ตอนที่ 2

“อะ... เอ่อ น้ำหวานครับ”

ผู้จัดการร้านตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนัก เพราะรู้ดีว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ได้ยินแค่นั้นเจ้าของร้านก็ลุกพรวดพราดออกจากโต๊ะทำงาน เปิดประตูปิดลงดังลั่นขายาว ๆ ย่างก้าวด้วยความเร่งรีบลงไปชั้นหนึ่งของร้านทันที

“มันเป็นใครกัน”

เจ้าของร้านลงมาถึงชั้นล่างดูจากสถานการณ์น่าจะยังไม่สงบดี เมื่อได้ยินเสียงคนเมาทำตัวกร่างด่าทอนักร้องในร้านเสีย ๆ หาย ๆ ไม่หยุด

“เป็นแค่นักร้องกลางคืนอย่าอวดดีนักเลยแตะนิดแตะหน่อยทำเป็นหวงตัว” คนเมาที่ดึงนักร้องลงจากเวทีพูดเสียงดังลั่น ด้านข้างซ้ายขวามีการ์ดตัวใหญ่คุมตัวไว้

ส่วนนักร้องที่โดนลากลงมาเธอเจ็บหัวเข่าเพราะตกจากเวทีสูงเมตรกว่า ๆ มีเพื่อนผู้ชายสองคนคอยพยุงไว้ ใบหน้าเธอเรียบนิ่งติดจะเย็นชาด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

“เฮียบาร์” ต้นหลิวกับหน้าผา เพื่อนสองคนที่พยุงหญิงสาวอยู่เรียกชื่อผู้มาใหม่พร้อมกัน

“เจ็บตรงไหน”

เจ้าของชื่อไม่สนใจใคร เขาสนใจอยู่คนเดียวคือนักร้องในคืนนี้ที่ตกเวที ไม่ใช่เพราะว่าเธอเรียกแขกได้ดีมันมีเหตุผลมากกว่านั้น

“ไม่เจ็บ” เสียงเธอยังเรียบนิ่งปกติเอ่ยบอกเขาออกไปง่าย ๆ 

“หัวเข่ากับศอกแล้วก็ฝ่ามือครับ”

“ไอ้ผา” น้ำหวานปรามเพื่อนให้หยุดพูด

“อ้าวเฮียบาร์สนใจลูกค้าหน่อยสิ สนใจอะไรนักกับอีแค่นักร้อง” คนหาเรื่องยังไม่หยุดพล่าม 

“ทำไม” บาร์ปล่อยมือจากแขนน้ำหวานหันไปหาลูกค้าปากหมาที่พูดไม่เข้าหูเขาเอามาก ๆ มันกล้าดียังไง

กลายเป็นน้ำหวานต้องยื่นมือมาจับแขนแกร่งเขาดึงไว้ เธอรู้ดีว่าคนตัวโตตรงหน้าเป็นคนยังไง

“ลูกค้าคือพระเจ้า !!! ไม่เคยได้ยินรึไง ไม่มีลูกค้าคิดว่าร้านจะไปรอดเหรอเฮียฮะ” คนเมาพูดด้วยใบหน้าเย้ยหยัน จนคนฟังอยากจะยันเข้ากลางอกมันสักทีสองที

แต่มือนุ่มนิ่มจับเขาไว้ไม่ยอมปล่อย บาร์นึกคิดถ้าเขาขยับตัวยันโครมมันเข้าให้ กลายเป็นว่าเขาจะสะบัดหมัดใส่ปากคนกร่าง แล้วเธอก็จะเจ็บตัวไปด้วยเขาจะไม่ทำ

“สำหรับที่นี่ ลูกค้าไม่ใช่พระเจ้ามันคือการแลกเปลี่ยนเงินมาเหล้าก็ไป ยังมีเพลงให้ฟังฟรี ๆ ตั้งสติแล้วรีบออกไป” เจ้าของร้านพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเขากำลังอดทน

“นี่มึงไล่ลูกค้า” คนหาเรื่องนึกได้ใจ เมื่อเห็นเจ้าของร้านยังคุยดีด้วย

“กูเตือน” น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติเอ่ยขึ้น การ์ดตัวใหญ่หันมองหน้าผู้จัดการร้าน เฮียลมเองก็เดาใจเจ้านายไม่ออกแต่ที่แน่ ๆ ต้องมีคนเจ็บ

“ถ้ากูเอาเงินมาจ่ายแล้วแลกกับนักร้องคนนี้มึงว่าไง”

บาร์ขบกรามแน่นสองมือเขากำเข้าหากันจนเกร็ง แล้วคนที่จับแขนเขาอยู่ก็รู้สึกได้ รับรู้ว่าความอดทนเขากำลังจะหมดลง

เจ้าของร้านเดินย่างก้าวไปชิดกับลูกค้าปากเปราะหาที่ตาย มันสูงเพียงอกเขา บาร์ตวัดกดสายตามองหน้าคนเมานิดก้มกระซิบประชิดข้างหูคนเมา พอเขาพูดจบคนหาเรื่องทำตัวกร่างชูคอโวยวายเมื่อไม่นานมานี้ ถึงกับเข่าอ่อนล้มปวกเปียกกับพื้น

“เอามันออกไป” 

เสียงจากผู้จัดการร้านหันไปสั่งการ์ดตัวใหญ่ที่หิ้วปีกคนเมา ทำตัวกร่างสร้างความวุ่นวายให้กับลูกค้าในร้าน และบอกพนักงานมาเคลียร์พื้นที่บริเวณนี้ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ก่อนหน้าก่อเหตุมีเรื่องชกต่อยกับลูกค้าที่โต๊ะข้าง ๆ แล้วยังมาดึงมือนักร้องลงจากเวทีจนเธอเจ็บตัว ผู้คนในค่ำคืนนี้ต่างคิดว่าคนเมาที่กล้ามีเรื่องในร้านต้องไม่เคยมาที่นี่เป็นแน่ 

เพราะใครก็รู้ร้านนี้ไม่เคยมีเรื่องให้ลูกค้าต้องตกใจ คนที่มีเรื่องในร้านจนเจ้าของร้านมากระซิบข้างหูแบบนี้ ออกไปแล้วไม่ได้กลับมาอีกสักคน

ทุกอย่างเริ่มสงบลูกค้าเริ่มกลับไปสนุกกันต่อ ยังหลงเหลือสายตาสาว ๆ มัวมองเจ้าของร้านผู้มีใบหน้าหล่อเหลาทรงเสน่ห์ไม่วางตา คืนนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ต   สีดำกระดุมเปิดออกมาครึ่งอก ทำให้เห็นรอยสักรูปหัวงูที่หน้าอกซ้าย แขนเสื้อพับขึ้นถึงศอกมีรอยสักผีเสื้อกลางคืนที่ด้านเดียวกันกับหัวงู สาวสวยหลายคนต่างพากันอยากลูบหัวของมัน แล้วก็อยากไปนอนดูผีเสื้อที่ห้องเขาอีกเช่นกัน

แต่ทุกความคิดต้องหยุดลง เพราะคนเดียวที่จะได้ไปนอนดูผีเสื้อที่ห้องเฮียบาร์กับได้ลูบหัวงูในตัวเขามีคนเดียว