานนับปีธามนั่งอยู่ชั้นบนของผับตามปกติ เสียงเพลงดังกลบทุกอย่าง รอบตัวเต็มไปด้วยแสงสีและผู้คน แวนซ์ที่แวะขึ้นมาทักทายธามและนั่งชนแก้วกันก่อนที่เขาจะลงไปด้านล่าง“เฮียธาม”“อะไร”“เฮียมีผู้สาวแล้วบ่”“หมายถึงอะไร” ธามชะงักเล็กน้อย“มีแฟนยังครับ”“...” ธามไม่ตอบ ยังคงมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ“เฮ้ย อย่ามองผมแบบนี้ ผมบ่ได้มักผู้บ่าว ผมมักผู้สาว” แวนซ์รีบโบกมือทันที เขาเหล่ท่อหล่อเท่ขนาดนี้ เสียของหมด สาวๆ คงเสียดายแย่ ไหนจะพวกแม่ป้าที่ชอบเต๊าะหมาอ่อนอย่างเขาอีก… “คนเหงาๆ แบบเฮียเหมาะกับคนๆ นึงมาก” แวนซ์เริ่มพูดจูงใจธาม เพร
Anda juga akan menyukai
BAD INTEREST เพื่อน (ขัดดอก)
Badstyle_24.5K Dibacaสุดทางเสือ
นิยายของเนม11.2K Dibacaพ่ายรักคนใจร้าย (Bad Fire)
ซีซั่นฟิน5.7K Dibacaหลงกลรัก รุ่นพี่วิศวะข้างห้อง
ชาไทยเย็น9.1K Dibacaหลงกลรักวิศวะตัวร้าย
ดาวแคระ (miss.mk)2.9K Dibacaสยบรักร้าย
ฅนบนดอย1.4K Dibacaกับดักรัก นายวิศวะเพลย์บอย
Bluebell032.0K Dibaca#SAVEเมีย
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ888 Dibaca
