Ep.4  เก็บทรงไม่อยู่

Ep.4 เก็บทรงไม่อยู่

ธามนั่งนิ่งอยู่ในห้องชั้นสองของผับ สายตาเหลือบมองคีย์การ์ดที่วางอยู่บนโต๊ะ มองแล้วก็เบือนหน้าหนี มองอีก… แล้วก็ถอนหายใจ

หยิบเอกสารขึ้นมาดู แต่ตัวหนังสือกลับไม่เข้าหัว ภาพเดียวที่วนอยู่ในสมองคือหน้ายัยผู้หญิงปากจัด กับคำพูดที่ว่า ‘ไม่สบาย’ ที่แวนซ์ทิ้งไว้

ธามลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ยืนกอดอกมองลงไปชั้นล่างอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็หันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่กุญแจรถของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

“ช่างแม่ง”

เขาคว้ามันขึ้นมาแบบไม่คิดอะไรอีก หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องทันที

ไม่นานนัก รถของธามจอดอยู่หน้าร้านขายยา เขาลงจากรถยืนมองป้ายร้านอยู่สองวินาทีก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

“กูมาทำอะไรตรงนี้วะ”

แต่ก็ยังเดินเข้าไป

“เอายาแก้ปวด… แบบนี้” ธามหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เภสัชดู เธอพยักหน้าและหยิบยาให้ ธามรับมาจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ขับรถเลี้ยวเข้าร้านสะดวกซื้อ ธามยืนอยู่หน้าเชลล์ที่มีผ้าอนามัย เขาเอามือสอดล้วงกระเป๋า วางสีหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาไล่มองและอ่านตาในใจ มีปีก ไม่มีปีก กลางวัน กลางคืน บางพิเศษ

“เชี่ย…”

แม้แวนซ์จะส่งรูปภาพให้ดู แต่พอเจอความหลากหลายตรงหน้าเขาถึงกับต้องสบถทันที เพราะมันมากมายหลายแบบเหลือเกิน

“เอาไปเถอะวะ” สุดท้ายเขาก็ซื้อไปหลายแบบหลายยี่ห้อ

เขาจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านและขับรถออกไป ตลอดทางไม่มีเพลง ไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงเครื่องยนต์กับเสียงในหัวตัวเอง

มันเป็นทางผ่านเท่านั้น เขาไม่ได้อยากมา แต่เป็นเพราะเขากำลังจะกลับบ้านของตัวเองต่างหาก ธามสะกดจิตตัวเองเอาไว้แบบนั้น จึงค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

ไม่นานนักรถของธามก็มาจอดอยู่หน้าคอนโดแห่งหนึ่ง เขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยมองตัวอาคารนิ่งๆไม่รีบลง ถุงร้านยากับถุงร้านสะดวกซื้อก็วางอยู่บนเบาะข้างๆ

ธามถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นลูบหน้า แต่สุดท้ายเขาก็เปิดประตูรถ หยิบถุงทั้งสองหยิบคีย์การ์ด เดินเข้าไปในคอนโดนั้นด้วยสีหน้าเรียบๆ เหมือนคนที่แค่แวะมาส่งของ ทั้งที่ในใจทรงมันแตกไปหมดแล้ว

อาการแบบนี้... คนไทยเขาเรียกว่าเก็บทรงไม่อยู่ 

ไม่มีเสียงเคาะประตูใดๆ ธามแตะคีย์การ์ดหน้าห้องเข้าไปอย่างเงียบๆ ไฟในห้องเปิดไว้สลัว ไม่มืดแต่ก็ไม่ได้สว่างนัก ทีวีจอใหญ่ตรงหน้าถูกเปิดทิ้งไว้ เสียงยังดังอยู่แต่ไม่มีใครนั่งดู

เขายืนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง สุดท้ายเท้าก็พาเขาไปหยุดอยู่หน้าห้องนอน ธามเปิดประตูเข้าไปช้าๆ ของขวัญนอนหลับนิ่ง ไม่รู้สึกตัวเลยว่าใครเข้ามา

ธามเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนถึงข้างเตียง โต๊ะข้างเตียงเต็มไปด้วยแก้วชานมไข่มุกที่กินไม่หมด ซองขนมขบเคี้ยวถูกฉีกทิ้งไว้ ผงชูรสกระจายอยู่ก้นซองทานเหลือไว้ มดไม่คลานเข้าหูก็บุญแค่ไหนแล้ว 

หน้าตาก็สวยมาก แต่ทำไมถึงซกมกขนาดนี้ ธามคิดในใจจนแทบจะเผลอเป็นเสียงในหัวออกมา เขาเป็นผู้ชายยังทำตัวสะอาดกว่าเธออีก

“ยัยขี้วีน”

“...”

