ตอนที่ 5

“หวานแกทำอะไรเฮียเขา” ต้นหลิวถามขึ้นเมื่อเดินมาหยุดลงตรงหน้าเพื่อน

“จะบ้าเหรอไม่ได้ทำ”

คนถูกกล่าวหามุมปากกระตุก ถึงเธอจะห้าวเป้งไปบ้างก็ไม่คิดจะกระชากคอเสื้อของใครเข้ามาจูบ โดยเฉพาะไอ้เฮียบาร์คนเจ้าเล่ห์ เขายังนั่งก้มหน้าก้มตาสองมือเท้าศอกที่หน้าขา ฝ่ามือลูบหน้าตัวเองทำเหมือนโดนเธอข่มขืนฝืนใจ ทั้งที่เหตุการณ์ก่อนหน้าเมื่อไม่นานมานี้ มันเป็นแค่จูบแล้วก็เป็นอุบัติเหตุ

“แกกำคอเสื้อเฮียเขาเข้ามาจูบพวกกูเห็น” 

หน้าผานั่งลงข้างบาร์ตบไหล่เขาเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ น้ำหวานอยากจะกลอกตามองบนซะจริง ๆ ทั้งคิดในใจ ‘แล้วทำไมพวกแกไม่มาเร็วกว่านี้จะได้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบ’

“ขอตัวก่อนนะ” บาร์พูดจบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก้าวเดินออกจากห้องไป

ปล่อยให้ทั้งสามคนชายสองหญิงหนึ่งกลุ่มเพื่อนกัน มองตามเขาคนละอารมณ์ ต้นหลิวหน้าผาสงสารเฮียบาร์ของพวกมัน เห็นจีบมานานแต่ไม่ได้รับความรักจากเพื่อนพวกเขาสักที แล้วมาโดนจูบแบบนี้ทั้งที่ผู้หญิงไม่ได้รักมันจะไปมีความหมายอะไรช้ำใจเปล่า ๆ

ส่วนน้ำหวานยังนึกงงมองตามคนตัวโต เขาเป็นอะไรเธอยังไม่เข้าใจเลย แล้วใครกันมันยื้อยุดฉุดเธอจนเป็นแบบนั้น คงไม่ได้เสียใจที่ปากเขามาแตะปากเธอหรอกใช่ไหมนะ

พอประตูปิดลงคนเดินออกจากห้องมา ยกปลายนิ้วแตะริมฝีปากตวัดปลายลิ้นเลียมุมล่างปากตัวเองอย่างพอใจ 

“หวานสมชื่อ” พูดพร้อมยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

บาร์ไม่ได้ตั้งใจจูบเธอมันเป็นอุบัติเหตุ แค่อยากแกล้งเหมือนที่เคยทำ ฟ้าคงเห็นใจตามจีบมาจนจะเข้าปีที่สาม แม่คุณยังคิดว่าเขาจีบเล่นไม่จริงจัง ถ้าจริงจังมากกว่านี้คือให้พ่อไปขอแล้วนะ สงสัยต้องทำอะไรสักอย่าง

ส่วนในห้อง

“ไอ้หวาน ไม่รักไม่ชอบอย่าเล่นกับใจ กับความรู้สึกเฮียเขาดิวะ” หลังจากเจ้าของร้านเดินออกจากห้องไป

หน้าผาหันมาสวดใส่เพื่อนตัวเอง  ทุกคนรู้หมดต้นหลิวหน้าผา พนักงาน   ในร้านรวมทั้งกลุ่มเพื่อนเฮียบาร์ หรือแม้กระทั่งสองครอบครัวก็ด้วย เรื่องที่เฮียบาร์ตามจีบน้ำหวาน

“ไปเล่นตอนไหนบอกเป็นอุบัติเหตุก็ไม่เชื่อกัน” น้ำหวานถอนหายใจนั่งมองแผลตรงเข่ากับฝ่ามือ ยังได้กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ซึ่งเป็นเขาผู้ชายตัวโต แต่ทาให้เธอแผ่วเบา 

ส่วนเรื่องจูบนั่นก็เป็นจูบแรกของเธอด้วย ปากบอกเพื่อนว่ามันเป็นอุบัติเหตุ มันคงเป็นอุบัติเหตุที่ทำให้ใจเธอเต้นแรงมากทีเดียว ก่อนหน้าตอนโดนคนเมาดึง    ลงเวที เธอยังไม่ได้ตกใจอะไรมาก แค่แค้นใจที่เจ็บตัวอีกทั้งใบหน้ายังเรียบนิ่ง 

แต่กลับเหตุการณ์ที่ผ่านเมื่อครู่เธอดันทำตัวไม่ถูก ใบหน้าเห่อร้อนทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ใจแข็งเข้าไปแน่ใจนะว่าวันไหนหันมาไม่เจอเฮียแล้วแกจะไม่เสียใจ”

ต้นหลิวยังอยากดึงสติเพื่อน ทุกคนดูออกว่าน้ำหวานพอมีใจชอบเฮียบาร์อยู่บ้าง คงติดที่เจ้าของร้านนี้สาวเข้าหาเยอะจนทำให้น้ำหวานไม่กล้าเปิดใจรับเขาเข้ามา 

ได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นเรื่องที่เธอหันกลับมาอีกครั้งอาจไม่เจอเขาแล้ว น้ำหวานนิ่งไปนิดถ้าวันหนึ่งเธอหันกลับไปแล้วไม่เจอเขาขึ้นมาจริง ๆ จะเป็นยังไงนะ หญิงสาวไม่เคยคิดถึงตรงนี้เลย

ชั้นหนึ่งของร้าน

ชายหนุ่มเจ้าของร้านยืนอยู่ชั้นล่างตรงเคาน์เตอร์บาร์ ด้านหลังเป็นชั้นขนาดใหญ่มีขวดเครื่องดื่มนำเข้าวางมากมายเรียงรายกันอย่างน่าทึ่ง ไม่สามารถจำแนกประเภทได้เพราะมันเยอะมาก

สาวสวยหลายคนเดินกรีดกรายผ่านหน้าเจ้าของร้านอยู่หลายรอบ ในมือพวกเธอถือแก้วเครื่องดื่มมาด้วย ไม่พ้นเพื่อเปิดโอกาสได้ชนแก้วกับชายหนุ่มบาร์เอง เขายิ้มทักทายชูแก้วในมือให้กับทุกคน เพราะนั่นคือลูกค้า

พอสายตาหันไปเห็นสาวเจ้าที่อยู่ในใจเขามาตลอด เธอเดินลงมาจากชั้นสามมีเพื่อนคอยพยุง บาร์เองเกือบวางแก้วในมือลงแล้วถลาไปอุ้มเธอ ดีที่ยั้งมือยั้งเท้าไว้ทัน น้ำหวานกับต้นหลิวและหน้าผาเดินมาทางเขายืนอยู่

“หนูกลับก่อนนะคะเฮียลม พี่บาร์” 

ใจคนฟังกระตุกพี่บาร์เหรอ นานทีปีหนเธอจะเรียกเขาแบบนี้โดยไม่ต้องบังคับข่มขู่ ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เป็นอะไรไปใครพูดให้เธอคิดอะไรได้

“น้ำหวานโอเคนะเจ็บมากไหม” ลมผู้จัดการร้านถามสาวน้อยเธอมาเป็นนักร้องประจำที่นี่ทุกวันศุกร์กำลังจะเข้าปีที่สามแล้ว ทั้งยังเป็นคนสำคัญเจ้าของร้านนี้ด้วย