“ของขวัญ”

“...”

“ขวัญ”

“อื้อ… มาแล้วติ ไปต้มมาม่าให้เอื้อยแน๊ หิว” (มาแล้วเหรอ ไปต้มมาม่าให้พี่หน่อยสิ หิว) ของขวัญเอ่ยพูดทั้งที่หลับตาอยู่ เธอเอ่ยบอกน้องชายในสิ่งที่ต้องการทันที

 แต่นั่น... ไม่ใช่แวนซ์

ธามพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกแอบขัดใจที่ของขวัญทานอะไรไร้ประโยชน์แบบนี้ เขารัวนิ้วกดสั่งอาหารในแอปสีเขียวที่อยู่ใกล้ที่สุดมาให้ ส่วนเขาเองก็วางของเอาไว้ข้างเตียง ธามเดินไปรอด้านนอก เมื่ออาหารมาส่งเขาก็เอามาใส่จานวางบนโต๊ะไว้ให้ พร้อมกับปิดทีวีที่ถูกเปิดทิ้งไว้แต่ไร้คนดู ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง

“กลับแล้วนะ ยัยตัวแสบ”

เขาเผลอลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ สัมผัสเพียงแค่นั้นมันกลับทำให้เขาใจมันรู้สึกโหวงเหวงแปลกๆ ชอบกล ทั้งยังรู้สึกใจเต้นแรงราวกับว่าเขาอยากมีความรู้สึกทั้งอยากเป็นผู้รับและผู้ให้ความอบอุ่นกับใครสักคน เขารู้สึกอยากถ่ายทอดความรักความอบอุ่น เขาอยากมีความรู้สึกแบบนั้น แต่บางครั้งก็ต้องหยุดความคิดนี้เอาไว้เพราะเขาเองก็มีแผลในใจที่ไม่อยากนึกถึง

เสียงเท้ากระทบพื้นทำให้ของขวัญสลึมสลือตื่นและค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองไปตามเสียง เห็นเพียงแผ่นหลังของผู้ชายที่กำลังเดินออกไป เธอก็ยังเข้าใจว่าเป็นแวนซ์ที่เข้ามา

“มาไม่บอก ไปก็ไม่ลา” 

ของขวัญพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะขยับตัวลุกนั่งบนเตียง สายตาเหลือบไปมองโต๊ะข้างเตียง แล้วก็ต้องแปลกใจ ไม่มีแก้วชานมไข่มุก ไม่มีถุงขนมขบเคี้ยว ไม่มีซองขนมที่ฉีกทิ้งไว้ โต๊ะดูสะอาดตาอย่างผิดปกติ

“บักแวนซ์เนี่ยนะจะเก็บให้” เธอหัวเราะหึในลำคอ

“ชิส์”

สายตาเลื่อนลงมาเห็นถุงสองถุงวางอยู่ข้างเตียง ของขวัญหยิบขึ้นมาเปิดดู

“ส่งรูปไปให้แล้วนะ ยังจะซื้อมาหลายยี่ห้ออีก”

เธอส่ายหน้าอย่างเอ็นดูปนเหนื่อยใจ หยิบยาแก้ปวดขึ้นมากิน จากนั้นก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ ล้างหน้า ล้างตัว ปล่อยให้น้ำเย็นไหลผ่านร่าง

“โอ้ย… เย็นสบายใจจังเลย ดีนะ พรุ่งนี้วันหยุดจะได้นอนพักยาวๆ”

หลังจากแต่งตัวใส่ชุดนอนเรียบร้อย ของขวัญก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็ต้องหยุดนิ่งยืนมองไปที่โต๊ะอาหารกลางห้อง มีอาหารจัดใส่จานไว้อย่างสวยงาม ดูน่ากินผิดจากภาพจำของน้องชายเธอมาก

“บักแวนซ์ใจดีแปลกๆ แฮะ สั่งให้ต้มมาม่า แต่ได้อาหารญี่ปุ่น”

เธอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มีสลัดผลไม้ ซูชิ ข้าวหน้าปลาแซลมอนย่าง ซุปมิโซะ และน้ำแครอทสกัดสูตรไม่เติมน้ำตาล

ของขวัญนั่งลงกิน กินไปเรื่อยๆ จนหมดทุกอย่าง อิ่มและรู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความแชตไปหาน้องชายบอกว่ากินหมดแล้ว ขอบคุณที่ใจดี ชมว่าอาหารอร่อย พร้อมทั้งขอพิกัดร้าน

แต่ทันทีที่ข้อความตอบกลับเด้งขึ้นมา ของขวัญก็ชะงัก นิ่งไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เพราะคำตอบนั้นไม่ใช่อย่างที่เธอคิดเลยสักนิด

‘เฮียธามเป็นคนไปหาพี่ที่คอนโดนะ ส่วนอาหารซื้อที่ร้านไหนพี่ถามเฮียธามเองเลย’

ไม่รอให้คาใจนาน ของขวัญกดโทรศัพท์หาแวนซ์ทันที

“บักแวนซ์ อีหยังนิ บักนั่นคือมาหาเอื้อยได้” (ไอ้แวนซ์ นี่มันอะไรกัน ทำไมไอ้นั่นถึงมาหาพี่ได้)

“เอิ้นเขาดีๆ แน๊ นั่นว่าที่พี่เขยผมเลยนะ” (เรียกเขาดีๆ หน่อย นั่นว่าที่พี่เขยผมเลยนะ)

“บ่แม่น ตอบเอื้อยมาก่อน เป็นหยังเขาคือมาคอนโดเอื้อยได้” (ไม่ใช่ ตอบพี่มาก่อน ทำไมเขาถึงมาหาพี่ที่คอนโดได้)

“เขากะขับรถไปหาตั้วเนอะ ถามแปลก” (เขาก็ขับรถไปหาน่ะสิ ถามแปลก)

“เซาเล่น เอื้อยขอความจริง” (หยุดเล่น พี่ขอความจริง)

“กะตอนนั้นผมเมา ขับรถบ่ไหว กะเลยให้เฮียธามไปแทน เป็นได๋ล่ะ ซึ้งใจเลยติ” (ก็ตอนนั้นผมเมาขับรถไม่ไหว ก็เลยให้เฮียธามไปแทน เป็นไงล่ะ ซึ้งใจเลยดิ)

“ซึ้งแม่มึงติ” (ซึ้งแม่มึงเหรอ)

“ผมสิฟ้องแม่ เอื้อยด่าแม่” (ผมจะฟ้องแม่ พี่ด่าแม่)

“กูด่ามึงบักพาก ให้ผู้อื่นเข้าห้องเอื้อยได้จั๊งได๋” (กูด่ามึงนั้นแหละไอ้ห่า ไว้ใจให้คนอื่นเข้าห้องพี่ได้ยังไง)

“ก็บอกอยู่ว่าบ่แม่นคนอื่น คนนี้ว่าที่พี่เขยผม” (ก็บอกอยู่นี่ไงว่าไม่ใช่คนอื่น คนนี้ว่าที่พี่เขยของผม)

“เซาเว้า” (หยุดพูด)

“เฮียธามบ่ดีหม่องได๋ โคตรหล่อ โคตรรวย นิสัยกะดีกว่าเอื้อยหลายเติบอยู่” (เฮียธามไม่ดีตรงไหน โคตรหล่อโคตรรวย นิสัยก็ดีกว่าพี่มากๆ ด้วยนะ)

“บักแวนซ์ กูเป็นเอื้อยมึงเด้” (ไอ้แวนซ์ กูเป็นพี่มึงนะ) ของขวัญว่าอย่างโมโห มีอย่างที่ไหนชมคนอื่นนิสัยดีกว่าพี่สาวของตัวเอง

“เอื้อยเซาเว้าคำหยาบ เว้าอีกทีผมสิฟ้องพ่อว่าเอื้อยพาผู้บ่าวขึ้นคอนโด” (พี่หยุดพูดคำหยาบเลยนะ พูดอีกทีผมจะฟ้องพ่อว่าพี่พาผู้ชายขึ้นคอนโด)

“โว้ย บักน้องเวร ส่ำนี้ล่ะ อย่าให้เจอถืกตีนเอื้อยแท้” (โว้ย ไอ้น้องไม่รักดี แค่นี้แหละ แล้วอย่าให้เจอนะ พี่เตะแกแน่) ของขวัญไม่อยากเสี่ยง เพราะแวนซ์ปั้นน้ำเป็นตัวเก่งมาก แวนซ์สามารถพูดให้พ่อแม่เข้าใจเธอผิดได้มาหลายครั้งแล้ว อย่างเช่นตอนเด็กๆ ที่เวลาทะเลาะแย่งของเล่นกัน

“บ่คุยนำแล่ว ส่ำนี้ล่ะผมสินอน” (ไม่คุยด้วยแล้ว แค่นี้นะผมจะนอน)

  

✨✨✨